OLAV R. ØYEHAUG

Botnen

Forteljingar

I DET UENDELEGE

Då har Universet skaffa seg ein hund, og no skal denne hunden lære seg å stele vesker. For då er det berre å seie, når offeret eventuelt finn Universet sittande på huk framfor hunden med tjuvgodset rive ut or den dampande kjeften: Hund, har du verkeleg gjort oss til tjuv igjen? Du må ikkje ta veskene til folk! Og så gir ein med eit orsakande skuldertrekk veska til offeret, som ikkje kan vite at dette er eit opplegg som har teke epokar å utvikle. I epokar har det i bakgarden til Universet stått ei mannekeng-dokke og halde ei handveske. Universet har stått inne i sykkelskuret, som har førestilt eit mørkt smau i byen, og kommandert hunden til å øve. Hunden skal springe ut av smauet, hoppe opp og glefse til seg veska, og spurte tilbake til Universet, i ei einaste ubroten bane. Men det vert snart tindrande klart at der må vere bacon i veska skal dette gå, og hunden må få lukte på, og veska hengast tilbake på plass. Hent! kommanderer Universet. Det fungerer, hunden spring ut, hoppar opp og glefser til seg veska, og kjem om ikkje spurtande, så i alle fall hundejoggande tilbake, så Universet kan vennlegast opne veska med baconet.

Mm! er det som hunden høyrer seg sjølv seie, M-m!

Men snart vert det like tindrande klart at dei må slutte med bacon, for jo meir dei trenar, jo tjukkare, dummare og tregare blir hunden. Og dessutan: No skal han vel berre stele vesker med bacon i, skal du sjå, og ikkje pengar. I ei logisk feilslutting bestemmer Universet seg for å lære hunden å elske pengar høgare enn bacon, utan tanke på at hunden då også vil krevje pengane i veska som premie. Og slik kunne vi halde på.