Ragnar Hovland

Sveve over vatna

Roman

© 1982 Det Norske Samlaget

www.samlaget.no

Tilrettelagt for eBok av BookPartnerMedia, København 2010
ISBN 978-82-521-7686-5

Om denne boka

– Du som er slik ein språkekspert, sa eg. – Det er noko eg har lurt på. Det der med krikar og krokar. Eg veit jo kva ein krok er, men kva er ein krik?

Munk peikte på ein krik.

– Det er ein krik, sa han. – Det burde du ha visst.

Eg skjemdest, og skunda meg å kome inn på noko anna.

Dette er kanskje Hovland-klassikaren framfor nokon. Om den legendariske Hovland-figuren Dr. Munk, om Waglen og ”forteljaren”. Om kåte tenåringar frå Sunnhordland, blaserte og ”uskuldige” terroristsar i Paris, kunstnarar, kommunistar, anarkistar og kapitalistar i Bergen. Sveve over vatna er ein 80-talsklassikar, slentrande i stilen og med surrealistiske innslag, men midt i mylderet av svart humor og livsglad vanvit lever hovudpersonen eit liv sterkt påverka av unge kvinner og den alltid like ivrige Dr. Munk, der politikk, erotikk og – ikkje minst – musikk spelar ei sentral rolle.

Ragnar Hovland

Sveve over vatna

Roman

Sveve over vatna. Igjen og igjen

Stundom – særleg på enkelte kveldar med eit heilt spesielt lys – får eg ei kjensle av at eg berre har skrive ei bok. Denne. Det er den dei fleste lesarane mine har lese. Og det er den mange av dei vil eg skal skrive om att. Gjerne kvart år.

Så er det vel noko med denne boka, då. Eg skal ikkje gjere meg vanskelegare eller meir uforståande enn som så. Boka har aldri lege høgt på nokon salslister, men har selt jamt og trutt gjennom godt og vel 25 år, i fire utgåver før denne definitive utgåva. Eg veit ikkje så mykje om kven som kjøper ho, men har ei kjensle av at det for ein stor del er snakk om relativt unge, urolege og drøymande sjeler. Det er lett å tenkje seg at det kan ha noko med studentromantikk å gjere, og ein draum om å leve eit vilt og sjølvstendig liv.

Romanen kom ut hausten 1982 og blei skriven over ein periode på ca. eit halvt år (dei siste par månadene skreiv eg parallelt på ein annan roman, Under snøen, som kom ut året etter). Eg var enno ein relativt ung mann på under dei tretti, eg hadde to bøker for vaksne og to barnebøker bak meg, og det kjendest naturleg å skrive ein roman med mi eiga studietid ved universitetet i Bergen som bakteppe. Elles visste eg lite om kva dette skulle bli for slags roman. Eg hadde berre ein gjennomgangsfigur på handa, Munk, som oppstod for første gong i ei novelle i Vinduet, og deretter viste seg fram i ei anna novelle, i samlinga Vegen smal og porten trang frå 1981. No skulle han få breie seg i ein heil roman. Romanen var både lett og tung å skrive, for å seie det slik, og manuset blei sendt til forlaget på vårparten 1982. Det blei refusert av konsulenten, men berga av redaktør og forlagssjef. Eg var inne. Kritikkane var blanda, det var ein del ros å hente, men mange kritikarar fann dette både rotete, usamanhengande og vulgært. Og det var det jo også tenkt å vere.

Bergen på 1970-talet var sjølvsagt ein annan by enn den er i dag. Puben Bangla er borte. Kaffistovene kan ein leite fåfengt etter. Studentsenteret er rive. Mens Wessel og Holbergstuen framleis lever sine brune og halvmørke liv, og rådhuset står på same plassen. Eg trur det går fram av romanen at Bergen på 1970-talet på mange måtar var ein god stad å vere, sjeldan ein kjedeleg augneblink.

Som nemnt er dette ein roman eg stadig blir beden om å skrive om att. Og i 1996 kom då også ein slags oppfølgjar, Dr. Munks testamente. Ein heilt annan roman, men med dei same hovudpersonane (den eine av dei, Per Waglen, fekk også sin eigen roman, 400 mil frå Sogndalsfjøra, i 1999). Det kjendest litt fint å møte dei att, noko som kan tyde på at denne boka også har hatt noko å seie for forfattaren. Ja, eg innser at eg står litt i gjeld til akkurat denne romanen.

Og framleis får eg spørsmålet: Kjem det ei bok nummer tre? Svaret er at underlegare ting har skjedd, og får eg leve og ha helsa, så får vi sjå. Viss ikkje, så er iallfall Sveve over vatna her. Endå ein gong.

Oslo 31.03.08
Ragnar Hovland

Sveve over vatna

Skulde dei segja um noko: sjå,
dette er nytt – so hev det longe vore til,
i framfarne tider som var fyre oss.

Preikaren 1,10

Kven som helst kan jage framfor seg som ein
gåseflokk eit ubestemt antal personar som
tilsynelatande er verkelege, over ei lang hei
på eit ubestemt antal sider eller kapittel.
Resultatet, korleis det enn er, vil alltid vere
ein roman.

Raymond Queneau

I

Just because you’re nobody
It doesn’t mean that your’re no good

B. Goldberg/J. Dammers/The Specials

Pennies from heaven

Den raude bussen glefste ikkje etter folk. Han kom farande stillferdig, på ein skyete, lodden dag på grensa mellom sommar og haust, for å setje meg av i denne byen. Her skulle eg slå meg ned. For ei stund i alle fall.

Det hadde begynt å regne då eg steig av bussen med koffertane mine, og det var ein tjukk og svart strek i rekninga, for eg hadde bra klede på meg. I alle fall var ikkje skjorta så verst. Buksa var nok litt sliten på knea.

Bussjåføren kom ut etter meg, sidan eg var den siste fortapte sjela som steig av her på busstasjonen i Bergen. Eg såg opp på det grå regnet som sildra nedover oss. Så det var slik det såg ut.

– Ja ja, her er Bergen, sa bussjåføren. I tilfelle eg skulle ha vore i tvil. Han stod bak meg med ein sneip i kjeften. No hadde han lov til å tenne han.

– Er det pennies from heaven det regnar her, eller er det noko anna? spurde eg, for å vise at eg var no på høgd med kva som helst, sjølv om eg kom ute frå bygdene og var av småbrukarslekt.

– Det er vel vanleg regn, veit eg, sa bussjåføren. Han såg opp, som om han likevel måtte forsikre seg om at det var det det var, og ikkje det som eg sa.

Eg tok ein koffert i kvar hand, steig ut i byen og venta meg det verste.

My melancholy baby

Før dette hende, hadde det vore sommar. Det hadde vore ein varm og lys og kronglete sommar av det gode slaget som gav deg sug i mage og hjarte, og han hadde vart i fleire månader. No var det på tampen av han, og det regna på den fine, blomstrete skjorta mi og på dei gamle koffertane mine.

Eg hadde vore saman med ei jente denne sommaren. Vi var enno så unge, tykte vi, så no kunne vi likså godt vere saman ei stund og gjere det beste ut av alt.

Ei stund låg vi ute ved sjøen og blei brune og døsige. Då prata vi om ting som vi meinte var viktige.

– Kva trur du det blir til med musikken? kunne ho til dømes spørje.

– Med musikken? sa eg og såg på den blomstrete bikinien hennar.

– Du høyrde kva eg sa, sa ho.

– Jau, med musikken kjem det vel til å gå bra, sa eg. – Eg kan ikkje tenkje meg anna.

Eg drog fram eit munnspel som eg hadde innanfor badebuksa. Det var det som hadde bula ut slik, og ikkje noko anna, slik ein kanskje skulle tru. Eg sette det for kjeften og spelte ein melodi. Eg kunne høyre at det spratt fiskar opp frå sjøen for å sjå kven det var som spelte. Dei blei nok skuffa når dei såg at det berre var meg.

– Veit du kva det var for ein melodi? spurde eg.

– Kva for ein då?

– Den eg spelte, vel.

No fekk ho ta seg ein bolle.

– Nei, eg veit ikkje, eg.

– Det var «My Melancholy Baby», sa eg.

– Det var ikkje særleg lett å høyre, sa ho.

– Å? sa eg. Eg tok det ikkje så tungt. Det var for varmt til det. Eg la munnspelet tilbake på plass og tok til å syngje litt i staden.

– Come to my, my melancholy baby, song eg, og håpte inderleg at den melankolske babyen ville følgje oppmodinga.

Men sommaren begynte etter kvart å sitje rastlaust på stolen, vri på seg og klø seg på låret, og vi forstod at han gjorde seg klar til å forsvinne over alle bakkar og dra tilbake dit han kom frå. Det skulle jenta òg. Med bussen og gode greier. Det var berre om sommaren ho ville vere med meg. Kven ho var med resten av året, det visste ikkje eg i alle fall.

Ein dag stod ho der, attmed bussen, og venta på at han skulle gå. Framfor henne stod eg og hadde problem med kor eg skulle gjere av armane mine. Dei brukte då ikkje å vere så i vegen før i tida.

Ho hadde ei slags haustleg grøn-brun drakt på seg, for liksom å banke inn kva som stod på. Det hadde no ikkje vore nødvendig, det. Der stod vi no og såg på kvarandre og visste at det nok var siste gongen. Bussen stod der også, og riste litt på seg, for å vise at han var der, og at han spelte ei ikkje uvesentleg rolle. Hadde han vore litt stillare, kunne vi sikkert ha høyrt eit lågt sus i trea. Det ville ha vore fint å høyre det, men no høyrde vi det altså ikkje.

– Du, sa eg.

– Lat oss ikkje begynne med det igjen, sa ho.

– Men kanskje, sa eg.

– Nei, sa ho.

Så sa sjåføren, som også hadde trengt seg inn i bildet, at dersom ho hadde tenkt å vere med, så fekk ho henge på. Det hadde ho tenkt. Og den som blei ein melankolsk baby til slutt, det var eg.

Ein flokk kattar

Dette at eg skulle dra til Bergen om hausten, var ikkje noko som datt i meg då. Det hadde sveva litt rundt i bakhovudet mitt gjennom heile sommaren. Men no begynte det å daske og romstere nokså høglydt inni der.

Eg måtte nesten gjere noko no. Det hadde liksom ikkje vore noko tak i meg etter at eg slutta på gymnaset. Eg hadde jobba på sildoljen eit års tid, til det lukta slik av meg at ei skrei med kattar følgde meg kor eg fór, og eg begynte så smått å kjenne meg som den store kattefangaren frå Hameln. Det som redda meg før ryktet mitt blei heilt øydelagt (det var enno ein bete igjen), var at dei la ned heile sildoljen. Tillitsmannen blei kalla inn på kontoret og fekk beskjed: Dei skulle leggje ned denne fabrikken som ikkje lenger lønte seg. Det ville vel ikkje vere vanskeleg for oss å finne anna arbeid?

Eg drog heim og tok meg eit grundig bad med tallause innsåpingar. Men tru ikkje at det hjelpte slik med ein gong. Sjølv om lukta på det nærmaste var vekke, så følgde kattane etter meg like forbanna, berre av gammal vane. Eg måtte vere lett å kjenne att. Dei såg antakeleg på meg som ein slags åndeleg leiar, som skulle føre dei tørrskodde gjennom øydemarka.

Men eg hadde trass alt større ambisjonar enn å vere katteleiar, om dei var aldri så mange. Det tykte eg nesten dei måtte forstå. Og heldigvis, ein dag var det visst ein og annan av dei som begynte å spørje seg sjølve kvifor i heitaste dei eigentleg følgde etter denne fyren slik dag etter dag. Det var då ikkje slik sjarm over han likevel.

Slik fall dei ifrå litt etter litt, skrøpelege i kjødet som dei var. Kanskje fann dei ein annan som kunne vise dei vegen.

Til slutt var det berre ein liten jævel att, som ikkje ville gi meg opp. Det var ei trufast og svart lita sjel med litt kvitt på frampotane. Det var ein som var sterk i trua, det. Enden på det heile blei at eg sende han i ein kasse til tanta mi i Høyanger. Eg bad henne ta godt vare på han og gi han nok mjølk. Slik blei eg endeleg ein fri mann igjen.

Heldigvis var kattane forsvunne i god tid før jenta dukka opp.

Men no var altså ho gått same vegen, og Bergen stod for tur. Det var ein fyr som hadde sagt til meg: Kvifor begynner du ikkje på universitetet? Der kan du gå i år etter år og likevel ikkje bli til noko når du er ferdig.

Det var det som gjorde utslaget for meg. Eg måtte finne på noko å gjere, det var greitt, men bli til noko ville eg ikkje. Eg var ein type full av sjølvrespekt.

Dei gamle og grå foreldra mine, som hadde drive og sett skeivt og rart på meg i dei seinare tidene, hadde no blomstra opp litt. Dei lukta at eg skulle til Bergen, endå eg ikkje hadde sagt eit ord. Det låg vel i lufta. Og dei kom stadig med små hint, slik at eg ikkje skulle vike av frå rette vegen i siste augneblink. Det kunne vere slikt som at det tilfeldigvis låg eit kart over Bergen på bordet når eg sette meg ned for å ete fiskegratengen min til middag, eller far min kunne stå ein morgon og kikke på vêret og seie: – Det skulle vere rart å vite korleis vêret er i Bergen for tida.

– Det er vel omtrent som her, sa eg.

– Å, det kan vere store skilnader på Bergen og her inne.

– Du er sikker på at det er Bergen du meiner og ikkje Tokyo? sa eg.

Han fekk ta seg ein bolle, han òg.

Då vi rann inn i siste veka av august, sa eg: – Eg blir antakeleg i Bergen denne hausten.

Dei lét som dei var overraska.

– Til Bergen, seier du? sa far min. – Vil du no klare det, då?

– Ja, skal du til Bergen, så må du ha med deg paraply og støvlar, sa mor mi.

– Det er hòl i støvlane mine, sa eg lurt.

– Ja, då får du få nye, sa mor mi.

Det var berre det eg venta på. Det var bra om eg kunne stille med nye støvlar når eg kom til byen, så eg ikkje skjemde meg ut med ein gong.

No gjekk eg opp på rommet mitt og sette meg på senga. Eg kjende trong til å ha ei stille stund for meg sjølv, og eg kjende trong til å ta av meg buksa og skjorta. Slik ja, no sat eg berre i underbuksa og kjende at eg blei stillare og stillare. Eg såg på tinga rundt meg. Eg hadde vakse, men tinga var jamt over slik dei alltid hadde vore. Og no skulle eg reise frå dei. Då var det berre rimeleg at vi hadde ei stille stund saman først. Der var den gamle lenestolen med raudt og slite trekk og ei lang fjør. Der var skåpet med dei få kleda eg brukte. Der var det feittete bordet og den harde og høgrygga stolen. Der var bokhylla med Davy Crockett-bøkene og heile Fem-serien til Enid Blyton, og det vesle skåpet med alle småtinga mine, som eg ikkje klarte å kvitte meg med. Her var då til slutt nattbordet med den gamle Radionetten, og senga mi med bamsen nede i fotenden. Eg skulle gjerne ha tatt med meg alt, men det gjekk jo ikkje.

Eg opna glaset og drog inn den søtlege augustlufta, som enno inneheldt litt duft av jenter og smørblomar, marihøner og kyr, sjø og jonsoknatt og krokanis. Den skulle eg bere med meg og sleppe ut litt av når eg trong det.

Inger

Den einaste eg ville ta farvel med av folk eg kjende, var Inger. Det var no eit innfall eg fekk. Eg hadde verken sett eller snakka med henne på lange tider. Kanskje gjekk eg til henne fordi ho budde såpass nær at eg slapp å slite meg ut for å kome dit. Eg slapp til og med å klatre over gjerdet, slik eg måtte før i tida. Ein gjeng med kyr hadde trakka ned heile driten, og ingen hadde gidde å setje det opp att. Det var sanneleg lovlause tilstandar blitt. På høg tid å kome seg vekk, såg det ut for.

– Er ho Inger inne? spurde eg far hennar i døropninga. Han såg harsk og beisk ut. Eg måtte ha dratt han ut av middagskvilda.

– Kven? spurde han. – Å ho Inger? Nei, ho er ikkje inne.

– Tør eg spørje kor ho er, då?

– Ho er vel bakom løa, vel.

Sur dævel til fyr. Og Inger bakom løa? Det skulle ikkje forundre meg om han hadde bunde henne fast til ein påle der.

Inger hadde drive på og raka. Det kunne eg sjå på den vesle dungen med gras og den nesten tannlause riva som låg attmed. Men no sat Inger på bakken med augene att og prøvde å få dei siste strålane frå ettermidagssola til å samle seg i ansiktet sitt. Ho klarte det ikkje heilt, men langt unna var det ikkje.

– Guds fred over arbeidet, sa eg.

– Det var då jæklig til fint besøk, sa Inger og myste mot meg, som om det var eg som skulle vere sola. Det var no smig-rande, men.

– Det er du som skal til by’n, høyrer eg, sa ho.

– Kven har du høyrt det av? sa eg. Eg trudde ikkje eg hadde sagt det til nokon.

– Nei, eg veit ikkje, eg. Kanskje drøymde eg det, eller kanskje var det ein fugl som song det medan eg sat her.

– Jau, eg tar vel turen, sa eg. – Eg har tenkt å bli der i haust i alle fall. Det var no det eg kom for å seie.

– Kossen er det med alle dei kattane som du dreiv og drog etter deg, skal du ha med deg dei?

– Nei, det er lenge sidan dei er vekke. Dei fall ifrå. Var ikkje sterke nok i trua.

Inger hadde på seg ei gammal olabukse og ei rutete skjorte med tre knappar opne i halsen. Ho hadde lagt på seg sidan sist eg såg henne, og blitt bra rund både her og der. Eg derimot hadde tatt av. Det hadde sommaren gjort med meg.

– Du får ver så god sitje ned, sa Inger. – Det er nok av plass. Eg har ikkje så mykje å by på, men.

– Å ja, ein ekte grasbakke er ikkje å forsmå, sa eg.

– Blir du vekke i heile haust, då? spurde Inger.

– Eg tar vel ein tur heim i ei og anna helg.

– Ja, det er ikkje mange igjen her inne no av dei som ikkje er heilt åreforkalka. Når du reiser, så er det vel omtrent berre eg som sit her som ein annan idiot. Og meg er det no ikkje håp for. Så lenge det er sol, går det endå an.

– Har du ikkje lyst til å reise vekk, du òg?

Eg sat og gnog på eit gammalt strå. Det var ikkje rare smaken igjen i det. Det måtte ha lege der sidan juni.

– Det har eg vel. Men kor skulle det bli?

– På ein eller annan skule?

– Nei, gjeeeee deg.

Eg spytta ut strået. Eg hadde soge livsgneisten ut av det.

– Viss det er strå du er ute etter, så finn du sikkert eit som er friskare av dei eg har raka saman i dag. Berre forsyn deg.

– Takk, sa eg og tok eit nytt strå.

– Du, han gamle Steinaren, sa eg, – kor er det eigentleg blitt av han? Eg har ikkje sett han på år og dag heller.

– Nei, han reiste no til sjøs, han.

– Steinaren til sjøs? Det var då for jævlig.

– Både han og Olaven.

– Olaven visste eg om, sa eg, – men Steinaren.

– Det var i fjor haust, det. Ingen har høyrt noko frå han sidan.

– Og Peder er stadig i kasjotten?

– Ja, han er vel bra utålmodig etter å kome ut og gjere store ting. Og få pålegg på maten.

– Det var no ei håplaus historie å prøve seg på banken her. Han var litt av ein amatør. Men han trudde vel det var noko anna han var.

– Og veit du kor det er blitt av ho Mari?

Det visste eg heller ikkje. Men eg frykta det verste.

– Er ho gift, kanskje? prøvde eg. Lagnaden verre enn døden.

– Med ein fyllik frå Bergen. Ho hadde ein unge med ein annan ein.

– Ja, eg hugsar det spetakkelet.

– Ho var no galen, ho Mari.

Det var rart korleis det hadde gått med oss, vi som hadde vore så svære ein gong. Vi var visst komne meir ned på det menneskelege planet, heile gjengen. Og der sat vi vel godt.

Inger hadde tatt til å vri litt på rumpa, og akte seg fram og tilbake. Det var teikn på eitt eller anna.

– Det var ikkje så godt å sitje her lenger, sa ho. – Skal vi gå ein liten tur?

Vi gjekk langsetter potetåkeren og ned bakken på hi sida, mot bekken.

– Det er ikkje mykje de har tatt opp av potetene enno, sa eg.

– Nei då. Han far tenkjer slik at jo lenger dei står, jo betre og feitare blir dei. Når det lir bortimot juletider, så får han vel ei ri og finn ut at no skal dei opp, med hud og hår og mann og mus, så vi får nye poteter til jul. Han er vel nesten verdsmeister i å ta potetene seint opp.

Ei mild luft strauk seg oppetter låra våre. Små flokkar med feite fluger summa her og der. Sommarens siste fluger måtte det vere. Om det ikkje alt var haustens første. Sidan dei ikkje skifte farge etter årstidene, var det vanskeleg å seie.

Vi gjekk over den vesle steinbrua og kikka ned i bekken. I den hadde eg ein gong fanga min første aure. Gudane måtte vite om det blei fleire. Og aurane var nok glade til, om det skulle vere nokon att nedi der.

Vi var komne ned på den flate plassen med høgt og stivt gras og grøne og uutgrundelege bregnar, der bekken vidar seg ut og gjer ein sving på same tid, for så å bli borte inne mellom furetrea. Eg veit ikkje kor det blir av han. Han går sine eigne vegar, der det ikkje er enkelt å følgje.

Som det skulle vore avtalt spel, stoppa vi opp der midt i bregnane, og eg strauk Inger kameratsleg over ryggen. Vi var då gamle kjende, og eg skulle reise min veg dagen etter. Ho reagerte med å ruske meg i håret. Vi la armane rundt kvarandre og blei ståande slik og kjenne på dei kroppane vi hadde. Inger hadde ein mjuk kropp, medan min måtte vere hardare og meir kantete.

Det var ikkje til å unngå. Leppene våre nærma seg, og brått hadde ho tunga langt inne i gapet mitt. Slik skulle det vere! Vi drog kvarandre ned mellom bregnane, og hendene mine var alt opptatt med å hekte opp låsen på BH-en hennar. No skulle han opp, og opp smatt han i første forsøk. Straks hadde eg to bryst mellom fingrane, og dei var svære og tunge.

– Kle av deg! kviskra Inger andpustent, og vi kasta alt i ein fart, både skjorter, bukser, underbukser og alt vi kunne finne. Eg kjende eit fast grep mellom låra, og det neste eg visste, var at eg sat fast i fella, og eg støytte til det eg kunne. Eg ville så gjerne ha sett Inger i augene, men ho hadde late dei att. Å, dette var noko for kropp og sjel! Det var dette søndagsskulelærarane mine alltid hadde åtvara meg mot, og no såg ein kor mykje det hjelpte. Men eg ville ikkje halde ut lenge, det var ei bra stund sidan sist, så det var mykje som sprengde på inne på lageret. Heldigvis var det det same med henne. Vi eksploderte samtidig, med eit stønn som fekk graset og lauvet til å skjelve, og eg innbilte meg at eg kunne høyre bekken skvalpe langt innover land.

Det tok ei god stund før vi var oss sjølve att.

– Det var noko, det, sa eg.

– Det var noko, ja, sa Inger.

– Det trongst, sa eg.

– Ja, sa Inger. – Kvifor har vi ikkje funne på dette før? Då kunne vi spart både tid og krefter.

Eg strauk henne over baken.

– Der er det nok å ta av, ja. Eg held på å bli for feit. Det er det eg har att for å gå og daffe her inne. No når du reiser, så blir det vel endå verre. Om ein månad ser eg ut som Elisabeth Grannemann og kjem til å sitje sund seta når eg reiser med bussen.

– Det gjer du ikkje, sa eg. – Du ser fin ut. Eg skal seie deg det at eg har ikkje så lyst til å reise vekk lenger.

– Det var litt av ein kompliment å få.

– Eg meiner det. Eg skulle ønskje eg kunne bli hos deg i natt.

– Det ville eg ikkje hatt noko imot. Men det går vel ikkje, det.

– Nei, det går vel ikkje, det.

Vi låg tett inntil kvarandre ei stund til. Så begynte det å klø alle plassar. Denne einstapen måtte vere av eit spesielt vondsinna slag. Og nokon som kunne slikt, hadde visst sleppt laus ein flokk mygg. Så vi tok til å tenkje på dei kleda som låg strøydde rundt oss.

Vi kledde på oss, og eg kjende meg tom og god. Eg ville kunne sjå tilbake på ein rik dag, same kva som ville skje etterpå. Men den eine sokken min fann eg ikkje att. Eg måtte ha kasta han i bekken.

Med fulle klede på blei alt annleis. Det var som det vi hadde gjort, var noko vi hadde sett på film ein gong for lenge sidan, då dei enno laga slike filmar. Vi flirte litt forsiktig og hadde trøbbel med å finne noko å seie.

– Hugsar du i gamle dagar, sa eg, – dei jævla slagerane vi hadde då? Og dei dreiv vi og song på. Kva var det no alt saman? Det var «Åååå, gråtende sky» og «Er du glad i meg ennå, Karl Johan» og «Det var du som sa nei». Det var løye vi klarte å vekse opp!

– Å eg veit ikkje om det er så mykje betre no, sa Inger. – Og det var no du som var den verste med slagerane. Du sat klistra til kvar bidige ønskjekonsert, og dagen etter kunne du syngje heile programmet for oss, frå «Nøtteliten» via «Det er makt i de foldede hender» til «Lappland» med Finn Eriksen.

– Kunne eg verkeleg det? sa eg. Eg var imponert over meg sjølv.

– Det var ein av dei få tinga du kunne, sa Inger. – Hugsar du «Greenfields», då? Det var ein av spesialitetane dine.

– Om eg gjer, sa eg. – Eg høyrde på «Greenfields» ein gong eg åt speilegg, og så strødde eg altfor mykje salt på egget. Eg måtte hive heile driten i dass etterpå. Sidan har eg aldri ete salt på egget. Det var jævlig til harmoniar dei hadde, dei Brothers Four.

– Det er visst den sentimentale dagen vår i dag, sa Inger.

– Det gjer ingenting, det er no ein merkedag òg. Men eg hugsar ein ting til òg, eg, om deg.

– Gjorde eg noko òg?

– Du ja, du var den første jenta som viste meg underbuksa si. Det skjedde bak hønsehuset dykkar, og det kjem eg aldri til å gløyme.

– Nei, det må jo ha vore litt av ei oppleving.

– Det skal eg seie. Det var som det første møtet med det heilage. Ei heilt ny dør inn til livet.

– Og no er du komen eit skritt lenger, sa Inger.

– Ja, men mysteriet er no helst over.