Tarjei Vesaas

Liv ved straumen

Dikt

Gyldendal

I

DEI SMÅ GNAGARANE

Det knakar i stavane

i ein nedsnødd skigard.

Fonna tung som ein verden.

Men der er andre ting

å koma i hug:

Det svære snøpresset bryt sakte

og lydlaust inn

brystkorgene hos små gnagarar

nede på den marka ein ikkje lenger ser.

Alle som ikkje rakk å koma i livd

då snøveret sette i gang og gravla dei,

der dei gjekk og stod.

Alle små gnagarar

ligg mellom blakke våte strå

frå i sommar

og veit ingen ting om kvar dei er,

eller kva som er skjedd.

Tirande svarte auge pressa opne

ned i våte strå.

Vidt opne imot stormen.

Kviler i fred til våren.

Til våren

skal ein eller annan fugl finne dei,

hakke litt redd i dei,

ta dei i nebbet,

lyfte på dei, og vrake dei.

HENG I EIN TRÅD

Djup som døden ligg fonna

og vil overta ditt og mitt liv.

Overta vår varme,

sprenge våre bilete,

grava ned vår kjærleik.

Tinga heng i ein tråd.

Lengst nedi kviler ein mørk stein,

iskald og åleine.

I sommar var han varm av sol

og ungdom sat på han

og kystest om nettene.

Dei er borte no.

Men steinen!

Den stumme steinen

skal snu seg midvinters.

Ingen må sjå på,

det er altfor viktig.

Snu seg som ein svevndrukken bjørn.

Det er vel viktig for hjartet.

Hjartet som er ferdig til å breste

av ting det ikkje tør koma nær.

Ingen ting

– men likevel ei veldig hending

i denne snøblinde stund.

Det heng i ein smal tråd av tru

dette om steinane som skal vermast,

dette om flodene som skal stige.

Men vil hjartet halde

i den ville song?