Lene Kaaberbøl

VILLHEKS
Viridians blod

Frå dansk ved Øystein Rosse

Oslo 2012

Originaltittel: Vildheks – Viridians blod

Copyright © 2011 Lene Kaaberbøl,

Anders Walter og Forlaget Alvilda, København.

Published by agreement with

Leonhardt & Høier Literary Agency A/S, Copenhagen.

© norsk utgåve: 2012 Det Norske Samlaget

Tilrettelagt for eBok av

BookPartnerMedia, København 2012

ISBN: 978-82-521-8118-0

Om denne boka

Bok nr. 2 i Villheks-serien!

”Du må! Det er ingen andre som kan. Eller vil”.

Villheksa Shanaia er fortvilt og sterkt såra. Ho er i ferd med å miste Vestmark, heimstaden sin, til onde Kimæra. Shanaia ber Clara om hjelp. Clara anar det verste, men reiser likevel til den røffe og vêrbitne kysten i Vestmark. Og det ho møter der er både uvisst og livsfarleg.

Frå ti år.

Viridians blod er den andre boka i serien Villheks, der får vi høyre om Clara, hennar kjærleik for dyr og hennar kamp for å overleve som villheks i ei verd der tryllekunst ikkje er barnemat.

Lene Kaaberbøl

VILLHEKS
Viridians blod

Frå dansk ved Øystein Rosse

Oslo 2012

1  Tårnfalk

«Er du fornøgd?» spurde far min og såg forskande på meg.

«Klart det,» laug eg. «Det er heilt perfekt.»

Rommet var større enn det eg hadde heime hos mor i Merkurgata, og veggene var kritkvite og lukta framleis fuktig lateksmåling. Heile den eine enden var av glas, med ei glasdør ut mot balkongen, og viss ein såg godt etter, kunne ein skimte litt hamnevatn mellom kranene. Dei tinga eg hadde hatt i det gamle huset hans, låg pakka i nokre oransje kartongar på den nye senga han hadde kjøpt.

Far min hadde fått ny jobb. I staden for å bu i den andre enden av landet i den eine halvdelen av eit eldgammalt tomannshus med kvitkalka murar og tegltak og ein hage full av epletre og litt for langt gras, hadde han flytta inn her – i ei splitter ny og sikkert dritdyr leilegheit i det nye hamnebygget, eit kvarter frå Merkurgata med Rute 18. Og han gledde seg forskrekkeleg, sa han, til å vere mykje meir saman med meg enn før.

«Før», altså dei siste ni åra av livet mitt, hadde det vore ein heilt fast rutine: fjorten dagar i sommarferien, ei veke i juleferien, halve påskeferien og to helger om hausten. Sist haust var det rett nok berre blitt ei helg på grunn av alt det med Kimæra og katten og tante Isa, som måtte gi meg det ho kalla Sjølvforsvar for villhekser, leksjon 1. Alt det som far min ikkje ante nokon ting om. Akkurat som nesten alle andre trudde han at eg berre hadde vore sjuk av katteklorfeber nokre veker.

Men elles hadde det alltid vore det same – hyggjelege feriedagar i det gamle huset, der eg kunne leike med Micke og Sarah ved sida av, og der far tok seg fri så vi kunne gå i symjehallen, bake mislykka bollar og spele yatzy og poppe popkorn og sjå ei mengd gamle filmar saman. Han var skikkeleg god til å vere feriefar.

Og no var han altså ikkje feriefar meir. Hans halvdel av huset i Kastanjevegen var seld, og det betydde at det ikkje blei fleire hyggjedagar saman med Micke og Sarah, ikkje fleire holer mellom ripsbuskane, ikkje meir torevêrskakao framfor peisen mens regnet tromma mot det raude tegltaket og plaska ned på verandaen akkurat der takrenna alltid rann over.

Han var så glad for at vi kom mykje nærmare kvarandre, og det var jo eg òg. Eg såg sjølvsagt det fine ved å kunne stikke innom ein kveld i veka i staden for at det gjekk månader mellom kvar gong vi treftest. Men det føltest berre litt som om nokon hadde selt feriehuset mitt utan å spørje meg først.

«Det er kveldssol på balkongen,» sa han og opna glasdøra. «Vi kan sitje og grille når det blir sommar.»

Det var februar og skitkaldt. Lysta på grillkos var liksom ikkje det som trengde seg mest på.

Ein kald vind fekk dei nye persiennene til å henge og slå, og drog ei lukt av diesel, tjøre og saltvatn med seg inn i rommet. Og plutseleg stupte ein fjørkledd rakett ned langs husfasaden, flaksa opp over balkongmuren og skaut rett inn gjennom den opne døra.

«Kva i alle …» gispa far min.

Det var ein rovfugl. Eigentleg var han ikkje så stor, men mellom dei kvite veggene i rommet verka han enorm. Han bremsa og spreidde halefjørene sine som ei vifte. Dei var heilt lyse bortsett frå dei kolsvarte tuppane. Så stod han flagrande stille i brøkdelen av eit sekund, før han jaga rett ned mot meg. Eg strekte instinktivt armen fram, og han landa litt klossete på handleden min. Dei gule klørne greip tak og gjekk gjennom genserermet inn til huda, og han baska med dei flekkete vengene for å halde balansen.

Når det var litt vanskeleg for han, var det fordi han heldt noko i den eine kloa. Eit samanbretta papir som han rekte mot meg på ein utvilsamt bydande måte. Han kom med nokre kommanderande tjiirp-lydar, og eg tok papirlappen frå han, for det var heilt tydeleg det han ville ha meg til. I same augneblinken som eg følgde ordren, kasta han seg på vengene og strauk ut gjennom balkongdøra att.

«Men …» Far min stod med open munn og stirte etter han. «Det var jo ein tårnfalk!»

Eg skunda meg å putte lappen i olabukselomma mens han framleis stod og såg etter fuglen.

«Det blir fleire og fleire av dei i byane,» sa eg og prøvde å få det til å høyrast ut som om det var heilt normalt og daglegdags at dei flaug inn i stua til folk.

«Eh … ja, men … han må då ha vore tam. Hadde han falkereimar på seg?»

«Det kan godt hende,» sa eg. «Det rakk eg ikkje heilt å sjå.» Eg var ganske sikker på at det var ein villfødd fugl som aldri var blitt tamd og trena og bunden med reimar, men det sa eg ikkje noko om.

«Utruleg,» sa far min. «Det er visst mykje meir natur midt i storbyen enn ein skulle tru.» Så såg han plutseleg ned på handa mi.

«Nei, men Clara, då,» sa han. «Han har jo rive deg opp.»

Eg såg på handa mi. Det stemte. Det pipla litt blod ned over handflata frå ei einsleg djup rift. Det var ikkje mykje, men det gav meg likevel ein merkeleg kald følelse i magen. Eg kunne ikkje la vere å tenkje på at det var slik alt saman hadde begynt sist haust – med eit vilt dyr, fire katteklor og nokre dropar varmt, raudt blod, ein regnvêrsmorgon då eg eigentleg skulle ha vore på skulen. Eg hugsa enno tindrande klart vekta av kattekroppen og følelsen av den våte, ru tunga som slikka bloddropane i seg.

Det var slik Katt og eg møttest. No budde han hos oss i Merkurgata det meste av tida, men sjølv om han hadde fullstendig kontroll over meg og rutinane mine og aldri lét noko høve gå frå seg til å fortelje meg kven som åtte kven (gjett kva han meinte om det), så gjekk han framleis sine eigne vegar. Eg visste sjeldan kvar han var om ikkje han låg og mol ved sida av meg.

Vi hadde sagt til naboane at han var ein norsk skogkatt, og at det var derfor han var så stor.

«Det er best du skyl det,» sa far. «Fekk du ikkje ei stivkrampesprøyte no i haust?»

«Jo,» sa eg og gjekk lydig ut på gjestedoen og heldt handleden under kaldtvasskrana. Eg fekk eit glimt av meg sjølv i spegelen og lente meg litt lenger inn over vasken. Dei fire små, loddrette arra etter klørne til Katt var vanlegvis berre nokre tynne, kvite strekar eg nesten ikkje la merke til. No syntest eg plutseleg dei såg tydelegare ut.

«Er det eigentleg lov å ha katt her?» spurde eg.

Far nølte. «Eigentleg ikkje,» sa han. «Men viss du vil ha – kva er det du kallar han? Heiter han berre Katt?»

«Ja,» sa eg. Eg visste at det ikkje var så fantasifullt, men det var det einaste ordet som dekte det eigenrådige sinnet og den store, svartpelsa kattekroppen hans.

«Viss du vil ha han med på besøk hit, så kan du berre ha eit kattebur og ei katteskål til han og halde han inne i leilegheita, så går det nok bra.»

Katt i eit kattebur? Når det blei snøvêr i helvete, tenkte eg. Så dum var eg ikkje.

Det slutta fort å blø. Tårnfalken hadde verkeleg prøvd å la vere å skade meg – elles ville det ha vore djupe hol etter alle fire klørne. Men det var nok ikkje så lett når han skulle lande på éin fot.

«Gjer det vondt?»

«Nei,» sa eg. «Det er berre ei skramme.»

«Eg lagar litt kakao til oss,» sa far. «Så kan du pakke ut tinga dine imens. Så det blir litt meir heimekoseleg her …»

Han merka nok at eg ikkje var så begeistra for rommet som eg sa. Han var ikkje dum. Iallfall ikkje så ofte. Han la handa på hovudet mitt og ruska meg i håret.

«Det blir nok bra,» sa han.

Eg venta til eg høyrde han romstere ute på det splitter nye, skinande kvite kjøkkenet. Så tok eg lappen opp av lomma og bretta han ut.

ALVEPARKEN stod det med store blokkbokstavar. I morgon. Ein time før solnedgang. Nordstigen, tredje benk frå porten. Og nedst var det eit lite dyrehovud som skulle førestelle ein ilder.

Lappen var ikkje frå tante Isa, slik eg hadde trudd. Det måtte sjølvsagt vere ei villheks. Kven andre bruker ville tårnfalkar som postbod? Men det var berre ei eg kjende som hadde ein ilder som villven.

Kvifor ville Shanaia treffe meg? Ho var ikkje typen som hadde sansen for koseprat og veninneklem. Det måtte vere noko viktig.

2  Shanaia

«Ho skulle vere her ein stad,» sa eg og såg igjen på den etter kvart litt skrukkete lappen. Framleis kunne ein sjå kvar tårnfalken hadde hatt tak i han med klørne. Ein time før solnedgang, Nordstigen, tredje benk frå porten.

«Kanskje vi kjem for tidleg,» sa Oscar, som hadde stoppa så Labben skulle få tisse på ein berberisbusk. «Eller for seint. Kvifor kan ho ikkje berre skrive klokka kvart over fem slik vanlege folk gjer? Viss det no er det ho meiner …»

«Fordi ho er villheks,» sa eg. «For henne er det naturen si tid som tel, ikkje eit eller anna minutt-ur.» Men eg måtte innrømme at det hadde vore litt problematisk å finne ut når sola eigentleg gjekk ned slik ein dag først i februar.

Alveparken var ikkje den hyggjelegaste staden i verda. Han låg inneklemd mellom jernbanen og den gamle kjøtmarknaden og eit kolonihageområde, og sjølv om han kanskje kunne skilte med nokre høge, grøne tre og eit par solbadarar på grasplenen om sommaren, så var han temmeleg søletrist og aud å sjå til no. Stigane og det sleipe graset var fullt av burgarposar, pizzaesker og tomme ølboksar, og sjølv om ein eller annan kommunearbeidar hadde gjort eit halvhjarta forsøk på å samle noko av det i svarte plastsekker, hjelpte det ikkje stort så lenge plastsekkene berre blei liggjande bak benkene.

«Her er det jo ikkje ein kjeft,» sa Oscar. «Kan vi ikkje gå heim?»

«Det var du sjølv som ville vere med,» sa eg. «Du ville absolutt treffe ei ekte villheks.»

«Ja, for det ville ha vore dødskult. Men det er jo inga villheks her, er det vel? Bortsett frå deg, då.»

«Og eg tel sjølvsagt ikkje …»

«Kutt ut no, du veit godt kva eg meiner.»

Eg såg ein gong til på det som måtte vere tredje benk frå porten, men der sat det framleis ingen. Eg veit ikkje om eg hadde førestelt meg at Shanaia skulle dukke ut av den februargrå lufta fordi eg hadde vendt ryggen til ein augneblink, men det gjorde ho iallfall ikkje.

«Kan vi ikkje gå ein runde til?» sa eg. «Berre for å vere på den sikre sida.»

«Det finst folk som har større kjøkkenhagar enn denne parken, Clara. Ho er ikkje her!»

Ein av plastsekkene rørte på seg. Hjartet mitt gjorde eit hopp, og eg gav frå meg eit forskrekka pip.

«Kva er det?»

Eg peikte. «Der,» sa eg. «Sekken …»

Vinden fekk plasten til å blafre, men det var ikkje det. Og no såg Oscar det òg. Eit spist, kvitt hovud stakk opp av søppelhaugen, eit hovud med runde, mørke øyre, blodraude auge og vêrhår som var lengre enn hovudet var breitt.

«Det er ein slik … kva er det no dei heiter?» spurde han. «Som liknar ein røyskatt.»

«Ein ilder,» sa eg og kjende korleis februarkulda spreidde seg inni meg. «Det er Shanaias …»

Eg sette meg på huk ved benken og rekte forsiktig handa fram mot ilderen. Han sperra berre opp gapet og freste til meg så eg kunne sjå alle dei sylskarpe tennene. Og først no gjekk det opp for meg at dei svarte søppelsekkene dekte meir enn berre søppel. Ei skulder stakk fram frå ei sundriven skinnjakke. Litt av eit olabuksebein var halvveges synleg mellom mjølkekartongar, pizzaesker og popkornposar. Og eg kunne sjå ei hand, ei hand med bleike fingertuppar og lange, sølvlakkerte negler som stakk ut av eit par avklipte, svarte skinnhanskar med naglar på knokane.

Det var Shanaia.

«Er … er ho død?» spurde Oscar. Labben peip bekymra og gøydde så plutseleg kraftig mot ilderen, og kanskje mot Shanaia òg. Han hadde elles gått forbi benken to gonger utan å vise noka som helst interesse for søppelhaugen.

«Forsvinn,» sa eg strengt til ilderen. «Vi vil jo berre hjelpe henne.»

Kanskje var eg etter kvart blitt så pass til villheks at han forstod det. Han lét iallfall aller nådigast vere å setje tennene i handa mi då eg begynte å dra søppel og plast til side så eg betre kunne sjå kva som var i vegen med Shanaia.

Ho pusta.

Auga hennar var lukka, og ansiktet iskaldt, men ho pusta.

«Ho er ikkje død,» sa eg letta.

Men kva hadde skjedd med henne?