Alfred Hauge

I Rinbrads land

Dikt

Utstein Kloster-syklusen VI

Gyldendal

Første vending

Prolog

Mannleg skald:

Velkomen hit! Stig med oss inn i vår soge!

Her skal ho tydast

stundom framsagd i mytens form, stundom i einfelde ord,

tidvis skjemtande, tidvis i alvor framsagd og sungen.

Kvinneleg skald:

Kva skal vi velja til midtstad for spelet som går over tilje?

Mannleg skald:

Utstein Kloster vél vi oss for alle dei aldrar og år.

Og om dei mektige tre skal kvadet vårt krinsa,

alt frå Yggdrasils ask og fram til Livsenstreet,

og om gudar og menneske ruvande lik dei store tre,

men utan å gløyma dei namnlause små

som levde i skugge og livd

under lavande greiner og lutande tunge lauvkroner.

Attåt skal kvadet i sagde og usagde ord om Allfader krinsa,

han som i tid og ut over tider eig visdom og velde.

Urd:

Eg heiter Urd og nemner meg norne.

Alt som har hendt frå tida vart til,

mannsens lagnad frå morsfang til jordfang,

saknad og sorg slik dei skifter med gleder,

var lagt i mi hand.

Utgammal er eg og utan alder,

evig ung som kvar nyrunnen dag.

Over meg kvelver seg Yggdrasils krone,

under meg tøyer seg Yggdrasils røter,

djupare, stendig djupare ned,

nærde av væte, og drikk seg til liv

av Mimes brunn.

Skuld:

Eg heiter Skuld og nemner meg norne.

Alt som hender i denne stund,

allting som ovrar seg allstad i samtid

er lagt i mi hand:

gleder og gode så gråt gløymest,

sorger så tunge at gleda heimlaus

flyktar til jordkrinsens yttarste grender

– for dette rår eg.

Allting som endå kan endrast

innanfor lagnadens fastlagde lover

– for dette rår eg.

Over meg kvelver seg Yggdrasils krone.

Herunder ikring meg er gudars tingstad.

Verdande:

Eg heiter Verdande, nemner meg norne.

Eg rår for alt som enno sovande

kviler i Moder Framtids famn.

Strid skal gudar og jotnar føra.

Hel skal sigra og jordheimen brenna.

Tre vintrars kulde og Ragnaroks hete,

der ei brennande jord til sist søkk i havet

– for dette rår eg.

Endå er meir i mitt velde lagt:

Nyskapt stig jorda atter av hav.

Gudar vaknar og styrer med visdom.

Ask og Embla, dei nyskapte menneske,

møtest i elskhug og møtest i arbeid.

For dette rår eg.

Engelen Ariel:

Eg er engelen Ariel.

Då Lucifer fall, vart eg Allfaders bodsvein

åt skiftande ætter som jordheimen hyser.

Kvar lysande dag-glim av Allfaders vilje,

kvar kjærleiks gjerning frå Allfaders hand

vert boren på mine venger hit.

Alt av liding som menneskebarnet

må røyna før Lucifers makt er broten

og i Allfaders time blir om i inkje,

må eg skoda, og lindra kvar stund det finst råd.

Vernar eg vart for det lysande livstre,

det som skal gje i Paradis frukter

tolv gonger årleg til ættledars lækjedom

når gråten og døden ikkje er til meir

– for dette rår eg ved Allfaders hand.

Skaldane,

Urd, Skuld,

Verdande,

Ariel:

Yggdrasils ask, renn opp frå nyom!

Måtte vi Livstreet sjå å skyta!

Vidt over mannheimen, høgt inn i gudeheim

breie seg greinene, tøye seg toppane!

Bløme alle dei livsens tre!