Geir Pollen

Det planlagde kaos

Dikt

Gyldendal

«Språket marscherar i takt med bödlarna.

Därför måste vi hämta ett nytt språk.»

(TOMAS TRANSTRÖMER)

Augustsuite

I

Skokloster, august 1982

I inngangsportalen såg eg halvparten av

ein mann med moderne marmorsveis

«Det er ikkje mogleg å skilje

det som var i det som er»

*

Hårdt emot hårdt

sade käringen

fööll moot Hälleberget

*

Den trekkfulle gangen er tett dekorert

med fyndord, deviser, epigrammatiske

gullkorn frå golv til tak

Dei teier så hardt

at tausheten stig til

ein samtale ingen høyrer

«Enkelte gonger treng ein å gløyme

verda og enkelte gonger seg sjølv»

*

Arbetarens timma flyr

dagdrifvaren släpar lifvet

*

Innanfor er det tinga som talar

krystall, gobelin, ei utstoppa

knoppsvane, ulike typar tortur-

instrument, himmelsenger og plysjmøblement

lågt og langsamt – eitt ord

kvart tiande år!

Vi driv med straumen

rom inn og ut, kastar

skuggar frå framtida hardt mot veggen

*

Vetenskap

Krig

De sköna konster

Eit innramma fruktfat

utkledd som

Capitein Iacobus King

«Justum est bellum»

*

Rustkammeret: katakombe og krambod

Her må finnast døde som ikkje har tal

Dei heng ned frå taket

skulder ved skulder hekta på

rustfrie krokar

Dei synest ikkje

Det som synest: torturinstrument og våpen

Eit vell av innsikt og fantasi

som kan avlive like glatt

som JA og NEI

Det som synest: oppsynsmannen, kanskje

nettopp fylt tretti som eg

men tilsett her i tre hundre år

Hans oppgåve er å pusse metall

Slik held han seg innvendig blank

Det som synest: ei skinande oppløysning

menneskestemmer og seinsommarlys

intravenøse drypp gjennom muren

forordna av ein framand kirurg

Her må finnast ein sjukdom

eit tomrom å fylle, eit fråvær

å fjerne. Kor?