Lars Mæhle

KOREA

Noveller om kjærleik

© Det Norske Samlaget
www.samlaget.no

Tilrettelagt for eBok av BookPartnerMedia, København 2011
ISBN: 978-82-521-8013-8

Om denne boka

I prislønte Lars Mæhles første novellesamling, blir vi med ein hovudstups forelska gut oppover heissjakta i hans siste forsøk på å nå fram til jenta i sitt liv. Dei følgjande novellene portretterer andre menneske som også, på ulikt vis, er styrte – eller til og med besette – av kjærleiken. Det handlar om menneske i ein fase av oppbrot og forandring.

Novellene grip inn i og viser til kvarandre, menneska dukkar opp på nytt i seinare tekstar, og til slutt bygger samlinga seg opp mot ein storslått, dramatisk finale, der vi igjen møter guten og jenta frå den første novella.

Vil kjærleiken sigre til slutt?

Lars Mæhle

KOREA

Noveller om kjærleik

INNHALD

Korea

Pandemi

Kjærasten

Steinen

Hunden

Gjestane

Vinden

KOREA

Eg kliv opp den bratte trappa i heissjakta. Fingrane stryk no og da over eska i lomma på arbeidsjakka. Eg skal til Ventilkammeret, der eg har sommarjobb, hytta som ligg tusen meter opp i fjellsida, med utsikt over dalen.

Til vanleg tar vi den knirkande heistralla opp sjakta. Men eg går denne gongen, aleine, løftar beina høgt for kvart steg, det er gått mjølkesyre i begge låra, men eg held koken, tvingar meg sjølv framover. Det er kveld, dalen og kraftverket ligg i kveldssol utafor, mens her inne er det berre tunnel, berre trappetrinn, nærmare bestemt fem tusen åtte hundre i talet. Små lykter er plasserte med femti meters mellomrom oppover sjakta. Dei kastar eit dust skimmer over bergveggen, slik at dei grove, fuktige fòrene i steinen blir blottstilte ved kvar lysstasjon. Der -etter glir bergformasjonane litt meir over i grått for kvart steg, for til slutt å bli liggande i stummande mørke midt mellom lyktene.

Men det finst eit anna lys.

Ann-Jorid.

Ho kjem og lyser.

Sjølv no, her inne.

Ho skin opp vegen eg går.

Ann-Jorid er med meg heile tida.

Denne lyse sommaren, tenker eg.

***

Fram til i vinter frykta eg at det var ein feil ved meg, dette at eg ikkje klarte å bli interessert i ei jente. Eg hadde sett fleire kameratar bli forelska, dei sa i alle fall dei var det, dei oppførte seg slik, og eg begynte nesten å tru at der det inne i hovudet hos andre fanst frø, små spirer av kjensler som skaut i vêret no og da, så var det berre eit gedigent tomrom inni meg.

Med Ann-Jorid var det annleis. Første gongen eg la merke til henne, var ein fredagskveld på Rushy’s. Eg hadde sykla heimafrå, fire kilometer i snøstorm, for å treffe Eskil og dei, og vi sat og åt burgar idet ei jente strauk forbi. Eg minnest dette så godt fordi det var dragsuget etter jenta som vekte meg. Ei frisk, søtleg duft kilte i nasen. Da eg såg opp frå tallerkenen, sto det ei framand jente ved disken. Eg hadde aldri sett henne før. Med burgaren mellom hendene blei eg sitjande og stire mot jenta. Frå staden eg sat, såg eg henne i profil, det vil seie delar av kinnet, den vesle nasen, eitt brunt auge, det lange, mørke håret som krølla seg nedover ei raud boblejakke, og ein kunne òg ane kurvene under den jakka.

Det var ei ny jente. Ho var nydeleg.

Og da kom ho for første gong. Skjelvinga.

Hendene mine rista slik at eg trudde eg var i ferd med å bli sjuk. Eg måtte legge burgaren frå meg berre for at dei andre ikkje skulle skjøne noko.

Så snudde jenta seg, og det var Ann-Jorid!

Eg fekk hakeslepp.

Ann-Jorid hadde alltid vore ei grå mus. Ho var typen ingen la merke til, sat heilt framme ved kateteret som eit anna nitrist spøkelse. Men no hadde ho sprunge ut som den reinaste sommarfuglen. Ho hadde ikkje håret i heste -hale slik ho brukte, og brillene hadde ho anten kasta eller bytt ut med kontaktlinser. Ein skulle tru ho hadde vore med i ein av desse «Bli ny»-spaltene i vekeblada, eller at ei storesøster hadde komme skliande inn og kviskra henne eit og anna i øret.

Same kva. Ansiktet hennar kom fram på ein heilt annan måte, og først no såg ein kor vakker ho var.

Etter dette har det berre vore henne – ingen annan. Ho er hos meg heile tida.

Også no på veg opp trappa til Ventilkammeret, hytta som Kraftverket eig, kontrollbua der vassrøra frå Aursjøen stuper ned inni fjellet – og vidare inn i kraftstasjonen, der alt det fossande vatnet blir omforma til strøm.

Og lys.

***

Oppdraget på Ventilkammeret kom ut av det blå. Det var direktøren som hadde vore oppe i bua, og da han kom ned, hadde han nemnt for arbeidsbasen – akkurat passe syrleg – at vindauga burde målast. Det var i alle fall slik basen la det fram for meg. Og det å måle vindauge måtte vere ein passeleg syssel for meg, meinte han. Sanninga var vel at eg berre gjekk i vegen der på mekanisk avdeling, og her opna det seg ei mulegheit for han til å sende meg tusen meter til vêrs.

Men eg måtte sjølvsagt ha med meg nokon dit opp. Eg kunne ikkje kjøre heistralla inni fjellet på eiga hand. Schengen og Sæther var ikkje seine med å melde si interesse. Dei kunne reparere flaggstonga der oppe, meinte dei, ho som var blitt knekt under nebbvinden sist vinter.

Eg hadde så visst ikkje noko imot å dra dit. Det var herleg fritt oppe på Ventilkammeret. Basen brukte nemleg å gå desse rundane, for å sjekke om arbeidarane gjorde jobben sin. Men det var ikkje berre berre å svippe innom Ventilkammeret.

Og eg vil aldri glømme første gongen eg kom opp, for ei veke sidan. Eg gjekk stille gjennom bua, og brått sto eg og svaia på terrassen utafor, himmelhøgt oppe i fjellsida. Det var ein tindrande klar morgon, og eg forsøkte å ta synet inn over meg. Men det var overveldande, høgdeskrekken tok meg fullstendig, det gjekk slikt eit sug i magen at eg måtte rygge to steg bakover – og enda opp med å stå limt inntil veggen på bua. Sjølv herfrå hadde eg utsikt langt ut over fjorden på den eine sida, og under oss låg sentrum, alle husa var bitte små prikkar, berre aluminiumsverket strekte seg bortover som ei grå, avlang eske. Opp andre vegen låg store delar av dalen og Litjdalen i solskin.

Eg blei ståande og hyperventilere.

Schengen lo ein tørr latter. Han sa at dette var noko dei gjorde med alle sommararbeidarane; dei tok oss med hit opp for å teste om vi var menn eller pyser. Han dulta meg hardt i sida med albogen. Etterpå forsvann han inn i hytta, og da han kom tilbake, bretta han ut to mintgrøne strandmadrassar på terrassen.

Deretter rigga dei seg til, han og Sæther.

Dei sola seg i bar overkropp, skyhøgt over dalen.

Terrassen i seg sjølv var ikkje meir enn tre meter brei. Han var støypt i betong, og på overflata var det lagt skiferheller. Desse følgde i ein 90 graders vinkel rundt hytta. Elles var alt som skilte terrassen frå fjellsida under, eit tynt rekkverk. Like nedafor terrassen var det rett nok ei lett skrånande berghylle, der flaggstonga var støypt fast i fjellet. Men ti meter lenger ut var det bratte bergveggen tusen meter rett ned.

Eg opna lokket på målingsspannet, men da sendte Schengen meg det blikket. Han sa at no måtte eg ikkje bli overivrig, heller. Dei to latsabbane lo godt av den replikken. Eg håpa dei ville sovne. Eg skulle så visst ikkje vekke dei før dei hadde fått tredjegrads solforbrenning. Sola reiv nemleg godt der oppe.

Sjølv blei eg ståande inntil hytteveggen og speide etter huset til Ann-Jorid. Ho bur ikkje langt unna den vidaregåande skolen, der vi begge skal begynne til hausten. Skolevegen hennar er cirka ein centimeter sett herifrå, tenkte eg. I det same var det som om eg fekk tunnelsyn. Huset til Ann-Jorid saug meg liksom til seg, og eg blei så svimmel at eg nesten måtte kaste opp.

Eg skulle til å gå inn i bua igjen, da det plutseleg kom frå Schengen: Skal du inn og lese pornoblad no?

Han og Sæther lo rått. Dei kunne vere utruleg vittige, dei to. Eg gav faen i IQ-kongane og vandra inn i hytta.

Kontrollbua var truleg ikkje meir enn 30 kvadrat. Men likevel kunne du sjå lyset herifrå nede i sentrum. Folk som ikkje bur i dalen, synest det er pussig med denne lyskula. Dei peikar vantru opp mot fjellsida og spør kva i all verda det der er, før dei blir fortalte at lyset kjem frå Ventilkammeret. Og no var eg inne i stua der dette mystiske lyset skein mot oss kvar kveld.

Lyskjelda var ei einsleg 40-wattspære i taklampa.

Det er merkeleg å tenke på. At dette vesle lyset kan skine så langt og sterkt.

***

Innvendig var hytta svært enkelt møblert. Her var ein stuekrok med ein brun sofa – det såg ut som om nokon hadde slengt han inn der passe tilfeldig. Over sofaen, i vindaugskarmen, låg det to kortstokkar. I andre enden av stua var det eit kjøkkenhjørne med kaffitraktar, primus, eit knøttlite kjøleskap og ein oppvaskkum. På kjøkkenbenken sto det laina opp nokre kaffikoppar. Det var svarte render inne i alle saman.

Innafor stua var det ein liten gang med to dører. Den eine leidde til kontrollrommet, vidare ut til turbinane – der det var ein vedvarande larm av susande vatn – og bak der igjen låg toppen av heissjakta. Den andre døra leidde inn til eit kott av eit soverom. Og her var det, ganske riktig, ein høg stabel med pornoblad.

Eg lukka døra raskt og gjekk ut på terrassen.

***

Ikkje lenge etter begynte eg å måle. Eg sto med ryggen til Schengen og Sæther, berre venta på at dei skulle begynne å kjefte igjen, men det var merkverdig stilt frå den kanten. Kanskje dei hadde sovna, tenkte eg. Men like etter hørte eg Sæther, som eg likte marginalt betre enn Schengen, grynte noko like bak meg. Hører du dårleg? sa han etterpå. Veit du kva dei kallar Ventilkammeret på folkemunne? Nei, sa eg. Korea, sa han. Å? sa eg. Bua blei bygd under Korea-krigen, sa Sæther, på 1950-talet. Kva hadde krigen med hytta å gjere? spurte eg. Hytta blei bygd samtidig med krigen, seier eg jo, sa Sæther. Ja, og så? sa eg. Tulling, mumla Sæther og la seg tilbake på strandmadrassen. Eg trudde eg hadde stansa kjeften på han, men Sæther var skikkeleg pratesjuk no, plutseleg. Du skulle sett Schengen den gongen han gjekk ned heissjakta, humra han. Å, hald kjeft, kom det tvert frå strandmadrassen til Schengen. Gjekk du ned alle trappene? lo eg. Må du rippe opp i det? murra Schengen og skulte mot Sæther. Du skulle sett føtene til Schengen da han kom ned, hiksta Sæther, tre timar etterpå! Beina skrangla som to klumpar gelé. Fem tusen åtte hundre trappetrinn! lo Sæther, det var ein god idé, Schengen. Eg ville berre sjå kor lang tid det tok, mumla Schengen. Og Sæther lo og lo. Han og eg hadde blitt skikkeleg kom pisar no. Men like etter innsåg truleg Sæther at han trass alt måtte spele på lag med Schengen – og begynte å plage meg igjen. Nei, set frå deg målingsspannet no, tuta han. Eg blir stressa berre av å sjå på deg.

Da arbeidsdagen var omme, hadde eg fått måla eitt strøk på eitt vindauge.

Flaggstonga nedafor terrassen var framleis knekt.

***

Det var denne første dagen på Ventilkammeret, etter Sæthers forteljing om Schengens trappetur, at eg fekk ideen. Heile våren hadde eg nemleg fundert slik på korleis eg skulle nærme meg Ann-Jorid, enda ho sat berre to pultar framfor meg. Men du går ikkje bort til ei jente utan eit påskot. I alle fall maktar ikkje eg det, ikkje i edru tilstand i det minste. Og det som gjorde alt ekstra vanskeleg, var at foreldra til Ann-Jorid tilhørte Jehovas vitne. Derfor fekk ikkje Ann-Jorid gå på samfunnshusfestane, den einaste staden der ein kunne gjere ein framstøyt med noko innabords.

Men eg lurar på om Ann-Jorid merka det, at eg liksom sirkla rundt henne, i frikvartera på skolen, på klubben, overalt der det var muleg å vere nær henne. Men eg torde ikkje seie eit ord. Det var mykje eg ønskte å seie, men jo meir eg tenkte på at no måtte eg stupe ut i det, dess meir blei skjelvinga i kroppen uuthaldeleg. Eg fekk hjarteklapp. Det dunka raskt og vondt inni brystet.

Når desse toktene kom over meg, måtte eg rømme langt unna Ann-Jorid.

Men alt eg ville, var å vere nær henne.

***

Da siste skoledag før ferien var over, tok panikken meg heilt. Eg hadde spolert alt. Kvar dag denne våren hadde det vore muleg å ta kontakt. No var denne naturlege sjansen borte. Til hausten kunne vi hamne i vidt forskjellige klassar. Og viss eg gjorde noko drastisk, tok mot til meg og sendte ein sms, ville ho skjøne at eg verkeleg var forelska i henne.

Det ville eg naturlegvis ikkje.

Heile sommaren pønska eg ut diverse planar for å ta kontakt, den eine meir uaktuell enn den andre. Eg skulle sende ein mail og be henne på kino. Uaktuelt. Eg skulle skrive eit mystisk brev der eg bad henne møte meg der og der – på det og det klokkeslettet. Uaktuelt. Eg skulle spio nere på huset hennar og liksom slumpe tilfeldig forbi, komme i prat med henne. Og så skulle alt løyse seg av seg sjølv.

Den siste planen prøvde eg ut. Eg vakte rundt i nabolaget hennar ein heil laurdag føremiddag, morgonen etter siste skoledag. I timevis vandra eg gatelangs og venta på at Ann-Jorid skulle komme ut, mens hjartet tikka konstant i halsen. Eg var redd naboane skulle legge merke til meg òg. Samtidig var eg så nervøs for at Ann-Jorid verkeleg skulle komme ut, enda eg hadde planlagt alt eg skulle seie.

Så sto Ann-Jorid med eitt der på trappa. Ho sette seg på sykkelen, det spraka i singel, og ho kom rett mot meg. Kroppen blei lam. Og idet ho sykla forbi meg og sa «hei» – ho lét ikkje til å mistenke noko, eg trur faktisk ho smilte litt òg – så makta eg ikkje seie eit ord.

Eg sa ingenting.

Ho måtte tru eg var sinnsforvirra.

Og kanskje var eg i ferd med å bli det? Eg tenkte i alle fall på onkelen min rett etterpå, han som fleire gongar hadde vore innlagt på psykiatrisk sjukehus, som skalv slik på hendene at han ikkje kunne drikke ein kopp kaffi utan å søle, og som alltid begynte å grine når han velta kaffien ut over finduken heime hos oss, mens han kverna laus på den same setninga, igjen og igjen og igjen:

«Det finst ingen som har det verre enn eg.»

Det slo meg kor like vi var, han og eg.

Vi har begge den same skjelvinga i hendene.

***

Men så fekk eg denne ideen på Ventilkammeret. Det var noko vilt og romantisk ved han. Det kunne vore ei scene du hadde lese i ei bok eller sett på film.

Den fremste fordelen er at eg slepp å vere nær Ann-Jorid for å utføre planen. Eg er tvert om så langt unna som eg kan få blitt. Og det er derfor eg er her, derfor eg tar desse vanvitige stega oppover trappa i heissjakta. Eg har sjekka vêrmeldingane. Alt ligg til rette. Det er meldt sol og skyfri himmel både i dag og dei kommande to dagane.

Første del av planen er allereie utført. Da eg sykla på jobb i dag tidleg, i halv sju-tida, smugla eg brevet ned i postkassa til Ann-Jorid.

Alt eg skreiv, var:

Sjå opp mot Ventilkammeret kl. 00.00 i natt, Ann-Jorid. Eg vil vise deg noko fint.

Brevet var underteikna med namnet mitt.

Eg kikkar på klokka. Ho er ikkje meir enn 20.23. Eg har god tid. Det er ikkje langt att. Kan ikkje vere det. Føtene verker. Dei er tunge som sement.

Ansiktet til Ann-Jorid lyser med eitt, løftar meg vidare.

Da eg kom på jobb denne morgonen, parkerte eg sykkelen med vilje inne i hallen på kraftverket, like ved heissjakta. Sidan vi skulle opp til Ventilkammeret, var det ikkje noko påfallande ved det. Og da vi var på veg ut hallen da arbeidsdagen var slutt, like før vi skulle gå ut porten, slo eg meg for panna og sa: Faen, eg glømte sykkelen inne i hallen! Schengen såg irritert på meg, men alt han sa, var: Ja, da smekkar du igjen døra etter deg.

Så gjekk han og Sæther ut.

Mens eg begynte å gå opp.

***

Eg opnar døra inn til kontrollbua, trør inn i stua. Den vesle lyspæra lyser opp rommet. Klokka er 21.37, og utafor er det begynt å skumre. Forsiktig går eg ut på terrassen.

Det knirkar svakt i plankane.

Det er ein mild sommarkveld. Eg står her i berre arbeidsjakka og trekker eit langt magedrag. Herregud, så herleg. Eg er kongen i fjellsida! Dalen ligg under meg. Nede i sentrum trer gatelysa fram, minner meg om små perlekjeder. Men også frå husa i villastrøka og frå blokkene stig glimt av lys mot meg. Alle desse hundrevis av lyskjeldene, mens eg er her ved dette eine lyset som alle der nede skodar opp mot.

Eg lar blikket peile inn huset til Ann-Jorid.

Der er du, tenker eg.

Snart skal du få sjå.

Snart skal eg vise deg noko fint.

Eg går inn att. Det er framleis over to timar igjen. Klokka 00.00 presis skal det skje, på same måten som med skoen til Askepott. Det gjeld å ha sans for timing, vere litt raffinert. Det liker dei, jentene.

Eg prøver å roe meg ned, men like etter hentar eg opp eska frå lomma og legg henne i sofaen, før eg vandrar ut på terrassen att. Faen, hadde ikkje førebudd meg på denne ventinga. Eg har jogga dei siste dagane, berre for å vere rusta til turen opp og ned alle trappene. Men det å sitje her oppe og vente, det er eit helvete, og eg blir berre gåande og trippe rundt der på terrassen, heile tida i god avstand frå rekkverket, kan så vidt skimte flaggstonga i tussmørket. Ho ligg framleis like knekt i skråninga nedafor.

Eg går inn i stua igjen. Hentar fram ein av dei to kortstokkane. Legg ein kabal. Han går ikkje opp. Legg enda ein kabal. Heller ikkje han går opp.

Eg reiser meg. Tøyer. Strekker. Føtene er stokk stive.

Deretter går eg inn på soverommet. Eg set meg på sengekanten, grip det øvste pornobladet i bunken. Eg ser jenta på framsida. Ho held hendene under brysta, løftar dei fram mot meg. Blikket hennar er rått. Eg blar om til neste side. Ein biletserie med ei ny jente her, men med det same rå blikket. Ho sit lettkledd i sofaen og ser på tv. Men så går tv-en i stykke, og dette blir ho irritert over, og brått dukkar det opp ein mann, ein tv-reparatør, han har med seg ei verktykasse, og jenta begynner straks å stryke han i skrittet, og det rykker til i skrittet mitt, og like etter vippar ho pikken hans ut av buksesmekken, men det kan ein ikkje sjå, for det er ein svart firkant akkurat der. Eg svelgjer. Eg blar. Kroppane deira kveilar seg saman i dei mest forskrudde stillingar – alt dekt av svarte firkantar. Eg blar. Eg stirar. Eg ser. Hjartet dunkar vilt. Og auga til jenta søker meg frå alle posisjonane, underst, øvst, frå sida, og dette er så deilig, seier blikket hennar, og dette er så rått, så rått, og eg opnar buksesmekken, og alt blir varmt og herleg, og før eg veit ordet av det, blir varmen inni meg uuthaldeleg, og idet alt er over og hjartet endeleg roar seg, oppdagar eg at ho er tilbake.

Skjelvinga.

Eg drar igjen glidelåsen, reiser meg opp frå senga, strenar ut på kjøkkenet og vaskar hendene, igjen og igjen, gnikkar og gnir såpe mot handflatene under springvatnet, mens hjartet heile tida dunkar i halsen.

Plutseleg merkar eg at eg græt.

Gråtande rømmer eg ut på soverommet igjen, sparkar bladet frå sengekanten og ned på golvet, søkk ned på senga og trykker ansiktet mot puta. Eg prøver å dempe lyden av hulka, enda det ikkje er ei sjel i fleire kilometers av stand. Og kroppen held fram med å skjelve og hakke, og eg blir liggande slik, heilt til pusten sakte dett inn i kroppen igjen og eit slør legg seg over tankane.

***

Pipinga. Først fjernt, langt borte. Så høgare. Merkar det no. Noko uler og pip i lomma på arbeidsjakka. Herregud … mobilen! Eg fiklar han fram. Det er alarmen på mobilen. Eg slår han av, legg meg tilbake i senga. Er heilt i ørska. Vil berre sove meir. Det tar minst ti sekund før eg skjønar kvar eg er – og bråvaknar. Eg er i bua på Ventilkammeret. Inne på det vesle soverommet. Eg har sovna i arbeidskleda.

Eg reiser meg opp i senga, skimtar pornobladet på golvet.

Ann-Jorid! Herregud! Eg har forsove meg!

Eg skyt opp frå senga. Flekker fram mobilen.

23.55.

Alt er ikkje tapt. Eg takkar meg sjølv for at eg sette på alarmen – eg er faen meg eit geni! jublar eg.

Eg spring ut i stua, kiler meg inn bak sofaen i hjørnet, skubbar han sakte ut mot midten av rommet. Eg hentar eska, held ho i høgrehanda mens eg kliv opp på det eine armlenet av sofaen, rett under lampa.

Fingrane stryk over lokket. Eg opnar eska, hentar fram den raude lyspæra.

No skal du få sjå, Ann-Jorid.

Eg kjenner at hjartet begynner å slå igjen. Tungt. Hardt.

Så skrur eg den gamle lyspæra ut frå sokkelen. Tel sekunda inni meg. Kikkar mot mobilen i ny og ne.

23.59.

Tel ned. Fem–fire–tre–to–ein …

Eg skrur den raude lyspæra inn på sokkelen.

I same augeblikk jagar ei iling gjennom meg. Eg ser for meg Ann-Jorid, nede på soverommet sitt, ho står der framfor vindauget, eg kan sjå alt så tydeleg for meg, enda eg aldri har vore inne på soverommet hennar. Der står ho, med blikket retta opp mot fjellsida, mot Ventilkammeret, brevet har gjort henne nysgjerrig, ho anar at noko er i gjære, berre ikkje kva.

I neste sekund lyser det raudt over meg. Eg blir nesten blenda av alt det raude, må føre eine handa framfor auga.

Eg stig ned frå sofaen. Tar rommet i augesyn.

Det lyser i herleg raudt! Eg lurar på korleis det ser ut der nede. Det raude lyset i fjellsida.

Sjå, Ann-Jorid!

Først no snur eg meg mot terrassen. Stivnar. Skodda heng tjukk utafor.

Eg trur det nesten ikkje. Dette tjukke teppet utafor Ventilkammeret. Når i helsike kom denne skodda sigande?

Eg går ut på terrassen, ser ikkje meteren framfor meg, og denne gongen går eg heilt fram til rekkverket. Eg tenker ikkje eingong over at det er tusen meter rett ned, blir ståande og halde i rekkverket der ute mens eg stirar ut mot tåka.

Eg ser absolutt ingenting. Alt som ligg framfor meg, er eit grått hav.

Eg sig ned, kjenner skiferhellene klemme kaldt mot undersida av låra, men gir blanke i det. Samtidig vippar eg føtene over kanten på terrassen, slik at dei blir hengande og dingle i lause lufta.

Eg blir sitjande slik og stire inn i det grå havet i mange minutt, eg anar verkeleg ikkje kor lenge, orkar ikkje bli fortvilt eingong, berre søkk lenger og lenger ned, heilt til eg hører ei stemme, det er Ann-Jorid si, og ho kjem kviskrande til meg, eg anar ikkje kvar frå, berre at ho er der inni hovudet, det finst dei som har det verre enn deg, kviskrar ho, så forunderleg, men innlysande òg, og Ann-Jorid lyser med eitt så tindrande klart inni meg, eg har tent det raude lyset for henne, og eg er berre sikker på éin ting – og det er at Ann-Jorid er kommen hit for å redde meg, ho stryk meg over kinnet, kviskrar: det gjer ikkje noko, det finst dei som har det verre, du og eg betyr alt, men samtidig betyr vi ingenting, kviskrar Ann-Jorid, eg er ikkje viktig, du er ikkje viktig, vi betyr ingenting, vi to, og det er i dette augeblikket eg tar tak i rekkverket og reiser meg. Deretter går eg med faste skritt inn i stua på kontrollbua, bort frå skoddehavet, og eg lar det raude lyset stå på, Ann-Jorid vil få sjå det før eller seinare i natt, det er eg brått viss på, ho vil skjøne alt, men det vil ikkje be ty noko som helst, eg går forbi soverommet med pornobladet, og Ann-Jorid passar på meg, ho lar meg ikkje gå inn dit igjen, ho lyser opp vegen for meg, og eg betyr ingenting, og ingenting betyr noko som helst, og idet eg trør inn i turbinrommet, veit eg at Ann-Jorid vil lyse opp vegen for meg ned alle dei fem tusen åtte hundre trappetrinna, heilt til føtene mine er forderva, men eg må vere nede før natta er omme, elles er eg seld, men ho vil sørgje for at eg gjer nettopp det, at eg kjem meg ned, at eg kjem meg vidare, det finst meir etter dette, kviskrar ho, og idet eg set beinet på det første trappetrinnet, veit eg at dette er slutten.

Dette er begynninga.