Ragnar Hovland

1964

Roman

© 2006 Det Norske Samlaget
www.samlaget.no

Tilrettelagt for eBok av BookPartnerMedia, København 2010
ISBN 978-82-521-7676-6

Om denne boka

Hovudpersonen i 1964 er blitt like gammal som Bert Bobsey, den eldste Bobsey-tvillingen. Rundt han og familien skjer det dramatiske og kvardagslege ting, mystiske sekter gjer seg gjeldande, verda blir som ny, og draumar blandar seg med røyndommen. Sommaren 1964 blir den lengste i manns minne, brått skjer eit uforklarleg dødsfall, og mangt tyder på at året 1964 aldri skal ta slutt.

1964 var nominert til P2-lyttaranes romanpris.

Ragnar Hovland

1964

Roman

FORORD

Eg har alltid likt forord i bøker. Ikkje lange forord, men passeleg korte. Forord som seier det som skal seiast og ikkje meir. Det gir ofte ein ekstra piff til boka, set lesaren i godt lune før ho begynner på sjølve teksten, tenkjer at her har forfattaren ytt litt ekstra, vist at det er ein godviljens kvinne eller mann ein har med å gjere.

Derfor har eg hatt med eit lite forord i nokre av dei tidlegare bøkene mine og har ikkje angra på det eit sekund. Lesarane har utan unntak fortalt meg etterpå at dette var noko dei sette pris på. Ein liten gest som viser at eg tenkjer på dei, overflødig kanskje, men likevel med ei slags nødvendigheit i seg.

Eg er no 54 år og kjenner at eg stort sett kan gjere som eg vil. Og vil eg ha eit forord, så skal det mykje til at nokon kan hindre meg i det.

I dei vel 25 åra eg har vore aktiv som forfattar, har eg skrive mykje som eg eigentleg ikkje har hatt lyst til å skrive. Slik er det med mange forfattarar, ein må ta på seg ting, ein skal leve. Sjølvsagt går det ut over andre ting. Ein får ikkje skrive alle dei tekstane ein verkeleg ville skrive. Men nokre av dei får ein skrive. Dei fleste, vil eg gjerne håpe, elles blir det ikkje til å halde ut.

Det som her kjem, er ein roman, ein roman eg verkeleg hadde lyst å skrive. Den trettande romanen eg har skrive for vaksne lesarar. Det er ein roman om barndom, endå eg har skrive mykje om barndom tidlegare. Men når ein er 54 år, bryr ein seg ikkje om slikt. Romanen føregår, som tittelen seier, i året 1964, då forfattaren var tolv år. Det at hovudpersonen i romanen har same alder og nokre av dei same interessene som forfattaren, betyr ikkje at dette er sjølvbiografisk. At året 1964 er valt, er ikkje tilfeldig, det er eitt av dei åra eg hugsar minst frå i heile livet. Året måtte rekonstruerast frå grunnen av.

Første gongen eg skreiv om barndommen, var det annleis. Då var det som eg berre var gått ut av festlokalet ein liten tur, bak nova for å ta meg ein slurk og så gå inn att til dei andre, og der var det som før. No var det ikkje slik. Eg stod utanfor festlokalet, eg høyrde at det føregjekk ting der inne, musikk og ståk, men eg fekk ikkje sleppe inn og måtte lage mykje styr før dei gjekk med på å sleppe meg innanfor ein augneblink, mot at eg lova å forsvinne att straks eg hadde fått sagt det eg skulle til dei eg sa eg hadde avtale om å møte.

Etter mi oppfatning er dette eit passeleg langt forord, eg hadde glede av å skrive det, og no kan romanen begynne.

FØRSTE KAPITTEL

Eg er no like gammal som Bert Bobsey, den mørkhåra Bobsey-tvillingen. Men vi liknar ikkje på kvarandre. Mor mi står i døra i grøn kjole og i eit spesielt lys og seier at vi skal ete kvelds. Bror min, som er seks år og så vidt begynt på skulen, eitt år for tidleg, sit alt ved bordet. Søster mi, som snart er femten, sit der også. Ho som alltid ser ut som ho skulle ha vore ein heilt annan stad, og skulle ha vore der for lenge sidan. Radioen står på. Det er ganske mørkt ute, og det snøar som i ei eventyrbok der bleike og tynnkledde ungar er ute og det er ingen stad som vil ta imot dei.

Far min er ikkje der. Han er nesten aldri der. Berre ein skugge sit på plassen hans.

Bror min ser på meg, og eg fryktar det verste.

– Det er noko grunnleggjande feil med Bobsey-bøkene, seier han.

– Trudde ikkje du las slikt, seier eg.

– Bert og Nan, seier bror min. – Og Freddy og Flossy. Dei er heilt like på omslaget. Alt tyder på at dei er einegga tvillingpar.

– Er dei ikkje det, då? seier eg.

Bror min smiler det triste smilet sitt som eg av og til blir ganske lei av.

– Umuleg, seier han. – Einegga tvillingar er alltid av same kjønn.

Søster mi ser ut som ho er endå lenger borte, ein stad med dinosaurar og fly som styrtar i ein gjørmesjø.

– Alt du veit, mumlar ho.

– Ikkje sant, mor? seier bror min.

– Det kan vel hende, seier mor mi. – Et no før det blir kaldt.

Bror min er altfor intelligent. For intelligent for sitt eige beste. Det er derfor han alltid er åleine. Folk blir redde for han. Og eg bekymrar meg av og til for kva det skal bli av han.

– Det drit eg vel i, seier eg.

Eg har for lengst slutta å lese Bobsey-bøkene. Dei er for barnslege. Og eg har alltid synst det var for usannsynleg at når tolvåringen Bert Bobsey kjem styrtande til, så spring skurkane sin veg. Femtenåringar kan kanskje klare slikt, ikkje tolvåringar.

Søster mi går frå bordet. Ho er i ein vanskeleg alder, seier bror min. Mor mi seier ingenting.

– Kor er far? seier eg.

– Han er jo ute og reiser, seier mor.

– Kjem han heim i kveld?

– Vi får vente og sjå.

– Kjem han og seier god natt til meg, då? seier bror min.

– Klart han gjer det, seier mor mi.

Bror min er altfor intelligent, men han liker at ein seier god natt til han.

Eg tenkjer at far min er der ute i kvelden og snøen, i den svarte bilen, med varmeapparatet på. Det høyrest musikk frå ein stad, og han lurer på kva det er. Kanskje må han ha på vindaugsviskarane for å sjå vegen, kanskje er det glatt på vegen og vanskeleg å kjøre, og det lyser i gule auge langs brøytekanten.

– Var det noko nytt på skulen i dag? spør mor mi.

– Nei, seier eg.

Ho spør alltid meg, aldri bror min.

To i klassen over meg tente eit bål i gangen utanfor klasserommet til sjette- og sjuandeklassen, men eg trur ikkje mor mi vil høyre om det.

Når dette skuleåret er over, om eit halvt år, har eg to år att. Så skal eg ikkje gå meir skule. Aldri meir. Eg skal gjere andre ting.

Bror min skal gå skular, høgare skular og universitet, og bli professor. Han får ta seg av det.

Eg høyrer musikk frå rommet til søster mi, nokon som syng. Eg kjenner noko inni meg. Snart reiser ho herifrå, då vil det bli nesten stilt i huset.

Eg går frå bordet og ser ut vindauget. Det snøar, som i eit gammalt eventyr, og eg lyttar etter lyden frå ein bil.

ANDRE KAPITTEL

Det lukta piperøyk i huset. Det kom frå kontoret til far min. Han var heime, bilen stod roleg i garasjen, det hadde slutta å snø, brøytebilen hadde gått forbi med den nifse draumelyden sin.

Eg måtte snakke med han.

Han sat med ryggen til, bøygd over ein bunke papir. Det svarte håret krølla seg litt i nakken. Rommet var så fullt av røyk at vonde ånder kunne kome ut av den. Hyllene var fulle av bøker, med brune, gule og mørkeraude ryggar, bøker som eg ikkje hadde lese, men som eg kanskje skulle lese ein gong. Bror min hadde sjølvsagt lese alle, og han sa at dei var av varierande kvalitet.

Far min snudde seg og la frå seg pipa i sølvoskebegeret som han sa han ein gong hadde fått av ei prinsesse.

– Er det du? sa han.

– Ja, sa eg. Eg tenkte det var like godt å seie det som det var.

– Er du ikkje på skulen?

– Det er fri i dag.

Han såg tenksam ut.

– Ja, det er vel det. Det er vel det då, ja.

Han lysna opp.

– Då skal du vel ut på ski?

– Kanskje, sa eg.

– Det er kaldt i dag. Godt føre.

– Ja, sa eg.

– Det var kaldt i går også. Vanskeleg å starte bilen.

Eg nikka.

– Men det gjekk til slutt. Måtte ha på kjettingar.

Eg nikka igjen.

– Kjettingar er tingen no. Kjem ingen plass utan.

– Nei, sa eg. – Kjettingar, ja.

– Og når kjettingen ryk, blir det litt av eit leven, veit du. Er nesten ikkje til å halde ut, det. Er bror din på skulen?

Eg nikka.

– Og søster di?

– Ja.

Søster mi gjekk på framhaldsskulen. Ho gjekk kvar dag. Bror min og eg gjekk berre fire dagar i veka, men ikkje alltid dei same dagane.

Han plukka opp pipa frå oskebegeret og tok eit djupt drag. Eg såg fram til den dagen då eg skulle begynne å røyke pipe. Berre eg blei konfirmert, så sette eg i gang. Dei skulle aldri sjå meg nokon stad utan pipa i kjeften. Eg skulle ha kvit nylonskjorte og svarte, smale bukser, ei skinnjakke, sølvkjede rundt halsen og pipe i kjeften, og alle skulle lure på kven eg var og kor eg kom ifrå. Ingen ville kunne førestille seg at eg hadde vakse opp iblant dei.

– Kor har du vore denne gongen? spurde eg.

– Å, denne gongen …

Far min såg lurt på meg.

– Litt her og litt der, veit du. Det er av og til langt å kjøre.

– Men kva er det du gjer, då?

Far min løfta på dei svarte augnebryna.

– Du veit då vel det? Eg reiser jo rundt.

– Og sel bøker?

– Biblar, sa far min blidt. – Eg sel mykje biblar no. Får folk til å tinge. Men andre bøker òg. Bøker som kan vere fine å ha i hylla. Som gir kunnskap. Det er slikt som folk vil ha. Kunnskap er tingen no.

– Er det godt betalt?

Far min såg litt brydd ut og dampa ekstra hardt på pipa.

– Det er no litt opp og ned, veit du. – Litt opp og ned. Men vi klarer oss jo godt. Vi har det vi treng.

– Ja, sa eg.

Far min reiste seg og kom mot meg.

– Det er eit interessant liv, sa han. – Mykje interessant å sjå der ute. Mykje som er meir interessant enn her i bygda. Det kan det hende eg skal fortelje deg om ein gong.

– Her skjer det jo ikkje så mykje, sa eg.

– Å, det skjer no litt, smilte far min. – Det skjer no litt, vel.

Eg snudde meg og gjekk ut att. Eg tenkte meg at ein dag skulle far min be meg kome inn på kontoret, og så skulle han fortelje meg, berre meg (»søster di forstår seg ikkje på slikt, og bror din har andre interesser, som vi begge veit») om alt det han hadde opplevd der ute, han skulle spørje om eg ville ha eit drag av pipa, og eg skulle seie ja, og så skulle han spørje om eg ikkje ville vere med han ein dag, sitje attmed han i bilen og røyke pipe og sjå på alt dette, lære jobben frå grunnen av for seinare å ta over det heile. Eg visste at det var eg som skulle det, kjøre av stad der ute, i ein svart bil med pipa i kjeften og sjå korleis alt saman var, mens åra gjekk og eg framleis var den same. Eg skulle kjenne tydeleg på meg at dette var viktig, at utan meg var det noko som mangla. Og ein dag skulle eg kome fram ein stad, til eit hus som låg litt for seg sjølv, og det skulle vere eit spesielt lys der og ei spesiell blafring i gardiner og ei kjend lukt, og eg ville vite at no hadde eg sett nok og no var eg framme.

TREDJE KAPITTEL

Erling skumpa borti meg, og eg spente krokfot på han og dytta hovudet hans godt ned i snøen.

– Faen, sa Erling. – Gi deg, din helvetes satan.

– Helvetes satan sjølv, sa eg. – Det var du som begynte. Med skumping.

Erling spytta snø.

– Du får gå og sjå til bror din, spytta han. – Det var berre det eg ville seie.

– Bror min? sa eg. – Kva er det med han?

– Han skal hoppe i Dalebakken.

– Ta deg saman, sa eg. – Han kan vel faen ikkje hoppe i Dalebakken. Han er berre seks år.

– Gå og sjå, då.

Det var storfriminutt og ei stikkande og jævlig sol. Dalebakken låg eit stykke ovanfor skulen. Dei eldste i storskulen, dei med hoppski, brukte av og til å gå opp der i storfriminuttet og ta eit par hopp, med publikum. Elles var det nesten berre vaksne som hoppa der. Dei beste hoppa rundt seksti meter. Eg hadde aldri hoppa, men tenkte at det blei vel ein dag. Eg hadde enno ikkje heilt valt om eg skulle bli skihoppar eller utforkjørar.

Eg myste mot sola, og no såg eg bror min. Han stod der i strekkbukse og raud genser, med dei små skiene sine over aksla, omgitt av folk, både dei i klassen hans og mange av dei eldre.

Eg gjekk bort til han og reiv han til sides.

– Kva er det no, den minste Bobsey-tvillingen? sa eg. – Hoppe i Dalebakken? Er det det no?

Han såg fast på meg og nikka.

– Det var tanken, ja.

– Så du skal ta livet av deg no?

Han riste på hovudet.

– Det går nok bra. Eg treng ikkje hoppe så langt. Det viktigaste er å ikkje ramle i ovarennet.

– Du er berre seks år, sa eg. – Det går ikkje. Ikkje har du hoppski heller.

Det bles ein vind gjennom det vesle ansiktet til bror min.

– Eg må berre gjere det, sa han. – Det er nok med éin gong. Så vil eg bli hugsa som han seksåringen som hoppa i Dalebakken. Då vil eg få respekt heile resten av skuletida. Eg treng det. Eg kan ikkje berre vere flink. Det er ingen som respekterer deg for det i denne verda.

Eg trudde nesten ikkje det eg høyrde.

– Men faen …

– Eg seier det heime viss du bannar ein gong til.

– Du er for liten, sa eg. – Du bryt nakken og armar og bein. Eg har jo ikkje hoppa der eingong!

– Det er ikkje så farleg for deg. Du treng det ikkje.

Eg fekk lyst til å denge han, den vesle satansapen.

– Kven trur du det er som må bere liket ditt heim? Kven trur du det er som får all kjeften?

– Det blir ikkje noko lik. Og dei heime treng ikkje få vite det.

Eg såg meg rundt. Dei andre stod der og såg på oss, nokre av jentene stakk hovuda saman og kviskra litt, spente på kva som no skulle skje. Eg såg på klokka. Det ville ringe inn om ti minutt. Det var altfor lenge til.

Bror min var no på veg oppover unnarennet, stadig med dei små skiene sine over aksla, i dei ørsmå beksaumstøvlane sine. Han sklei for kvart steg. Dette gjekk ikkje an, men eg kjende at eg ikkje kom til å stoppe han. Eg var som alle dei andre, eg var spent på kva som skjedde, om han kom til å slå seg i hel.

Han vågde ikkje. Eller han vågde. Det var som eg aldri hadde kjent han.

Vi gjekk etter han, i samla flokk.

Han var oppe ved hoppkanten, som rakk han langt over hovudet. Han gjekk vidare opp trappa til ovarennet. Han var ein liten prikk i raud genser.

Eg tenkte at eg burde ha gjort noko. Halde han att. Henta læraren. Noko. Men eg visste at det var for seint. For han var på veg no, tett samankrøkt, nedover ovarennet, mot oss, mot framtida si, og vår, om han då hadde noka framtid. Han var på hoppkanten, han fór utfor, utan å ta sats, stadig like samankrøkt, han var ei kjøtmeis der oppe, og landa eit stykke nede i bakken. Først då han var komen heilt ned på flata, ramla han og miste den eine skia.

– Fy faen! høyrde eg.

– Han er ikkje særleg skvetten.

– Ikkje det mest elegante hoppet eg har sett, men faen òg!

– For ein liten satan!

Eg hadde høyrt nok til å vite at bror min i all framtid ville få meir oppmerksamheit enn eg, om eg ikkje ganske snart gjorde noko med det. Eg var berre bror til han seks åringen som hoppa i Dalebakken. Det fekk berre våge seg. Lett å seie no.

Eg gjekk bort til han, der han låg og spytta snø.

– Det var ikkje særleg langt, sa eg.

– Langt nok, sa han.

– Få av deg snøen no, sa eg. – Det ringer snart inn.

– Du seier ingenting heime? Eller til læraren?

– Vi får sjå, sa eg. – Var det nifst?

Han riste på hovudet.

– Eg tenkte ikkje så mykje på det. Og så tok eg meg eit glas sprit først.

Eg trudde ikkje mine eigne øyre.

– Sprit???! Kor har du fått den frå?

– Heime.

– Vi har vel ikkje sprit i huset?

– Doktersprit. I ei flaske på badet. Det må til. Toralf Engan og dei andre tar seg alltid ein dram før dei set utfor, for å roe nervane.

Eg daska til han i nakken, men ganske lett, og vi gjekk saman mot skuleplassen. Eg merka korleis folk veik til sides der vi gjekk, slik Raudehavet veik til sides for Moses, og eg tenkte at det var greitt at det var slik, men at alt går over, og at bror min kanskje alt hadde eit alkoholproblem.