Arvid Torgeir Lie

Eit merkeleg hus

Dikt

Gyldendal

I

GRAN

Gran: ingen løyndom,

inga vid, bårande krone,

men ein kvass topp

mot himlen,

inga ringing frå klokker,

men eit stutt, hardt handtrykk.

Og kring henne:

skit og skrik,

kjas og mas.

Skalhard, tagget gran,

skapt for hardt veir,

haggel og storm.

Og gjennom ein streng vinter

ber ho ei grøn nål.

I TØMMERSKOG

Det gjekk på tverke,

eg fellde

tre oppi tre,

og same kva eg tenkte ut

og fann på

av knep og hitt,

og same kor eg

baska og drog,

så stod trea der likefullt

topp imot topp

og ville ikkje ned.

Og kom det

eit lite knepp

såg eg ditopp,

rikka dei seg ikkje litt?

Men nei, dei stod som før,

låst ihop,

tre mot tre,

og heller ikkje hjelpte det

med bøner eller rop.

Så tilsist eg fann

her var ikkje meir å gjera

og såg ikkje meir ditopp.

Men nett då eg gjekk ifrå,

og hadde gjeve opp,

så måtte det ha kome ein vind

ifrå den rette kant

og skuva mot

der topp hekk mot topp,

for skarpt i lufta

lydde der ein knekk,

eit varsel om at her

kom noko til å skje.

Og ned med eit brak

datt tre etter tre.

Endå vinden alt var vekk

eg sende opp til han

ein takk,

idet eg tenkte: det er sant

at i det ein gjer

det nyttar ofte ikkje bare

at ein vil,

ein må óg ha

ein slik liten vind

ifrå den rette kant.