Geir Olav Jørgensen

Høgare enn sola

Roman

Geir Olav Jørgensen

Høgare enn sola

Roman

Til Gabriel

Und so lang du das nicht hast,

Dieses: stirb und werde,

Bist du nur ein trüber Gäst

Auf der dunklen Erde.

Goethe 

LANDING

Juli.1997: Eg hadde vore ute og reist, og kom heim igjen. Det var ein varm kveld i juli. Eg kom med siste båten over sjøen. Det var ein tung båt av stål, svart og kvit, han kom fossande gjennom det grøne. Eg hadde klatra opp i baugen, eg sto og tok inntrykka til meg. Aldri hadde plassen vore vakrare. Det var ein på alle måtar fullkomen kveld, med husa som låg spreidde nedetter skråningane. Fort blei kaien tømd for bilar, folk, mannskap. Eg gjekk inn i telefonkiosken og ringde foreldra mine. Far min hadde drege til sjøs. Eg sto og spurde mor mi om ho kunne hente meg, og det var ikkje nei i hennar munn, eg var den bortkomne sonen. Det kom til å ta ein halv time. Eg begynte å gå langs vegen. Det er dette eg ser for meg: Eg kjem gåande oppetter brekkene, med sekken på ryggen. Skogen er stille. Under meg ligg den glitrande sjøen. Eg har ikkje vore heime på over eit år. Om ein halv time skal eg bere sekken inn i huset til mor mi. Eg skal bere han ned i den trygge kjellaren hennar. Dette kan eg stole på. Nokre ting kan ein seie med visse i denne verda, som at eg har kome heim igjen. Som at eg er velkomen, som at mor mi vil gå og reie opp ei seng til meg.

Enkel oppsummering av dei første døgera: alt er bra. Maten til mor mi er bra. Den reine senga som ho har reidd opp er bra. Den romslege og solide dusjen deira med den kraftige strålen er bra. Det dramatiske landskapet er bra. Spesielt er svaberga og den djupe furuskogen bra. Eg synest til og med at den plassen som eg vaks opp på, framstår som ein bra plass. Ein plass bygd opp av industri. Han har eit sentrum som er heslig, og vanskeleg å forbetre. Til gjengjeld har han ei vakker rame. Ho er vill og foranderleg og syter for seg sjølv. Ho er spektakulær. I det stille kallar eg området for landsbyen. Eg synest at folka som bur på der framstår som bra folk. Eg kallar dei landsbybuarane. Eg synest til og med at den gamle hunden til foreldra mine har eit godt liv, der han sit i hundehuset og ser ut på meg. Han kjem logrande fram, og eg klappar han og ruskar i han. I det heile har lyset blitt klarare. Eg synest at lyset har blitt lysare enn før. Det strålar utover bakkane. Det strålar innover i bringa mi, så letta er eg, som er heime igjen. Eg står midt på plenen og kjenner kor lyst det er. Til slutt var det best å kome heim. Eg ligg og boltrar meg i lenestolen. Eg går over golvet og velger frå det rike kjøleskapet deira. Også når eg er mett går eg bort for å lette på kjøleskapdøra. Eg er pratsom og ler lett. Eg står og fortel om noko merkeleg som hende. Eg elskar å vere i den velpleidde barndomsheimen min. Eg kjenner meg levande, glad.

Eg vaknar om morgonen. Med det same helsar eg på guterommet, med dei gamle plakatane. Eg opnar gardina i det smale vindauga i syttitalskjellaren. Himmelen er blå. Frå stranda kjem måkeskrik. Graset har dogg. Eg skal ut og treffe kjende, hvis eg kan spore dei opp. Eg har ei søster og ein bror. Søstera mi flytta austover. Bror min bur eit lite stykke unna. Han bur i det same nabolaget som vi vaks opp i. Han er tre år eldre. Han har eit meir ordna liv enn meg. Fast jobb, etc. Han prøver å gje gode råd. Vi kjem som regel overeins, det går når eg ikkje har sett han på ei stund. Eg tenker at eg får oppsøke bror min, og høyre korleis det går med han, og fortelje litt om reisa. Han ønsker han sjølv kunne leve på det viset, det ser eg jo på han. Eg har planar om å gå i fjellet. Stengslene fins ikkje. Eg ser ikkje stengslene på eit så tidleg tidspunkt etter ei reise, då fins dei heller ikkje. Dei fins ikkje før eg landar på bakken, det går omtrent ei veke. Landinga har å gjere med realiteten. Realiteten er lokal. Han kjem ut av lokalavisa. Det er denne som held landsbyen i sjakk, har eg ofte tenkt. Det skal ikkje meir til. Ho destillerer og reduserer dei fleste hendingar, og knepper dei saman med det vesle språket sitt. Det som er viktig går henne hus forbi. Ho gjer psyken til landsbybuarane eit felles fundament, eit minste felles multiplum, i tilfelle dei hadde draumar om magi og store ting i livet. Eg står i kjellarglaset og tenker at plassen skal brukast for alt han er verd. Eg skal opp og drikke kaffi og ha meg frukost, eg skal sitte ved bordet og godsnakke med mor mi. Eg står og kler på meg nokre reine klede som ikkje har blitt brukt på lenge. Dei luktar som det dei er: Reine klede som ikkje har blitt brukte på lenge. Eg høyrer det knest i golvet, det er henne i etasjen over. Av erfaring veit eg at ho plar å varme rundstykka i omnen til frukost, ved spesielle høve, og denne dagen må vere eit slikt høve. Og snart sit eg ved bordet hennar. Ho pratar og ser på meg medan eg et varme rundstykke med smør, ost, paprika. Egg har ho også kokt. Ho vil høyre om reisa, men det har blitt mindre og mindre eg kan fortelje mor mi om reisene mine. Vi har ikkje lenger det same språket. Ho seier det sjølv, at ho får ikkje tak på meg. Eg trudde du var i Andalucia. Då ringde du frå New York. Kor lenge hadde du vore der? Her bryt eg henne av og spør om det har kome brev til meg frå New York? Svaret er nei. Eg spør om det er nokon som har ringd meg frå utlandet? Ei kvinnestemme? Ho seier du ringde frå New York, og eg fekk ikkje tak på deg. Eg seier det er ikkje meininga at du skal få tak på meg lenger. Eg er ein ung mann. Ein svolten og rastlaus gut. Dessutan har eg tankane mine å halde styr på, tenker eg. Og tankane mine ser henne skjenke opp kaffi. Mor mi er med meg i tankane. Dei prøver å feste seg i orda hennar. Dei er ord som kjem flytande gjennom tankane. Dei handlar om det daglege livet. Ho sit og fortel om familien. Far min blir ei stund på sjøen. Bror min har reist på tur. Dei melde bra ver. Ho skal på butikken. Eg sit og smakar på kaffien og kan ikkje for det: Eg sit og tenker på dei andre. Eg tenker på Aaron og Elliot.

Det er to andre menneske på veg til meg den sommaren. (På sikt kan det kome ei ung kvinne som eg har forelska meg i.) Men i første omgang desse to. Den eine er amerikanar, den andre israelar. Eg veit at dei er på veg. Når som helst kan dei stå på døra. Dei har nummeret til foreldra mine sin hustelefon, eg ventar på at dei skal ringe. Vi la samla ut frå Amsterdam. Det hadde blitt vanskeleg å haike tre menn i lag, og slik måtte vi splitte opp. Det hadde gått bra ei stund. Dess lenger nord vi kom, dess vanskelegare blei det. I Norge blei det umogleg å kome seg vidare, og då løyste eg ifrå. Avgjerda var spontan. Vi hadde nett gått av danskebåten. Trafikken, og sjansen for å ta seg vidare, kom fløymande forbi oss. Eg sette meg inn i ein bil, medan dei andre blei ståande på kaien. Dei valde å halde saman, og no svevar dei i eteren ein stad. Dei er to veldig ulike typar som er på veg til meg, denne sommardagen i juli, for femten år sidan. Den eine veit eg er god, for eg har kjend han ei stund, eg har allereie vore gjennom ein del med han, vi har vore vitne til forskjellig saman. Denne gode mannen er israelar – eg står inne for at han er god. Han bur per i dag i den jødiske staten, og eg har jamn kontakt med han. Eg treffer han framleis, og han er eit godt menneske, han er ein som eg stolar på. Han jobbar i eit IT-firma, framleis spelar han gitar. Han er ikkje ein engel. Altså må han også ha dårlege sider. Men han er eitt av dei mest hederlege menneska eg kjenner. Framleis ser han ut som ein god mann, i auga mine. Han spelar på den same gitaren som han brukte den gongen. Gitaren har hol i kassen, eg var der då holet blei laga. Då fekk gitaren eit namn. It’s the flying guitar. Det hende ein gong på motorvegen, eit stykke sør for Hamburg. Eg velger å kalle han Aaron her.

Amerikanaren er eg meir usikker på. Eg gjev han namnet Elliot her. Det er noko med måten hans. Det er noko med heile vesenet. Håret er tynt og står opp i blonde piggar. Han er stiv og spinkel. Han blir raud når han er stressa. Han er ei nitti høg. Han røyker tjue ferdigsigarettar til dagen. Ligg og røyker før frukost. Han har ei tilstivna form. Det er måten som han rører seg på. Han verkar sprek likevel, spenstig, rask. Stemma hans er tenksam. Han har overbitt. Det gjev han eit nølande uttrykk. Han sit og drøymer seg bort medan praten går livleg. Han får ei stiring som eg ikkje blir klok på. Det er ei intens stiring. Når eg tenker på Elliot, er det blikket eg ser for meg. Dei blå auga hans som gløymer seg ut og blir runde. Det er smerte eg ser i blikket hans. Vanskelege ting går føre seg i han, der han sit, men eg trur ikkje at han er vond. Han er ein som ikkje let seg knekke under press. Han har ei hard side som eg ikkje har trong for å bli betre kjend med. Han prøver å vere god, og han kan vere god. Det har eg sett undervegs. Eg såg han hjelpe ein gut som ramla ned i kanalen. Han sprang til og trekte han opp. Han er god når han ler. Latteren er fri. Berre ein gong kom han inn på det livet som han hadde i Amerika, før han begynte å reise. Han hadde brote kontakten med familien. Dei hadde ikkje vore i kontakt med kvarandre på meir enn fem år, sa han. Han kom aldri til å oppsøke dei fleire gongar. Han kom frå ein dårleg familie. Slik sa han det, kort og greitt. A bad family, og no visste dei ingenting om han. Om han levde, kor han var. Eg har eit bilete av Elliot. Då sit han og held inne og ser bort på meg med det vonde uttrykket sitt. Livet er hardt, seier han, men eg greier meg. Eg er redd for det verste som fins. Far min er prest, seier Elliot. Far min uroar seg ikkje for Elliot, seier han. Far min uroar seg for kva naboane måtte synast, om at Elliot braut med familien.

Eg hentar dei på kaien. Eg låner bilen til far min og køyrer ned. Eg må smile ved synet av Elliot og Aaron. Dei greidde å finne fram. Dei verkar nedsarva og malplasserte, der dei står. Eg kjem gåande gjennom vrimmelen, og dei ser ikkje meg. Dei står der og ser eksotiske ut. Dei har ikkje bøndene sitt blikk. Dei står på kaien og speidar etter meg, og då kjenner eg presset. Eg har lokka dei med meg. Det er ikkje akkurat Amsterdam. Men eg tenker at eg skal finne måtar å underhalde dei. Eg kan ta dei med meg opp på fjellet eller ut på fjorden. Eg kjem gåande fram mot dei, og ser rett forbi landsbybuarane. Eg kan kome og gå som eg vil. Gjere som eg vil, få besøk av kven eg vil. Det er ingen av dei som skal få tak på meg – og eg tek godt imot dei reisande. Dei lyser opp og vi klemmer kvarandre. Då blir eg brydd. Eg trekker meg eit steg, og dei merkar at eg er ein litt annan. Vi står og spøker og ler, og snart kjem vi køyrande mot landsbyen. Stemninga er god. Takluka er open, det gjev eit sterkare lys. Dei skildrar den første natta i Norge. Dei poengterer kor heldig eg var, som fekk haik. Eg fortel at eg fekk haik nesten heile vegen heim. Dei fortel at dei sto lenge og haika, og det var ingen som stoppa. Ingen hadde tenkt å stoppe, det var tydeleg. Seint om kvelden slo dei leir. Dei fann to tome benker oppe i skogholtet. Dei hadde blitt nøydde til å sove utandørs. Dei kledde på seg alt dei hadde, men dei låg og fraus ballane av seg, som dei seier. Her protesterer eg, og seier at dette er ein tropesommar. Då kan dei fortelje at akkurat den natta var iskald. Kanskje det var varmt her, der eg var, eg har sikkert hatt det godt og varmt, men det var skikkeleg kaldt der dei var, utruleg kaldt, ein bitande kulde på benkene i skogen. Er dette å rekne for sommar i Norge? Då ler eg til dei ler med, for no har dei fått varmen i seg, eg tenker kaldt i forhold til Miami og Tel Aviv. Dei er slegne av den naturlege venleiken som dette landet har å by på. Det er som å bla gjennom eit National Geographic, seier Aaron, eg gløymer ikkje den kommentaren. Auga våre møtest, og eg ser at han likar seg så langt. Eg kjem køyrande mot landsbyen med besøket mitt. Eg kunne ha presentert dei for mor mi. Gått ein tur i fjellet. Drege ut på sjøen med dei. Dei kunne ha blitt verande ei lita veke, for så å pakke sekken og dra vidare, vi greier oss utan kvarandre. Men vi har andre planar … Vi har planar som vi ikkje snakkar om. Eg tek på meg dei mørke solbrillene. Kupeen rumlar tungt. Det kan eg merke, der eg sit og styrer oss fram mot målet. Det er ein vakker dag med kraftig sol. Ved Månedalen svingar eg tilsides. Eg blir sittande og tromme fingrar mot dashbordet, medan Elliot er nede i skogen for å gøyme børa si. Eg synest han brukar lang tid.

Vi kjem køyrande mot landsbyen. Han ligg mellom to åsar. Den første åsen har vi bak oss, og den andre åsen har vi føre oss. Kva slag plass er det vi kjem til? Eg prøver å sjå han gjennom deira auga. Dei sit og røyker og tek området i augesyn. Dei kommenterer dei skarpe fjellformasjonane. Den flotte blåfargen som fjorden har. Er fjorden djup? Eg seier han er fem hundre meter på det djupaste. Kva kreatur sym gjennom fjorden? spør dei. Eg seier for det meste vanleg småfisk. Men eg vil gjerne underhalde dei. Eg seier der ute sym kvalar. Til dømes sym blåkvalen der ute. Han reiser over store strekkar og ferdast i alle hav. Han kan bli meir enn hundre år gamal. Den same kvalen som sym der ute no, kan ha sumt gjennom begge verdskrigane. Han låg i fjorden og sumde før Titanic gjekk ned. Han sumde inn og ut av den kalde krigen, utan å ense han. Han er ein fredeleg gigant. Hjarta hans veg like mykje som ein bil. Vekta til tunga? Eg seier det hugsar eg ikkje. Eg seier til gjestene mine at kvalen kan bli meir enn tretti meter lang. Under sjøen ser han verkeleg blå ut. Ein veit ikkje mykje om livet hans. Han kan gå svært djupt. Eg seier he can stroke the bottom of this fjord with his belly, and hold his breath for more than half an hour. What else? seier dei og smiler av meg. Eg seier det hender ein ser flokkar med spekkhoggarar. Nise, sel, delfin. Eg nemner ein hai som er … ufarleg. Elles har vi eit rikt fugleliv å vise til. Eg seier havørna ser vi rett som det er. Ho har eit vengespenn på to og ein halv meter. Eg seier nebbet hennar er av jern. Klørne hennar er også av jern. Her vender dei blikket mot landsbyen, og eg merkar at det får meg til å halde eit fastare grep om rattet. Dei ser ikkje først og fremst landsbyen. Dei ser skogen som landsbyen står inne i. Dei første taka kjem til syne. Dei seier det ser ut som ein idyllisk plass. Ja, de skulle berre visst, tenker eg, og trekker pusten – men eg vil ikkje spolere den vesle gleda deira, der vi kjem køyrande fram mot målet. Eg prøver å sjå det på same måten som dei: Det står ein landsby i skogen.

*

Eg har ikkje fortalt at vi er musikantar. Eg kom til å treffe dei i Amsterdam. Vi budde på Eben Haëzer Hostel. Det var kanskje eit hostel om våren. I løpet av sommaren blei det eit kollektiv. Vi delte klippemaskin og barberblad, tannkrem, t-skjorter, mat. Det danna seg gjengar som løyste seg opp igjen og forsvann. Eg blei verande lenger. Elliot og Aaron blei verande lenger. Det var eit kristeleg hostel. Vi møtte til obligatoriske diskusjonstimar. Då tøygde vi grensene deira. (Aaron kom til å utmerke seg.) Dei kristne prøvde å få hand om han … Han sa Jesus was a Jew. I don’t think he wanted to start a new religion. He went by the law that was given to Moses. He wanted to shake things up. Var det arrogant? Dei visste ikkje kva dei skulle gjere med han då. Frustrasjonen gøymde dei. Vi røykte pot og gjekk og dreiv langs kanalane. Vi spelte på gata og samla myntar i ein liten hatt. Eg hadde ein sykkel utan lås. Han var eit skrap, men dei prøvde å stele han. Set sykkelen din opp ned. Då får han stå i fred. Det var eit tips som eg fekk av ein annan musikant, og han skulle få rett. Tida trekte ut. Ein dag kom det ein vind inn frå havet og bles stolar og bord over ende. Det var ein brå vind. Han hadde med seg ein fin sand. Restaurantane blei reinska og dukane kom flaksande. Vi var dei einaste som blei ståande. Vi sto og spelte og såg på dei som sprang. Vi spelte for den tome gata, og eg hadde fått ideen: Eg ville heim. Eg måtte heim før sommaren var over. Dette ser eg for meg: Vi kjem gåande mot Eben Haëzer i eit livleg humør, berande på instrumenta våre. Eg seier at dei må bli med meg. Dei må sjå naturen der oppe. Har dei ikkje fått meir enn nok av Amsterdam? Vi må vente på trikken, han kjem rumlande forbi oss, og då nyttar eg høvet. Eg peikar ut den glorete pornosjappa lenger nede, med den fulle turisten som står og et french fries med majones. Eg kunne ha lete det vere. Eg kunne pakka og gitt begge ein klem. Gitt dei handa og drege min veg. Men eg har fått ein idé … Eg går og sjarmerer dei og manipulerer dei. Eg går og inviterer dei med til Norge.

*

I dei dagar gjekk eg rundt og var dødeleg forelska. Dei sa ho var ei jente. Ho hadde sinnet til ei kvinne, andletet til eit barn. Ho var femten. Håret var langt og svart. Auga var svarte som kol – eg hadde sett dei slå gneistar. Andletet var forma som eit hjarta. Ho var lita og yndig med fyldige lepper. Ho førte seg som svarte kvinner gjer. Ho er laus og grasiøs. Ho har den same presise kontakten med kroppen som dei svarte kvinnene har. Det tenkte eg om henne, når ho gjekk over golvet. Ryggsøyla var usedvanleg sterk. Den kraftige ryggsøyla hadde ho etter faren, det skulle eg lære seinare. Eg hadde møtt henne i Israel. Då må eg eit stykke bakover i tid. Før Amsterdam. Før New York: Ho sat og dreidde ei skål av keramikk den første gongen blikka våre møttest. Det hende ein gong i Galilea. Det hende i ein liten by. Ein solsvidd by på toppen av fjellet. Eg kom gåande gjennom kunstnarkvarteret. Eg gjekk bort til eitt av galleria og blei ståande i døra. Det rann blodårer ned armane og ut i hendene hennar. Slik måtte opninga vere mellom oss. Det hadde vore lettare å gje opp livet enn den kjærleiken som eg kom til å kjenne for henne. Huda var olivenbrun. Lyden av den varme stemma hennar hadde lege innprogrammert i meg. Henne høyrer eg saman med. (Det kunne eg vite den første gongen.) Det var ei stemme som kunne bli hard. Ho hadde ein stor munn frå Brown Street, Brooklyn, han tok vare på henne. Ho var ein Sabra. Denne kaktusfrukta med piggar på. Frukta bak piggane er søt. Tunga var rosa. Eg tilba den naturlege lukta hennar – den kunne ikkje definerast. For ein pasjon og for ein kropp! Og for ei sorg ho skulle kome til å plante i meg! Ingenting kunne halde oss ifrå kvarandre. Eg hadde hatt ein draum om henne i barndomen. Eg hadde alltid leitt etter henne. Skjebna hadde sendt meg til den plassen der ho budde, på toppen av fjellet. Blikk møter blikk i ein keramisk verkstad: eg kjende henne igjen med det same. Om kvelden sat vi og heldt hender under eit tre, med utsikt mot dalen. Treet var svart. Eg la hovudet bak og såg at greinene strekte seg mot stjernene. Ho skulle aldri forlate meg. Minna frå den tida av livet, kor eg møtte henne, står igjen som toppar. Dei har eit format som er høgt og kort. Dei er minner som står pakka. Eg nemner dei, idet eg spolar meg gjennom. (I seg sjølve kan dei romme ei anna forteljing.) Det siste biletet som eg har av oss i Israel: vi kjem syklande nedover ei bratt brekke. Farten er stor. Då slepper ho styret og fører hendene roleg gjennom håret. Strikken har ho i munnen. Eg ropar at ho er galen. Men ho kan ikkje sikrast. Det skal eg sjå etterkvart, og snart reiser vi over Atlanteren saman. Ho har venta på det. Foreldra hadde skilt seg. Ho skulle heim igjen til faren i Amerika, til eit liv som ho kjende betre. Vi tok inn hos familien hennar i Sheepshead Bay. Dei plasserte meg på ei solseng, inne på eit lite kott. Dei sa you’ll live. Så lo dei av knirkinga. Familien hennar var vill og uberekneleg. Faren var mafiøs, brørne kunne vere farlege. Det var kjend. Utad dreiv dei ein butikk der dei selde blomar. Dei dreiv eit lite spelecasino. Eg blei godteken. Ei stund var eg meir med dei enn henne. Kor blir du av? spurde ho meg på stranda. Eg sto og heldt rundt henne og kjende lukta av håret hennar. Ho kunne naske eit eple på vegen. Eg gjekk lange turar med henne gjennom Brighton Beach og ut til Coney Island. Vi gjekk til pariserhjulet. Det gamle tivoliet, med avskalla bygningar av tre. Familien hadde eit varehus der nede. Vi kom gåande langs stranda. Langs gangvegen av plank. Vi gjekk på kino og sneik oss frå film til film. Ein dag eg sit på subwayen med henne: ein av passasjerane har reist seg opp og begynt å synge for full hals. Det er ein trist song frå Balkan. Han har ei kraftig stemme. Kjærasten min brest i latter. Det var noko med overraskinga, ho trudde han var ein vanleg passasjer. Ho ler til ho mistar pusten, ho kan ikkje forklare det. Ho ler og han syng, medan han ser på henne. Stemma hans er like sterk. Så går han med hatten og samlar inn, og han bukkar djupt for henne, men vi har ikkje mynt. Han blunkar til meg når dørene slår opp. Vi sit i Central Park og kastar brød til fuglane. Det står ein heimlaus og ser på oss. Han er muskete og brun. Huda har eit lag av feitt. Han har skjegg og frakk. Og eg spør kvifor ho såg sånn på han. Ho seier han sto så roleg. Han sto i sentrum av alt, han likna ein profet, eg tenkte på dei indiske fakirane. Ho seier han var jordnær. Eg har lyst på ein slik ro som han har … Eg går i synagogen med dei på fredagen. Dei legg ein kalott på hovudet mitt. He’s with us. Nettene var av ein annan temperatur – dei var bokstaveleg tala lyssky. Eg visste ikkje kva eg var med på, eg har aldri funne det ut. Eg var ein enkel berar. The Norwegian guy. Eg var kjærasten til søstera deira. Interpol var etter ein av oss. Eg bar automatar med brørne om natta, eg køyrde med dei gjennom byen om natta. Vi kom køyrande over Brooklyn Bridge, med dei hundre tusen lysa. Då sat eg i baksetet og såg opp til dei. Dei var store på humor. Men pistolen låg i hanskerommet. Dei skulle på restaurant. Dei skulle møte nokre figurar frå undergrunnsverda. Dei hadde tenkt å ete sjømat med nokre av folka til den kjende mafiabossen John Gotti. Då ville eg trekke meg. For what? You can come along, sa dei til meg. Come and enjoy the food with us. You don’t have to say anything … Eg kjende meg dregen mot det ville livet deira, og eg var galen, galen etter henne. Ho måtte fullføre skulen. Dei sa ho kom til å bli verande i New York, ho måtte det. Eg fekk tre intense månadar med henne der. Eg kunne ikkje bli buande i huset deira. Det blei vanskeleg å få tak i pengar, eg kunne ikkje ta imot pengar frå dei. Dei hadde vore rause på alle måtar. Men det gjekk ikkje an i lengden. Eg såg det på faren. Eg tok inn på eit hostel i Manhattan. Om dagen let eg subway’en svelge meg. Eg sto i halvmørket og spelte, eg prøvde å overdøyve braket. Dei kasta myntar i ein liten kopp som eg hadde ståande. Men det var ikkje til å halde ut. Eg var klam og miserabel. Eg hadde solar som klistra seg fast til golvet. Eg kunne ikkje klistre meg fast. Det nærma seg avreise. Ho kunne ikkje bli med meg når eg reiste. Eksistensen si smerte kan bli så total! Eg kom til å knekke. Kom til å ta min død av det. Eg gjekk gatelangs og levde av nesten ingenting. Eg tappa vatn frå krana og kjøpte billegmat på superen. Bananar, nøtter. Eg budde gratis som femtemann på firemannsrom. Vi var ein gjeng som samlast på taket og røykte jointar. Det hende vi sov på taket, sommaren var heit. (Byen blei til eit levande monster. Han pusta tungt, sidan trafikken var årene hans.) Ein dag eg kom gåande gjennom Greenwich Village hadde eg gått tom for midlar. Visumet hadde også gått ut. Ein dag såg eg meg tvingande nøydd til å reise frå New York. Sorga mi var botnlaus. Eg gjekk på bar og blei spandert på. Eg var full og gjekk meg vill i byen. Det kan ha vore Bronx, det var morgon eller natt. Eg kom inn i eit slags delirium, gjennom eit anleggsområde, politiet kom og sende meg ein annan veg. Den siste kvelden tok eg ei øl med faren på trappa. Han hadde sendt bod på meg. Det var ein varm kveld, stinn av liv. Sønene hadde sagt at faren ville ha eit ord med meg. Det tok eg ikkje lett på. Eg sat ute i mørket og røykte sigarettar med han. Eg hadde eitt mål: eg ville vere med henne. Look … sa faren og venta lenge. Du er ein reisande. Han sa no offence, men eg har ikkje sett deg gjere noko anna enn å drive dank med ryggsekken din her borte. Eg synest du skal gjere det slutt med henne … All right? Ho er ung. Ikkje få henne til å vente på deg. Avslutt dette på ein måte som er kort og brutalt, er du grei, sa faren hennar, så får vi det overstått. Orda hans råka meg. Han fekk inn fulltreffarar. Ho greier å kome seg vidare. Sei du trefte ei anna kvinne, det er mitt råd. Ho greier seg. Ho kjem ikkje til å ta livet sitt, hvis det er det du trur … Ho er som meg, ho greier seg gjennom alt som hender, sa faren hennar, og såg på meg, til eg visste at han meinte det. Han var ein rå mann, uovervinneleg. Så køyrde han oss til subway’en. Skrallet frå høgtalaren på Prospect Park var uuthaldeleg hult idet toget køyrde ut. Det er eit syn som brende seg fast. Eg ser det gjennom vindauga: Ho står med faren på perrongen, det er natt. Ho fjernar seg lenger og lenger bort frå meg. Så er det eg som blir borte for henne, idet eg fer inn i tunellen sitt mørke. Over til Amsterdam: Eg er på jakt etter lindring. Eg har eit hjarta som ikkje kan halde det ut.

*

Hjarta som måtte gløyme. Hjarta som ikkje fekk i seg mat. Eg var gjennomsiktig, svak. Dei lysaste nettene såg svarte ut – eg hadde alle dei kjende symptoma på djup kjærleikssorg. Det var meg mot Europas utrøystelege einsemd. Eg kom til å møte Aaron først. Han sat i bakgarden og plukka på gitaren sin, ein roleg morgon. Eg hadde fløyta mi. Eg sette meg ned og spelte. Vi jamma eitkvart, og så helste vi på kvarandre. Det var eitt av dei sjeldne tilfella der musikken kjem før dialogen. Han var israelar, og eg kjende Israel. Eg hadde likt meg i eit land som nesten alle mislikte, og kome godt ut av det med folket der, eg prøvde ikkje lenger å forklare det. (Pass dykk for Norge, jødar! Her var de sjeldan velkomne. Men dette veit de jo. Som kjenner avmakta på kroppen. Som ser at det skjer på nytt. Dei samla seg ikkje rundt dykk … Dei leverte dykk til ulvane. Dei hadde gjort det igjen i dag, med same stupide flid som sist. Unnskyldninga gav dei for syns skuld. Ho kom sytti år for seint, så langt sat ho inne. I bakgrunnen listar dei seg forbi.) Eg sa ikkje dette til han den sommaren i Amsterdam. Eg trong ikkje å markere meg med kynismen min. Trong ikkje å vise fram den obsternasige sida mi. Den lettsindige måten min. Hangen min til karikatur og polemikk. Eg trong selskap – vi blei sittande og snakke om musikken. Han var ein hengslete fyr med magert andlet, haukenase, halvlangt hår, brunt på farge. Han var liten og sensitiv. Kinna sokk inn. Panna var høg. Auga var mørke og påfallande triste, slo det meg. Dei var varme. Haka hadde ei mandig kløft. Eg sa eg kom frå Norge. Då sette han seg opp og blei engasjert. Han hadde blitt nervøs og. Aksenten var typisk israelsk. Han hadde den syngande måten. Tonen og lespinga, den skurrande r’en. Han førte handa opp mot panna: Is that where you have this … fjordshit? Vi kom til å le mykje av den seinare, vi skulle ta utsagnet hans med oss til Norge, og bruke det som ein vits, som fekk nordmennene til å le. Det var alt han visste om Norge, denne kolossalt viktige nasjonen som vi bur i, så sentral som han er på alle måtar, når ein tenker seg om. Eg blei ven med Aaron. Vi kom gåande ilag og heldt saman rundt akkordane. Vi sat i oppgangen og spelte. Steintrappa og hallen gav ein open klang. Men vi blei ikkje sittande inne med musikken. Vi tok han med oss ut i gatene. Det var eit gledens teamwork som hadde danna seg mellom meg og Aaron, og vi åt alltid frukost før den første jointen.

Elliot kom sist. Han hadde fått seg ein liten jobb på hostel’et og kunne bu gratis. Han tok oppvask og vaska i tillegg oppgangen. Vi visste ikkje då at det var ein slags dekk-operasjon frå hans side. Eg ser han for meg når han kjem strykande rundt hjørnet. Når han blir borte blant andre. Han var ein bakgrunnsfigur. Men vi høyrde han var god på tromma. Han hadde ei tromme som han slengde over skuldra. Eg ser han for meg i dei lyseblå dongeribuksene. Den kvite finskjorta som han gjekk i. Dei brune skinnskoa med dei lydlause solane. Den vannkjemma piggsveisen hans. Var han usynleg til å begynne med? Eg tenker på Elliot, og Elliot blir synleg når eg tenker på tromma til Elliot. Seinare skulle ho tromme djupt inne i dei norske skogane, der fleire og fleire skulle kome og slutte seg til oss. Eg tenkte godt om han. Eg såg at eg kunne bli kjend med han. (Men han var ikkje lett å nærme seg.) Elliot var av eit anna kaliber, det skulle vi få merke. Ein dag kom det ein junkie og hengde seg på. Han kom gåande føre oss med stanken sin. Han kom inntil oss og maste og skulle ha småpengar, men vi hadde ikkje tenkt å gje han pengar. Då jekka han seg opp og blei grov. Han begynte å bli truande. Han hadde sett eit potensiale i Aaron – brått gjekk Elliot rett opp i junkien. Han sto stødig og ba han om å dra seg langt til helvete vekk frå oss, og junkien blei borte med det same, og det auka respekten vår for Elliot. Han der har meir på lur, sa vi. Og vi ana ikkje då, kor rett vi hadde. Det var i begynnelsen. Kven kunne vite kva som låg i korta, der vi tre kom gåande gjennom gatene i Amsterdam, ein vanleg sommardag i 97? Eg såg ikkje konturar av noko som helst.

*

Norge for femten år sidan: Eg har vore på kaien og henta Aaron og Elliot, og vi kjem køyrande mot landsbyen. Nederland ligg bak oss. Reisa gjennom Tyskland og Danmark ligg bak oss. Eg er heime i Norge, og har fått besøk av Aaron og Elliot. Alle kom seg vel fram. Alt har gått bra med alle mann, der vi kjem køyrande fram mot landsbyen. Det ligg eit eventyr føre oss. Eg trur vi kan ane det. Dei kan ikkje bu hos mor mi. Eg har førebudd henne på at ho får besøk. Eg har sagt at dei ikkje blir buande. Ho har fått erfare at mine gjester kan bli buande. Look what the cat dragged in, som dei seier i Amerika. Eg sit der og kjenner meg letta på Elliot sine vegne. Han kom seg trygt over grensene med ei bør som var strengt ulovleg å ha med seg. Eg kikar i spegelen, på det klare blå blikket hans. Han er tydeleg ein ny mann. Han er lett-til-sinns-Elliot. Eg køyrer han ut i eit av dei mest grisgrendte strøka på planeten, og kan sjå at skuldrene senkar seg. Han sit roleg og ser ut på landsbyen. Auga mitt møter auga hans i spegelen. Eg meinte det godt, men auga mitt trekker seg brått. (Eg har ubereknelege auga, det har vist seg at dei ikkje lyder ordre.) Aaron sit og røyker ein Lucky Strike. Han har brillene på nasen. Han trekker av sigaretten og kremtar forsiktig. Han har gåsehud i varmen, eg sluttar at det har med trekken å gjere. Han er iført ein tynn, raud genser. Han spør and what’s that over there, which looks like a concentration-camp? Oh, that’s the factory. Aluminum, seier eg, og svingar av ved hotellet. Vi køyrer opp brekka. Her ser ein dei same andleta og dei same formene på nytt, på nytt. Vi kjem køyrande gjennom sentrum, som er så brokete at det må evakuerast og teppebombast, før det blir gjenreist, skal ein få orden på det. Eg sit flau på vegne av rotet. Dei beste arkitektane i verda kan ikkje få orden på landsbyen sitt sentrum, tenker eg. Dei best tenkelege grøntanlegga vil kome til kort. Alt vil kome til kort, tenker eg, når utgangspunktet er som det er i sentrum. Hvis det kom aliens til jorda, kunne ein føre dei til landsbyen sitt sentrum, og lære dei om mennesket si villfaring. Mennesket sin mangel på sans for det estetiske, i ei verd som kan formast estetisk. Landsbyen må vendast mot sjøen. Han kan ikkje bli ståande med andletet mot vatnet, og ryggen mot sjøen, som han gjer no, tenker eg. Men temaet blir så fjernt, og så lokalt, at eg tek det ikkje opp med gjestene mine. Eg køyrer dei gjennom eit dystert rekkehusland. Vi kjem køyrande forbi brannstasjonen, køyrande forbi bedehuset. Så svingar vi til venstre i krysset. Eg køyrer dei ned mot den gamle og opprinnelege delen av landsbyen, der stranda glimtar bak skogen.

Dag 2: Vi syklar til Månedalen og går ut i skogen. Elliot har vore og sett til børa, ho låg fint. Han kjem gåande bak meg saman med Aaron. Alle går med shorts og berr overkropp. Vi kjem til kanten av berget og vatnet blir synleg under oss. I det fjerne kan vi høyre trafikken. Vi står i trusene. Vi teller til tre og spring ut samtidig. Fallet vårt er utan lyd. Er det lenge sidan? Det kan ha vore i går. I minnet kan eg sjå eit stillbilete av svevet vårt. Biletet ser eg frå ulike vinklar. Eg kan sjå oss frå lufta. Då er ryggane våre bleike. Eg kan sjå oss frå under vatnet. Då blir sola bøygd, og kroppane liknar deig. Vi kræsjar i det svarte vatnet. Snart ligg vi på berget og tørkar opp. Det står eit hus inne i skogen. Då såg eg ikkje huset. Men huset kan ha stått og sett på oss. Slik kjennest det no, når eg tenker tilbake på den gongen. Når eg veit kva som venta oss, der vi låg og røykte og prata om laust og fast. Det kjem ein vind trekkande – snart kjem vi til å reise oss opp, og legge merke til huset. Det er eit lite hus med murvegger, og gras på taket. Det har stått tomt i mange år. Rutene er knuste. Murstykke, glasbrot. Eg går stille over karmen. Det heng ein spegel på kjøkenet. Ein spegel i gangen. Elles er huset tomt. Eg går gjennom stova og opp i den andre etasjen. På loftet står tre senger med madrassar i. Kunne vi ha budd her? Det er Elliot som spør. Han står midt i rommet, i støvet som driv sakte gjennom lyset. Elliot står der sveitt, i det skarpe lyset. Eg ser han for meg. Når han står føre meg, ser eg at alt ved han er smalt. Nasen hans er smal. Leppene er smale. Andletet er smalt. Armane er tynne. Hendene er smalast. Så smale at ein får ikkje tak på dei. Kan den mannen fangast? Eg ser på han til blikket hans tvilar på den som eg er. Då vender han seg bort. Han treng ikkje å stole på meg heller. Han er klar til å dra vidare. Eg kan hugse den smale stemma hans. Ho kjem ut gjennom nasen. Det hender ho seier ting som han ikkje kan stå inne for. Kroppen hans har liv. Det er kroppen til ein aldrande mann. Kan vi bu her? spør Elliot. Aaron har kome nærare. Dei kremtar og held inne. Eg ser forbi dei og ut gjennom vindauga, eg ser ut på tuntreet, det er ei stor bjørk. Eg synest eg kan høyre at treet pumpar vatn opp med røtene. Så flyttar eg blikket bort på den magre brystkassen til Aaron. Eg kan iallfall sjå at hjarta hans har begynt å banke fortare. Eit hjarta bankar så fort som det må. Men hvis det bankar fort nok, så snører halsen seg, og han blir tørr, det har eg fått prøve, når eg var i den største fare. Skulle dette vere farleg? Kvifor sto vi der med bankande hjarta? På ein måte ville eg det ikkje. Eg ville det, og eg ville det ikkje. Eg kjende meg dregen mot det som venta. Starten var god. Vi hadde funne kvarandre. Bandet vårt var sterkt. Det var unikt, ubryteleg. Eg kjenner at magen veltar seg når eg tenker på den tida. Vi kunne ta inn i det tome huset. Etter sommaren kjem hausten. (Og vinteren? Eg har problemer med å hugse han.) Men begynnelsen er god. Det står eit gamalt hus ute i skogen. Vi har gått inn og fått ein plan. I planen bur ein heftig sommar. Er han skummel óg? Han er vakker. Vakker og utilgjengeleg. Han kan ikkje forteljast, eg må feile: det som eg fortel er ikkje det som hende / det som hende kan ikkje forteljast.

*