Rune Timberlid

Deadline

© 2006 Det Norske Samlaget
www.samlaget.no

Tilrettelagt for eBok av BookPartnerMedia, København 2010
ISBN 978-82-521-7714-5

Om denne boka

NRK-journalisten Tonje Luster forsvinn. Etterforskinga fører politibetjent Rolf Randen inn i miljø der han avdekkjer prostitusjon og internasjonal handel med kvinner. Men for å løyse saka må Rolf Randen også leite i Tonje Lusters mørke fortid.

Deadline er Rune Timberlids fjerde bok om politibetjent Rolf Randen.

Rune Timberlid

Deadline

Livet må levast forlengs,

men kan berre forståast baklengs.

Søren Kierkegaard

1

Tida er komen. Frå ei kiste som står på golvet blir eit ark og ein konvolutt henta ut. I ei skuffe i skrivepulten finn dei eit sylskarpt barberblad. Saman les dei teksten som er skriven på arket. Augo deira møtest – først vaktsame, så avslappa og trygge. Dei er saman om det som skal skje. Ein augneblink seinare dryp det eit par dråpar blod ned på arket. Like etter gjentek det same seg. Dråpane veks saman og dekkjer til slutt litt av det eine ordet i ei setning som står skriven på arket: «Den som er ute etter hemn, må grave to graver.»

Måndag. På bordet låg det tre saker som hadde påført politietaten nesten eit heilt dagsverk. Ein sykkel var stolen ved eitt av dei to hotella i byen. Ei lommebok var på uforklarleg vis forsvunnen i ein pianobar ein sein nattetime. Og ein blåveis hadde trassa naturlovene og stige fram i nattemørkret i ein pølsekø ved ein bensinstasjon i hovudgata. Alle som ei saker som garantert ville få det same stempelet: «Lagt vekk på grunn av bevisets stilling.»

Eigentleg hata han slike dagar. Var lei av å jobbe med konsekvensane av helgefylla. Av og til sakna han rett og slett Oslo, der han hadde tenestegjort etter Politihøgskulen. Om ikkje anna så kunne dei rekne med at ein Seven Eleven-kiosk eller ein Statoil-stasjon vart rana. Trass alt var det meir utfordrande enn sykkeltjuveri i ein bygdeby.

Forresten, bygdeby? Dei folkevalde i Førde hadde bratte i ryggen for nokre år sidan avgjort at staden skulle vere by. Men for politiet fekk dette ingen praktiske konsekvensar. Kvar måndag stilte uansett mange av dei same foruretta folka seg ved skranken på lensmannskontoret for å rapportere om dei same marginale brotsverka dei hadde vore ute for i løpet av helga. Som regel var det snakk om dusinvare i kriminalstatistikkane.

Han såg på klokka. Ho nærma seg 15. Snart kunne alle dei traurige måndagssakene leggjast i den store haugen som aldri kom til å bli etterforska. Telefonen ringde. Han såg på apparatet med eit blikk som røpa at han rekna med at det handla om nok ein stolen sykkel. Gløtta raskt på klokka, sukka og tøygde seg fram. Greip røyret og svarte ‹‹ja››. På tråden var dama i resepsjonen.

– Eg sender inn ein mann. Han saknar ein eller annan.

Ja vel. Det var berre dette som mangla på tampen av måndagen. Han hadde hatt ein god del slike personar på kontoret før. Forsmådde kvinner og menn som ikkje hadde fått partnaren heim etter ein bytur på laurdagskvelden. Det enda som regel med at han bad dei vende seg til familierådgivingskontoret på andre sida av gata.

Det banka hardt på døra, som gjekk opp med det same. Politibetjent Rolf Randen visste at det var ein kjend mann i lokalmiljøet som kom inn og lét døra bestemt igjen etter seg. Hadde sett karen mange gonger i spaltene i lokalavisa, men klarte ikkje å plassere han med det same. Han streva alltid med å gjenkjenne dei lokale kjendisane. Mannen rekte fram handa.

– Tor Arne Styve, sa han i det blikka deira møttest over handtrykket. Han la straks forklarande til:

– Ja, det er eg som er distriktssjef der borte. Han nikka ut vindauga. Blikka deira følgde kvarande – over Fjellvegen, Hafstadvegen og elva. Rolf Randen kjende han brått igjen og smilte svakt for å vise at han forstod.

– Ja visst. Du er distriktssjef i NRK Førde.

– NRK Sogn og Fjordane, retta Tor Arne Styve forretningsmessig i det han sakte seig ned i den einaste ledige stolen i rommet. Forsiktig, som om han ikkje ville lage lydar i det vesle rommet, sette han ein liten brun stresskoffert på golvet ved sida av stolen.

– Du er redaktør for vår lokale radio- og fjernsynsstasjon med andre ord, konstaterte Rolf Randen.

Styve nikka.

Rolf Randen hadde problem med å bestemme seg for kor gammal radioredaktøren kunne vere – han anslo alderen til ein stad rundt 50. Dialekten var derimot ikkje til å bomme på. Styve var sogning. Rundt livet hadde han nokre livsstilskilo for mykje, og håret var brunt, bølgjete og fyldig.

– Resepsjonisten vår sa du sakna einkvan, sa Rolf Randen og plukka opp ein penn som låg oppå ein papirbunke på bordet.

Tor Arne Styve nikka kort og ivrig.

– Ja, ein av medarbeidarane våre er ikkje dukka opp på jobb. Og det har ikkje lykkast oss å lokalisere vedkomande. Ho skulle eigentleg ha stilt på jobb i helga. Men då ho heller ikkje viste seg i dag, tok vi til å lure. Så no er spørsmålet om vi bør etterlyse ho.

Rolf Randen møtte spørsmålet med eit skeptisk blikk.

– Kven er denne medarbeidaren?

– Ho heiter Tonje Luster og er 28 år gammal. Så langt har ho vore ein veldig påliteleg medarbeidar som ikkje har skulka ein einaste arbeidsdag.

– Kva seier familien hennar?

Distriktssjefen drog på svaret.

– Så vidt vi kjenner til, har ho ikkje særleg stor familie. Ho bur i alle fall åleine her i Førde. Og til oss som arbeidsgivar har ho berre oppgitt ein pårørande, og det er mora, som bur i Sogndal. Omgangskrinsen hennar veit vi ikkje så mykje om. Tonje er …

Tor Arne Styve såg til sides eit par sekund medan han la hovudet litt på skakke. Blikket vende tilbake til Rolf Randen, som så langt ikkje såg nokon grunn til å opne ei ny politisak. Han sat tilbakelent i stolen med armane i kross over brystet på den mørkeblå politigenseren. Styve heldt fram:

– Tonje er … litt spesiell. Ei dyktig dame, svært dyktig også, vil eg påstå. Men det er ikkje lett å kome inn under huda på ho. Ho har ingen nære vener blant kollegaene i NRK. Ja, faktum er at eg ikkje veit noko særleg om Tonje utanom det ho presterer på jobben.

– Kva har de gjort for å få tak i ho, då?

– Prøvt dei få kanalane vi har. Ringt ho på mobiltelefonen i helga, men vi oppnår altså ikkje kontakt. Så har vi sjølvsagt vore i kontakt med mora, som visst nok ikkje har snakka med dottera på eit par veker. Fleire namn har vi faktisk ikkje å kontakte, men vi var oppe ved huset hennar. Bilen er i alle fall ikkje å sjå, og det er heller ikkje teikn til liv inne i huset.

Tor Arne Styve tenkte seg litt om.

– Ja, og så har vi sjølvsagt sjekka på sjukehusa i distriktet i tilfelle det hadde skjedde ho eitt eller anna. Negativt der også.

Rolf Randen noterte seg for første gong litt av det distriktssjef Styve sa.

– Når var Tonje Luster sist på jobb då, Styve?

– Ei god veke sidan. Ho tok seg litt avspasering etter … ja, ei sak som dukka opp for ei stund sidan.

Rolf Randen kvelte diskré ein gjesp med handa. Etterdønningane frå eit 40-årslag i Høyanger om laurdagen skvalpa framleis rundt i kroppen. Han samla ikkje akkurat på nære vener, og kompisane frå oppveksten i industribyen var dei han oftast rangla litt med. Tonje Luster hadde hatt ei veke avspasering på jobben og kunne vere kvar som helst i verda. Han la pennen litt demonstrativt ned på arket han hadde notert på. Han merka at Tore Arne Styve vaktsamt følgde med. Randen følte ein liten eim av mistillit over bordet.

– Høyr her, Styve. Dama er 28 år og er fri og frank, så vidt eg forstår. Kan det tenkjast at Tonje Luster rett og slett ligg og solar seg i lag med ein elskar under ei varm haustsol i Middelhavet?

Ein augneblink smilte Styve litt oppgitt. Venstre handa var på veg ned mot stresskofferten som stod på golvet. Det provoserte han tydelegvis litt at politiet tilsynelatande ikkje tok han på alvor. Han trekte pusten, lente seg tilbake i stolen og slappa demonstrativt av. Randen konstaterte at distriktssjefen truleg var ein person med eit temperament som kunne vere rimeleg heftig.

– Politiet skal vite at Tonje Luster er ein svært pliktoppfyllande medarbeidar, og ho er normalt tilgjengeleg på telefonen når vi har behov for å få tak i ho. Slik er det i denne bransjen – dei beste journalistane kviler aldri. Dei torer knapt slå av mobiltelefonen av frykt for å gå glipp av ei god sak. Tonje er ein slik reporter. Det rimar ikkje at det skal gå dagevis utan at vi får kontakt med ho, same kvar ho måtte vere, sa Tor Arne Styve.

Distriktssjefen lét overtydande, og Rolf Randen noterte eit par setningar. Han såg opp frå bordplata.

– Du sa Tonje Luster hadde avspasert ei vekes tid. Var det nokon spesiell grunn til at ho var borte frå jobben så pass lenge?

Ein augneblink såg distriktssjefen ut i lufta. Han tenkte.

– Både ja og nei, vil eg seie. Tonje er ein type som jobbar både seint og tidleg. Ja, akkurat det er i grunnen varemerket hennar. Tonje er det næraste redaksjonen vår kjem ein såkalla gravande journalist.

– Eg har inntrykk av at stadig fleire norske journalistar brukar arbeidstida til å grave, og då særleg i folk sitt privatliv, kommenterte Rolf Randen.

Distriktssjef Styve såg litt oppgitt ut.

– Vi er ikkje Se og Hør, Randen. Faktum er, og det veit du, at vi er ein seriøs redaksjon. Og Tonje Luster er i ferd med å bli den fremste eksponenten for at NRK Sogn og Fjordane ikkje lenger tek eit nei for eit nei. Vi vil ha svar i saker som er viktige for samfunnet og for folk flest, og Tonje gir seg sjeldan før ho har sanninga på bordet. Men det skal rett nok seiast at ho er litt omdiskutert internt i NRK på grunn av yrkesetikken sin.

Tor Arne Styve stoppa brått opp og venta openbert på ein reaksjon frå Randen. Men politimannen venta tolmodig.

– Vel, eg vil understreke at det viktigaste for meg som sjef er at Tonje det siste året har tilført oss svært mange store nyheitssaker som både har vekt oppsikt og sett spor etter seg.

Rolf Randen kommenterte ikkje sjølvskrytet til distriktssjefen. Han var usikker på kva for saker redaktøren sikta til, men fann ikkje tida inne til å avsløre at han eigentleg lytta meir på dei nasjonale kanalane enn på fylkesradioen.

– Kvifor er ho så omstridd då, Styve?

– Tonje Luster nyttar frå tid til anna anonyme kjelder. Dette er sjølvsagt heilt lovleg, men det er kontroversielt. Ikkje minst har det ført til intern kritikk i redaksjonen, men eg har etter kvart lært meg å stole på ho. For Tonje bommar sjeldan eller aldri. Ikkje før … ikkje før ganske nyleg.

Yrkesetikken i media var ikkje det som opptok Randen mest. Kontakten med journalistar avgrensa seg stort sett til å informere dei om saker som enda som notisar. Var det større ting det var snakk om, så stod som regel lensmannen sjølv fram med alvorleg mine og i uniform. Same kunne det vere – i dei fleste tilfelle kjende han seg ikkje igjen i det media refererte han på. Men han hadde slutta å bry seg om det avisene skreiv om.

– Til slutt bomma Tonje Luster i sine såkalla avsløringar, er det slik å forstå? spurde Rolf Randen.

– Eg veit ikkje heilt, sa Tor Arne Styve og heldt igjen litt. Rolf Randen gløtta ned på armbandsuret ein augneblink og konstaterte at han eigentleg var i ferd med å avslutte arbeidsdagen. Men litt overtid passa han som vanleg bra med tanke på bunken av rekningar som låg og venta på han heime.

– Faktum er at Tonje Luster for eit par–tre veker sidan hadde ei svært god nyheitssak som vi køyrde ganske hardt eit par dagar. Men så enda det med at vi, ganske overraskande vil eg seie, måtte dementere heile greia. Tonje tok det hardt at NRK dementerte ei sak ho hadde lagt sjela si i. Det var forresten etter dette ho bad om å få avspasere nokre dagar. Ville få tankane over på noko anna, sa ho.

Det vart stille. Ein skarp klakkelyd nådde dei og voks fram i rommet. Luftambulansen på veg til Sentralsjukehuset fór forbi, og Rolf Randen høyrde på lyden at det hasta. Men vakttelefonen på skrivebordet hans var taus. Så forhåpentlegvis var det inga ulykke som kravde utrykking.

– Bør politiet melde Tonje sakna? spurde Tor Arne Styve spakt. Då Randen nølte litt, la han til:

– Ja, eg går ut frå at NRK kan få vere først med ei slik nyheit!

Rolf Randen la hendene bak hovudet og strekte kroppen i stolen. Han måtte smile.

– Eg rekna med at du ville vere først med ei slik nyheit, ja. Men eg synest det er altfor tidleg å etterlyse Tonje Luster. Som regel dukkar folk opp igjen før eller seinare. Bak slike forsvinningsnummer kan det liggje mange gode grunnar, og nokre mindre gode. Fleire enn vi likar å tru, strir med personlege problem, Styve.

– Ikkje Tonje.

– Ikkje det? Ho fekk tydelegvis behov for å trekkje seg tilbake litt etter at de måtte dementere ei av nyheitssakene hennar. Mange går rundt og er tøffe i trynet til dagleg, men svært mange er sårbare bak maska. Tonje Luster kan vere eit slikt menneske.

Tor Arne Styve henta ut eit ark frå stresskofferten han hadde med seg. På arket var det printa ut eit fargebilete. Eit portrett av ei kvinne. Han tøygde seg fram og la det på bordplata. Ho såg usminka ut. Hadde halvlagt brunt hår som hang ned mot skuldrene. Augo var blå. Rolf Randen såg med ein gong at det var eitt eller anna med ho. Smilet. Det litt ertande blikket. Lepane var fyldige, og ho hadde pene, jamne tenner. Og eit lite, men godt synleg særpreg – ein liten føflekk høgt oppe på eine kinnet. Rolf Randen løfta arket. Blikket hans vart hengande ved portrettet. Han følte han nesten måtte rive seg laus frå smilet hennar.

– Så kva gjer politiet no, Randen?

– Eg kunne ha god lyst til å sjå nærare på husværet hennar, dersom ho ikkje er dukka opp igjen, då.

– I så fall ville eg fått beskjed.

Mennene reiste seg opp og gjekk saman ut. Randen tok ein tenestebil.

– Kva var det for sak NRK måtte dementere før ho gjekk ut i avspasering? spurde Randen i det dei stod og venta på ei glipe i ein kø som seig austover Hafstadvegen i rushtrafikken.

– Eigentleg var det eit nyheitsinnslag som på sett og vis handla om makt. Tonje sa ho hadde gode, men anonyme kjelder som stadfesta at sterke krefter i Førde har ein hemmeleg politisk agenda. Mektige lokale personar prøver bak stengde dører å påverke viktige avgjerder.

Ein bilist hadde til slutt så stor respekt for den uniformerte politibilen at han stoppa og sleppte Randen og Styve fram.

– Kva er så skummelt med at folk snakkar saman då, Styve?

– Eg forstår spørsmålet ditt. Men du veit korleis det er når ting blir diskuterte i lukka rom. Då blir andre lett mistenksame, og det vart sjølvsagt også Tonje. Dette er folk som har stor makt lokalt, og makta blir ikkje mindre når dei møtest i det stille. For oss var det heilt klart ei oppgåve å få mest mogleg av dette fram i lyset slik at folk flest får kjennskap til det.

Rolf Randen nikka. Journalistikk var ikkje eit fag han hadde interessert seg nemneverdig for.

– Som om ikkje det var nok, så viste det seg at fleire av desse folka også er frimurarar. Du skjønar? Her er det mektige krefter som jobbar i lukka rom. Klart dette vart vurdert som ei god sak i redaksjonen vår. Ei typisk avslørande gravesak signert Tonje Luster.

Ei god sak, kva er no det? tenkte Rolf Randen i sitt stille sinn. Di meir blodig og tragisk, di betre var sakene, hadde han inntrykk av.

– Men så var ikkje saka så god likevel, Styve?

Distriktssjefen rynka panna.

– Nei, tilsynelatande ikkje. Ein av desse personane i det såkalla Førde-nettverket troppa opp på mitt kontor, slo i bordet og forlangte at heile innslaget Tonje Luster hadde laga, måtte dementerast.

– Og så var det berre å krype til krossen? spurde Rolf Randen med eit lite smil om munnen.

– Kva tek du meg for?

Distriktssjefen lét nærast indignert, før han elegant tok seg inn igjen:

– Nei, Randen, så enkelt er det ikkje. Vi lét oss aldri presse, og eg avviste kravet blankt. Sa at vi stolte på kjeldene våre, så karen måtte gå med uforretta sak. Problemet var berre at neste dag kom Tonje Luster inn og sa at ho trekte tilbake heile innslaget.

– Kva hadde skjedd?

Distriktssjefen svarte ikkje med det same. Rista i staden sakte på hovudet.

– Nei, den som visste det. Tonje var veldig spak, sa seg lei for at ho hadde bomma fordi ho hadde for dårlege kjelder. Vi hadde ikkje noko val. Måtte berre beklage heile innslaget.

– Pinleg, meir konstaterte enn spurde Randen.

– Ja, det er ikkje akkurat flaggdag når vi må dementere våre eigne nyheiter.

Bilen svinga inn i ei gate på Ytre Hafstad. På den eine sida av gata låg det einebustader – på den andre rekkjehus. Randen leitte seg fram til nummeret distriktssjefen hadde oppgitt. I det han parkerte, sa han:

– Kan det tenkjast at Tonje Luster vart pressa til å dementere innslaget sitt?

– Spør du meg, så spør eg deg. Utenkjeleg er det i alle høve ikkje.

Bildørene small i etter dei. Eit par gutungar hadde stoppa og gått av syklane sine for å studere politibilen som hadde dukka opp i gata deira.

– Kven er desse folka i det du kallar for Førde-nettverket, Styve?

– Eg kjenner naturlegvis ikkje alle. Men det gjeld i alle høve ein tidlegare sentral politikar ved namn Albert Trodal. Og det var han som troppa opp på mitt kontor og bad NRK dementere påstandane i innslaget.

Namnet sa ikkje Rolf Randen noko.

Han var usikker på kva som venta dei. Korleis bur ei 28 år gammal ugift kvinne? Dei tre husa i rekkja såg velstelte ut. På framsida var det veranda framfor romslege hageflekkar. Ved inngangsdøra på baksida av det midtarste husværet stod det berre eitt namn på dørklokka. Tonje Luster. Ingen reaksjon då Randen ringde på. Døra var låst. Han observerte at eit lite vindauga oppe på eit bratt skråtak stod på gløtt.

– Veit du om ho eig eller leiger huset? spurde Randen.

Tor Arne Styve visste ikkje.

Rolf Randen gjekk ned til gata igjen og bort til eit stativ med postkassar. Han opna ein heilt nøytral grøn postkasse. Igjen berre eitt namn. Postkassen var full av aviser og reklame. Randen tok ut innhaldet og sjekka avisene. Tonje Luster abonnerte både på Bergens Tidende, Firda og Klassekampen.

– Her er aviser frå onsdag. Ho har ikkje henta post på seks dagar, så då er ho neppe her, sa Rolf Randen tenksamt.

Ei lita trapp førte opp frå gateplanet til ein port inn til hagen. Oktobermørkret var i ferd med å sige på då dei to mennene stod på verandaen, som var nesten tom. Nokre solide hagemøblar i tre og ein godt brukt grill var alt som stod der. Inntrykket vart forsterka då gatelyset slo seg sakte på og kasta eit svakt gult lys inn mot huset. Eit vindkast feia nedover gata og kvervla lauv i store sirk lar inn i hagen frå tre på andre sida av gata. Også verandadøra var låst. Inne i stova såg dei at det lyste i eit par lamper.

– Vi må inn, sa Rolf Randen og tok seg ein runde i tunet. Ved ein vegg i andre enden av rekkjehuset stod det ein stige som gjorde at han lett kom opp til eit ope vindauga på skråtaket. Vindauga førte ned i eit enkelt møblert soverom i andre etasje. Eit gjesterom, konkluderte Randen. Han gjekk ned og opna inngangsdøra for Tor Arne Styve.

– Ta på minst mogleg her inne, formante han distriktssjefen.

– Sjølvsagt, mumla Styve tilbake. Han såg alvorleg ut.

Huset var tomt for folk. Kjøkenet fortalde ein del. Både på komfyren og på disken stod det skitne panner. Ein tallerk, eit tomt glas og ein skiten kaffikopp stod på eit avlangt kjøkenbord i massivt tre. I eit oskebeger låg det tre stumpa filtersigarettar og ved sida av ein nesten halvfull pakke sigarettar. Randen skotta bort på Styve.

– Røykjer Tonje?

– Ja … jau, eg trur ho gjer det.

Det romslege kjøkenet gjekk i eitt med ei mindre stove. På eit salongbord låg det gamle utgåver av avisene ho abonnerte på. I ei utgåve av lokalavisa Firda var ein artikkel ringa inn med raudt. « NRK måtte dementere sensasjonsoppslag,» stod det i overskrifta. Under avisbunken låg det eit par tidsskrift. Det eine var utgitt av Adopsjonsforum og det andre av Amnesty. Det siste låg oppslege på ein artikkel som handla om vald mot kvinner her i landet. Ved sida av ein stresslesstol stod det eit par varme tøflar, og på ein fotskammel låg ei T-skjorte. På veggane hang det fleire store og fargerike grafiske blad.

Badet og eit vaskerom fortalde lite. Første høgda hadde også eit soverom. Ei stor og openbert dyr dobbelseng dominerte rommet. Begge sengene hadde dyne. Den eine dyna var oppreidd med militær presisjon – den andre låg i ein krøll. Ein haug med klede låg på ein stol, og braut med det generelle inntrykket av orden i heimen.

– Skulle gjerne likt å vite om Tonje Luster har ein PC i huset, sa Rolf Randen.

– I andre etasje, svarte Styve raskt bak han.

Randen stussa, og snudde seg utan å seie noko. Styve møtte ikkje blikket hans.

I etasjen over låg to intime stover. Den eine var TV-stove, der eit stort fjernsynsapparat med brei og flat skjerm dominerte rommet. Ved sida av stod eit musikkanlegg som såg dyrt ut. På eit bord midt i rommet låg det ei avis. Randen såg at ho var oppslegen på fjernsynsprogrammet for tysdag i veka før. Ei halvfull bokhylle, ein stor og komfortabel sofa og eit staffeli drog merksemda til seg i den andre stova. På staffeliet stod det eit lerret med eit halvferdig motiv måla i olje. Rolf Randen såg ein naken og forsvarslaus kvinnekropp med eit ansikt som formidla skrekk, eller kanskje var det smerte. Over kroppen kvilte ein diffus, men mørk og truande skugge.

– Tonje har tydelegvis mange talent, sa Rolf Randen og såg rundt seg i stovene. På eit par av veggane hang det oljemåleri som tydelegvis var laga av Tonje Luster sjølv. Motiva var varierte, her var det både landskap og portrett.

– Eg visste faktisk ikkje at ho var hobbymålar, svarte Tor Arne Styve.

To rom stod igjen, gjesterommet der Randen klatra inn, og det som viste seg å vere heimekontoret. Ein stor og ganske ny PC-benk stod ved eine veggen, med ein kontorstol framfor tastaturet og ein flatskjerm. Alt såg normalt ut, men Rolf Randen bøygde seg ned. Opna ei dør inn til hylla der han venta å finne harddisken.

Der var det tomt.

Rolf Randen retta ryggen. Han såg seg rundt i rommet. Ingen ting hadde så langt tydd på innbrot i huset. Men dei tause spora i huset fortalde at Tonje Luster sannsynlegvis ikkje hadde vore heime sidan tysdag i førre veke. I så fall var det snakk om fem døgn utan livsteikn. Tonje Luster var ikkje å få tak i, bilen var borte, og harddisken på datamaskina var ikkje der han normalt skulle vore.

– Eg ser ikkje noko telefonapparat her i huset. Har ikkje Tonje Luster privattelefon? spurde Randen.

– Så vidt eg kjenner til, brukar ho mobiltelefonen sin også som privattelefon. Telelinja inn i huset blir visst berre brukt til data.

Slik er vel unge menneske i dag, tenkte Randen. Nede i første etasje ville Randen sjekke soverommet ein gong til. Opna eit skatoll som stod i eine kroken. Han tok ut eit lite skrin, som han opna. Oppå ein haug med smykke, nokre av dei såg ganske dyre ut, låg det han eigentleg leitte etter. Eit pass.

– Så er ho neppe i utlandet heller, mumla Rolf Randen medan han tenksamt slo med passet mot den andre handa. Så snudde han seg mot Tor Arne Styve.

– Dersom ikkje Tonje Luster dukkar opp på jobben i morgon tidleg, så er det greitt for meg at de etterlyser ho i radioen. Eg må berre få stadfesta at det er i orden for lensmannen og familien hennar først.