Arvid Torgeir Lie

I eit Bergsto-år

– og andre dikt

Gyldendal

I

I Bergsto. 15 dikt

I eit Bergsto-år

Etter haustens alle tap

og omkalfatringar som nå ei god stund

hadde gått føre seg,

budde vi oss i Bergsto på haustens slutt

og vinterens endelege kome.

Og på ein kveld og ei natt,

medan himmel og jord stod i eit kvitt rok,

gjorde òg vinteren sitt inntog.

Og alt den følgande dag hadde snøen

fått ein ruvande storleik.

Og snart byrja hjå oss

dei høge snøbrauters lange, vedvarande tale

vinteren igjennom,

til våren og vårens himmel,

(den flik av han som vi herifrå kunne sjå),

ein dag var her pånytt, og alle

mildværets struper byrja som ved eit under

å synge kring oss,

og den kramme snøen tøygde

armen sin ned frå hustaka, dunka

neven hardt i bakken,

og byrja som vatn hastig på reisa si

attende til grønt.

Slik veksla sikkert

og utan vakling vinter med sumar

gjennom dette Bergsto-år,

gjekk over dette scenegolv

gras ut og snø inn,

snø ut og gras inn,

lik to skaft å halde i.