© 2014 Kagge Forlag AS

Omslagsdesign: Trine + Kim designstudio

Layout og ebok: Dag Brekke | akzidenz as

ISBN: 978-82-489-1551-5

Kagge Forlag AS

Stortingsg. 12

0161 Oslo

www.kagge.no

Han gjorde det perfekte stupet.

Han stod på kanten av det svakt gyngande brettet, stramma alle musklane i kroppen, kneip saman rumpeballane, satsa utover og fekk rumpa opp i vêret. Han flaut rett fram, med strake armar til sidene og føtene tett samla.

Så sikta han med hendene i ein spiss ned mot vatnet.

Tærne var strokne.

Armane låg tett inntil øyrene og peika nedover langs hovudet.

Kroppen var heilt strak då han braut vassflata med eit enkelt plask.

1

Kvar morgon klokka halv sju kunne innbyggarane i Den vesle byen sjå Norman, der han kom gåande frå rekkehuset sitt ved ungdomsskulen ned mot stranda, med handkledet over skuldra. Han symde alltid i ein halv time. Etterpå saumfarte han stranda for søppel og skrot.

Bystranda var den pensjonerte gymlærar Norman Koggen sitt paradis på jorda. Han trong ikkje reisa til framande strender, så lenge han hadde Bystranda.

Stranda låg vakkert mot vest i ei vik, nokre hundre meter frå kaien og torget der Den vesle byen hadde vakse fram. Først hadde det vore ein liten handelsstad med kvite skipparhus. No var det bygd oppover liene, og det var eit større bustadfelt i åsen ovanfor det store grå kommunehuset.

Den vakre sandstranda var knappe hundre meter lang. Sanden var finkorna og vatnet klart. Det var mykje klarare no, etter at fabrikken hadde flytta frå sentrum og opp til krysset ved Europavegen. Det gjekk ein grusveg frå sentrum og bort til stranda. Mellom vegen og sanden var det ein stor grasbakke, der folk brukte å slå seg ned på utstrekte handdukar og pledd.

Ytst, der stranda slutta, stakk det ut ein liten odde. Den hadde nok opprinneleg vore ein enkel molo, men alle båtane låg ved det nye Sjøsenteret kommunen hadde bygd for turistane som kom om sommaren. På pynten av denne odden gjekk det an å stupa. Det kravde balansekunst å koma seg i posisjon til å stupa fritt, heilt ytst på moloen som var bygd av kampesteinar.

Kvar morgon avslutta Norman symjeturen med eit stup frå kampesteinane. Det var han som var først på stranda om våren, og det var han som var siste mann opp av vatnet om hausten, oftast berre timar før første snøen kom og isen la seg innerst i fjorden.

Ein dag i september hadde Norman tatt det vanlege morgonbadet sitt. Etterpå rusla han heim att og fiska opp avisa frå postkassa.

Der stod det.

Det vert stupebrett.

Han lyste opp. På fyrstesida var det eit bilete av ordførar Kyrkseter som peika utover bystranda. Halvvegs bak han stod rådmannen. Han såg rett inn i kamera. Overskrifta var: «Kommunen bygger stupebrett på Bystranda.»

Inne i avisa var det ei heil side. To bilete til av dei to på stranda. På det eine kunne det nesten sjå ut som ordføraren simulerte eit stup, men det var nok berre peikinga hans utover sjøen med begge hender som var teke frå ein litt rar vinkel.

No skulle det verta stupebrett. Det var liten tvil om det.

Endeleg!

Norman skunda seg inn på kjøkenet, la avisa på bordet og byrja å lesa.

Journalisten kalla det ei gladsak.

Stupebrett i limtre, betongfundament, ferdig til neste vår. «Bystranda vert rusta opp i tråd med slagordet vårt ’Med trivsel i sentrum’», sa ordføraren til avisa.

Rådmannen var sitert på at dei hadde jobba med dette i ei tid, men no var alt klart. Sist i artikkelen var det ein kort kommentar frå plansjef Groste: «Ja, me har inkludert stupebrettet i reguleringsplanen for Bystranda.»

Men han, Norman Koggen, var ikkje nemnd.

Ikkje eit ord.

Ikkje lotteriet. Ikkje symjeklubben.

Han sokk litt saman.

Det var hans idé. Det var han som hadde arbeidd for stupebrettet.

Det viktigaste var sjølvsagt at det vart stupebrett. Han trong ikkje ære og merksemd. Men han var skuffa over å ikkje verta nemnd.

Lenger nord i kommunen sat kommunestyrerepresentant Solfrid Kjeppen og las avisa. Ho vart raudare og raudare i kinna.

«Kva i all verda er det den tosken finn på?»

Solfrid ringde ordførarens kontor. Sekretæren kunne meddela at ordføraren var i møte, men ho kunne ta imot ein beskjed.

Solfrid la på og ringde til Børre Vatn, broren til svigerdottera hennar.

Han vakna av telefonen. Nokre dagar før hadde Børre fortald henne om ideen. Ho hadde teke den med til kommunestyret.

«Den sleipingen har stole heile ideen til gymlæraren din. Dette skal han jammen ikkje sleppa unna med. Eg ringer avisa.»

Børre heiv seg i buksene og henta avisa ute i postkassa si.

Som læremeisteren sin, vart Børre òg glad for at det skulle verta stupebrett. Men Koggen var ikkje nemnd. Børre fann fram sykkelen og var ved døra til Koggen i midtseksjonen i rekkehusrekka berre minutt seinare. Norman såg han koma frå kjøkenvindauget og opna døra.

«Dei sleipingane har lurt deg, Koggen! Dei har rappa ideen din.»

Norman var rolegare. «Det viktigaste er vel at me får stupebrettet?»

«Jau, men …» Børre var ikkje samd med Koggen. «Dei har ikkje brett ein gong! Du har bestilt det. Du har sete på Samvirkelaget i tre månader, og så skal dei sola seg i glansen av arbeidet ditt!»

«Kaffi?» Koggen løfta fram kanna. Han ville ikkje visa kor skuffa han var. Børre hadde trass alt stått for pengane. Norman ville ikkje verka utakksam. No vart det stupebrett. Det var då det han hadde ønskt seg.

«Du skal ikkje finna deg i det!» Børre var klår.

«Eg vil ikkje laga bråk, Børre, tenk om dei skulle finna på å snu?»

Norman Koggen hadde arbeidd for stupebrettet kvar dag dei siste tre månadene. Kvar morgon hadde han gått til Samvirkelaget på torget i Den vesle byen. Han hadde på seg blå treningsdrakt og kvite turnsko, og sat bak eit lite campingbord. På framsida av bordet hang ein plakat han hadde skrive sjølv: «Symjegruppa samlar inn til stupebrett på Bystranda. Kjøp lodd!»

Samvirkelagsbestyraren hadde sagt ja, då Norman spurde om plass til loddsal for symjeklubben Njord. Han var ein tidlegare elev av gymlærar Koggen, og han var difor kjend med at ein ikkje seier nei til han. Norman skulle til og med få setta bordet og stolen sin på lageret deira, slik at han slapp å dra det med seg kvar dag.

Men bestyraren hadde ikkje trudd at det skulle vara i fleire månader.

Tre så langt. Pensjonisten hadde god tid og kom til å selja lodd heilt til han hadde nok pengar til eit stupebrett til Bystranda.

Hovudpremien var eit årskort i symjehallen, og alle lodd som slutta på 33, fekk eit par symjebriller. Salet gjekk ikkje strykande, men Norman var ikkje ein som gav opp. Er det noko ein gymlærar veit, så er det at ei av dei fremste dydane i idretten er å halda ut. Norman sat der kvar dag. Han kom til å verta sittande til han hadde nok pengar til stupebrett.

Skoa hans var alltid krittkvite utan ein einaste flekk. I gamle dagar hadde elevane gjetta på kor mange par han eigde. Ingen turde spørja den stramme, strenge gymlæraren, men veddemåla og grunninga gjekk i arv frå årskull til årskull. Sanninga var at han hadde fire par kvite Adidas München 1972 med tre svarte striper. Dei var i skinn. Løyndomen hans var å smørja dei med lærfeitt kvar einaste morgon. Og tørka dei grundig med ein klut med fast – ikkje flytande – grønsåpe om kvelden.

«Passar du på skoa dine kvar dag, så held dei seg», fortalde Norman dei få som turde å spørja om skoa. Det var berre nokre få av kollegaene hans på lærarrommet som turde det.

Om vinteren og på dagar med blest og uvêr hadde han Viking marsjstøvlar og ein fora parkas.

2

Torsdag 21. august hadde Norman sete på den vanlege plassen sin like innanfor døra på Samvirkelaget. Det var ein roleg torsdag. Ferien var over. Turistane hadde reist heim. På Samvirkelaget var det stilt.

Framføre seg hadde Norman ein stor bolle med lodd. Dei var rivne ut av små loddbøker. Kvart lodd hadde ein bokstav og eit tal mellom 1 og 100 og var krølla saman til små papirkuler. Ved sida av bollen stod det eit lite pengeskrin. Det var det einaste han tok med seg heim, når Samvirkelaget stengde. Framfor bollen låg fire par symjebriller.

Norman hadde termosen sin under bordet og las i ei bok for å få tida til å gå.

Rett etter klokka to hadde Børre Vatn kome inn på Samvirkelaget for å handla.

Børre Vatn var trettifem. Faren hans hadde starta Vatn spon AS, sponplatefabrikken som hadde flytta ut av sentrum for fire år sidan. Fabrikken gjekk bra, og familien høyrde til dei meir velståande i Den vesle byen. Fabrikkarvingen var ikkje særleg interessert i sponplater. Han var ein kraftig, veltrent fyr, som hadde hatt Norman Koggen som gymlærar. Børre hadde vore ein ivrig elev i symjeklubben. Norman var veldig stolt av Børre. Han hadde vore flink til å trena, noko som gav resultat. For 19 år sidan vann Børre 200 meter crawl i junior-NM på Hamar. Både Børre og Norman vart heidra på skuleavslutninga det året. Børre fekk ein liten pokal og Norman fekk blomar av rektor, og det var bilete av dei i Fjordland Arbeidarblad under overskrifta: «Unge Vatn til topps i Junior NM.»

Børre stoppa ved bordet til gamletrenaren sin.

«Du gir deg ikkje, du, Koggen.»

«Nei, du veit», svara Norman.

«La meg få for ein hundrings.»

Børre la ein hundrekronerssetel på bordet og trekte ti lodd.

Han vann ingenting.

«Eg har forresten lurt på ein ting, Koggen. Kor lenge har du sete her? Og kor mykje kostar stupebrettet?»

Norman sa at han hadde hatt lotteriet her på Samvirkelaget sidan før sommaren.

«Tre månader!» avbraut Børre.

«Eg har nok nokre veker att», sa Norman og smilte. «Eit stupebrett i limtre med svikt og kokosmatte kostar nesten femten tusen. I tillegg kjem betong, støyping og arbeid. Alt i alt har eg rekna at det vil koma på om lag tretti tusen.»

«Kor mykje er det i skrinet?»

«Pengane står nok i banken», Norman blunka til Børre. «Men eg har snart åtte og eit halvt tusen.»

«Til neste sommar, altså?» smilte Børre.

«Ja», sa Norman og nikka, litt ivrigare no. «Til neste sommar er planen min.»

Den tidlegare noregsmeisteren i symjing for juniorar løfta peikefingeren til panna i ei helsing og rusla inn i butikken.

Børre Vatn budde i ein stor, gammal sveitservilla, med ein fin hage, rett ved hamna og torget. Far hans dreiv framleis sponplatefabrikken saman med Signe, den driftige søstera til Børre.

Børre sat godt i det og trong ikkje arbeida. Han treivst i Den vesle byen og ville verta buande der. Han hadde kvalifisert seg til brannmann og jobba i halv stilling, med korte arbeidsdagar, ved den lokale brannstasjonen. Dette passa det rolege lynnet hans godt. Vanlegvis kom han til arbeidsplassen rundt klokka tolv og drakk kaffi med dei to andre som var på vakt, medan han venta på at det skulle skje noko. Det gjorde det nesten aldri, så dei drakk mykje kaffi.

Klokka fire gjekk den eine brannmannen heim. Og klokka åtte gjekk alle heim frå stasjonen. Brannsjefen hadde heimevakt.

Denne torsdagen var det berre ein brannmann på jobb då Børre kom. Han andre var på kurs og fekk opplæring i eit nytt datasystem dei skulle ta i bruk.

Børre og kollegaen Arve drakk kaffi. Kona til Arve hadde bakt bollar. Arve likte dei tydelegvis godt og var ikkje like spenstig og atletisk som før. Børre rista på hovudet, då han baud han på ein bolle.

«Et du ein bolle, så vert du ein bolle», sa Børre og smilte.

Arve smilte og raudna i kinna.

«Eg var innom Samvirkelaget», sa Børre. «Koggen sit der enno.»

«Ja, han er litt av ein skrue. Eg hugsar dei gymtimane. Ikkje lett å snika seg unna der. Han såg alle. Heile tida. Sjølv når det var hinderløype. Ein gymlærar av den gamle sorten. Eg hugsar dei utruleg reine, kvite skoa.»

Børre lo og nikka. «Han skal samla inn tretti tusen til stupebrett på Bystranda.»

«Med loddsal?»

«Jepp, han har åtte tusen no, etter å ha sete der i tre månader.»

«Burde ikkje kommunen ha kjøpt det på ein–to–tre?» spurde Arve.

«Jau, men du veit, dei klagar alltid over kor lite pengar dei har.»

«Tippar at Koggen ikkje har spurt dei ein gong. Han er vel for stolt til det», meinte Arve. «Nokon burde kviskra ordføraren eit ord», sa han og la til: «Vann ikkje Koggen NM i stup?»