Ingelin Røssland

Engleslakt

Roman

© 2010 Det Norske Samlaget

www.samlaget.no

Tilrettelagt for eBok av BookPartnerMedia, Københaven 2012

ISBN 978-82-521-8238-5

Om denne boka

Etter ein fest byrjar Engel og venninna Irene å få ubehagelege tekstmeldingar. Det som først ser ut til å vere ein dårleg spøk, blir snart blodig alvor. For første gong er journalistspira usikker…

Ingelin Røssland

Engleslakt

Roman

Eg både kjenner det og hugsar det. Smellen i hovudet. Det gjer for vondt til å opna auga. Med handa famlar eg meg dit slaget trefte. Håret er klissete, sikkert av blod. Det er som om kroppen kjem tilbake til meg, og eg kjenner det hardtrampa jordgolvet kaldt mot den nakne huda. Eg gliper med auga. Raudt. Eg er fan meg smurt inn i blod. Mellom føtene mine ligg eit avkappa sauehovud og glor på meg. Men det er fleire som ser på meg. Hadde eg vore religiøs, hadde eg trudd det var Satan, men så heldig er eg ikkje. Satan går det jo an å kjøpslå med. Eine foten min er låst fast til ein bjelke med kjetting. Det er min tur til å dø, sjølv om eg har hendene fri.

1

Det er perverst varmt, trass i at sola har pigga ned bak fjella. Sjølv har eg teke dekning bak kamera, mitt skjold til bruk i kvar ein dritjobb for lokalavisa. Eg er ingen stor fan, men det treng eg ikkje vera heller. Det eg hadde hatt god bruk for, er øyreproppar. Irene står og gaper ved sida av meg, ho ser malplassert pastell ut i den meir eller mindre svartkledde skaren som tilber Berserk. Vokalisten syng så grautete at teksten kunne vore om kva som helst, berre ikkje kjærleik. Eller kanskje nettopp om kjærleik, for love hurts som fan. Eg lukkar auga for å reinsa bort synet av eit blått blikk, men det hjelper ikkje når bildet sitt på innsida av skallen. Eg skal bli pappa. Eg skal bli pappa? Sjå kor eg bryr meg. Eg gir vel svarte i kven Ole sender artilleriet inn i, men at han tek det for gitt at det ville såra meg? Eg har moved on, fuck it. Eg vrenger snusen ut frå overleppa og får ein kraftig dult av Irene like etter.

– Jeses, dei skoa var nye.

Snusen har landa på Irenes kvite tøysko. Ho ristar den av, men den har etterlate eit gulbrunt avtrykk på tåa.

– Kva er det som feilar deg i kveld?

– Sorry, då.

Eg får ein dask i bakhovudet til svar, så eg tek opp snusboksen og fiskar ut ein porsjon til, som eg smyg på plass.

– Fy fader, han der vokalisten er kjekk, seier Irene, og det blir min tur til å daska henne i bakhovudet. Det ser ut til å få siste rest av fornuft til å poppa ut av hjernen hennar.

– Eg skal berre så klina med han i kveld.

– Oh, shit. Kva fan er det?

Ein grå røyk spreier seg mellom publikum, og skrika om tåregass er svar nok på spørsmålet mitt. Støyen frå bandet blir klipt av som når ein dreg stiften av ei plate. Ein mann i militærgrønt svingar seg opp på scena. Han har med seg ein megafon.

– Denne konserten er over. De skal alle gå heim.

Bandet står og ser på den grønkledde som om han skulle ha vore ein alien. Så smokkar vokalisten til han, så han fell over ende. Eg får ein olboge i ryggen, famlar etter armen til Irene for ikkje å falla. Ho tek tak i meg og dreg meg mot scena. Det er fleire som har tenkt det same, og eg konsar maks på å halda meg på beina. Hofta smell i scenekanten. Eg kjenner ei hand som tek tak bak i skjorta mi og riv meg opp på scena. I eit kort glimt møter eg eit par auge før eg snur meg for å sjå etter Irene.

– Ta bilde av dette, galningen bruker tåregass, ropar Irene.

Ho har kravla seg opp ved sida av meg og gliser opphissa. Folk spring mot vegen mens dei forsøker å skjerma seg mot gassen ved å dra skjorter og genserar opp for ansikta. Kva pokker er det som skjer? Eg kjenner blodet pumpa begeistra i meg mens eg famlar ned i kamerabagen. Eg vrir av telelinsa eg har hatt på, og finn ei vidare linse. Smett den på og gir telelinsa til Irene. Dette blir førsteside. Den grøne spretten som blei slått ned, har kome seg på føtene igjen og snakkar alt anna enn lågt.

– Kor er dottera mi, kor er Sunniva?

– Sunniva er vaksen og gjer kva ho vil.

Sly slår ut med hendene og flirer. Det får den vesle fyren til å hoppa på han med kvesste knyttnevar.

– Pappa!

Ei jente, svart i både klede og sminke, kjem springande frå bak scena.

– Du blir med heim, dette er over.

– Pappa, ver så snill …

– Dette er ingenting å diskutera.

Faren går mot dottera, grip henne hardt i overarmen og dreg henne med seg. Megafonen har blitt liggande igjen, og vokalisten plukkar den opp. Han snur seg og ser utover sletta som no ligg der folketom og røyklagt. Det ser ut som om han skal gi ein beskjed i roperten, men tek seg i det.

– Vi går. Det blir party i det store teltet, for dei som er igjen.

– Kva med Sunniva, ho skulle jo hjelpa i baren?

Eg kjenner den stemma, og snur meg. Det er Veslemøy, vi gjekk i same klasse på ungdomsskolen. Irene har oppdaga det same, ho dyttar meg i sida og seier «Wow, bomba, her?». Han med blikket, trommissen som hjelpte meg opp på scena, snur seg mot Veslemøy.

– Du greier vel det åleine, du?

Ho svarer ikkje, men nikkar. Dreg i bandet til ei diger bikkje, som ser meir ut som ein kalv enn ein hund. Noko som kan vera eit smil, flagrar over ansiktet hennar, før ho snurpar munnen igjen.

– Alle har gått, vi treng ingen bar, seier Sly før han slenger megafonen ned på golvet og går.

– Vi blir med på festen, seier Irene.

Ho tek ein slurk av spriten ho har hatt med i veska, og så piler ho etter Sly. Det er ikkje vanskelig å sjå kva som er hennar plan for ei perfekt sommarnatt.

– Ikkje fan, svarer eg, men då er alle gått.

2

– Vent, Engel, vent!

Han som ropar, har vaska bort sminka frå ansiktet og samla håret i ein hestehale, men blikket er det same. Huskyblått og fast. Eg stoppar og lèt han koma nærmare, sjølv om eg ikkje liker at folk eg ikkje har helsa på, kallar meg berre med fornamn. Det er som om han brasar inn i eit rom utan å banka på.

– Kva kjem du til å skriva?

– Vi har ikkje helsa. Winge, Engel Winge.

– Lukas Larsen.

– Ikkje Loke?

– Nei, det er berre i bandet. Vi kom på at vi skulle ha andre namn, for … Ja, det verkar kanskje teit.

– Eller inspirert av Greven, den sjarmklumpen av ein kyrkjebrennar?

– Huff ja, det er det eg er redd for. Vi er ikkje sånn, for oss er det berre musikken og det at det er gøy å spela i band.

– Men då har de vel ingenting å frykta. Eg har det travelt, må skriva ut saka i kveld.

Eg snur meg frå han, men med ein gong er han der og tek meg i armen.

– Gi fan i å ta i meg!

– Beklagar, det var ikkje sånn meint, eg … Kva er det med deg?

– Kva det er med meg?

– Du verkar så streng.

Det pip i bilen då eg låser den opp med sentrallåsen. Eg går, Lukas blir ståande ei stund før han kjem etter. Han legg handa mot bildøra, så eg ikkje får opna den. Så strekker han høgreneven mot meg.

– Lukas Larsen.

– Engel Winge.

– Engel Winge, vil du gå ein tur med meg? Det er noko du treng å vita før du skal skriva denne saka. Det er noko eg vil du skal forstå.

– Så pass. Slepp døra, eg skal berre slenga kamerabagen inn i bilen.

– Fin bil, er den din?

– Ja, dysfunksjonell familie har sine fordelar.

– Er det noko du vil prata om?

– Nei, eg trudde det var du som hadde noko å prata om, seier eg og plukkar med meg notisblokk og penn frå bagen før eg lukkar og låser bildøra. Lukas har blikket for langt ned. Eg dreg skjorta eg har over singleten, tettare rundt meg.

– Unnskyld, men det er litt av ei melding du har over brystet: Übermädchen?

– Synst du ikkje det passar? Eg spyttar ut snusen og gjer teikn til at han skal visa veg.

Eg sett meg på ei trestamme som sjøen må ha gulpa langt opp på land i ein vinterstorm. Den er glatt, grå og heilt tørr. Eg slenger sandalane ned ved sida av meg og bøyer meg fram for å børsta bort sand og grus frå føtene. Lukas sett seg ned ved sida av meg og dumpar sine eigne sko ned på stranda. Han lener seg bakover og viftar med tærne.

– Eg håpar det ikkje flør meir, då kjem vi oss ikkje tilbake rundt knausen, seier eg.

– Gjer det deg redd?

– Det går vel an å symja om det skulle knipa om, men eg er ikkje så sugen på å bli våt.

– Du kan ta det med ro, det fjærar.

Eg følgjer blikket hans og ser at han har rett. Stranda er mørk av væte der sjøen har trekt seg tilbake.

– Veit du kven han er, han som stoppa konserten?

– Ikkje enno, men eg tok bilde av han, så eg finn det vel ut. Alf på avisa bruker å kjenna alle.

– Han heiter Oddvin Dahl.

– Var det han?

– Så du veit kven det er?

– Ja, herregud, det er jo kongen av lesarbrev, eller narren er vel eit betre namn. Eg hadde ikkje trudd at han skulle vera så låg, men på den andre sida: små menn, forkrøpla ego.

Lukas ler og strekker på sin eigen lange kropp. Han sitt så nær at eg kan kjenna lukta av han, ein halvdyr aftershave som eg kjenner igjen frå ein annan høg mann. Ein som ikkje lenger skal vera viktig for meg. Eg lettar på rumpa og tek fram notisblokka frå baklomma. Lukas begynner å fortelja om korleis han blei tilsett som biblioteksjef i fjor haust: Raskt skjøna han at det måtte nokre nye grep til for å lokka ungdommen til biblioteket. Nye datamaskiner og spel blei kjøpte inn. I tillegg starta han ei rollespelgruppe og ein lesering. Det heile fekk mykje positiv omtale, ungdommane blei verkelig lurte til å lesa, men mest populære var rollespela. Det meste veit eg frå før, men eg nikkar og kjem med små høflege lydar for å visa at eg høyrer etter.

– Like før jul oppdaga eg at nokre av ungdommane hadde surfa på pornosider. Eg ville ikkje gjera noka sak ut av det, men prata med dei det gjaldt. Likevel kom det ut, noko som førte til dei første sinte reaksjonane frå foreldre. Så blei det kikka på bøkene eg lånte ut, bøker med for mykje grovt språk og sex. Det var bøkene si skuld at ungdom blei freista til å søka opp porno på nett. Har du snus?

– Ja.

Eg lener meg tilbake på trestamma så eg får lirka snusdåsen opp frå lomma. Lukas spør om det er ok at han tek to porsjonar. Så dyttar han dei oppunder leppa og held fram med å fortelja. Dahl var raskt på bana med lesarbrev, han stilte spørsmål ved at ein kunne tilsetta ein som dreiv med satanrock, som biblioteksjef. Dahl fekk ein del andre foreldre med seg på at lesesirkelen og rollespelgruppa måtte leggast ned og datamaskinene fjernast frå biblioteket igjen. Eg hugsar at eg las om oppstyret i avisa i vår, men eg nikkar likevel som om alt skulle vera ferske nyheiter. Lukas slår ut med hendene.

– Det heile blei berre for idiotisk, folk begynte å stå vakt ved kyrkjene i frykt for at nokon av dei fæle svartkledde ungdommane skulle tenna på ei av dei.

– Unnskyld, men det som er litt uklart for meg, er kvifor Dahl kom og stoppa konserten i kveld.

– I kveld var ikkje første gongen Dahl møtte opp for å dra dottera med heim. På ein fest i vinter brasa han rett inn og drog henne med ut etter håret.

– Kvifor det?

– Sunniva sverma for Sly, og eg trur dei hadde eit slags forhold ei stund.

– Kva meiner du med eit slags forhold?

– At det var heller uskuldig. Sunniva er jo nett fylt 16 år, og om Sly er glad i damer, så trur eg han er forsiktig med sånt.

– Excuse me, men han der Sly slår meg ikkje nett som typen til å ha uskuldige leia i lanken-forhold?

– Eg trur ikkje han var så dum at han låg med Sunniva. Sly har sine pervo sider, men han er forsiktig med smårips som ikkje er lovlig. Det var nok derfor han blei lei og dumpa henne i vår.

– Men kvifor er det viktig at eg får vita dette? Eg har jo berre tenkt å skriva ei sak om konserten, at den blei stoppa av hysteriske foreldre som brukte tåregass. Det siste er til og med straffbart. Eg synest det høyrest ut som om han der fyren fortener ein smekk.

– Vi i Berserk synest at det er for teit at nokre uvitande vaksne prøver å sensurera livet til ungdommane. Så på pur fan har vi bestemt oss for at vi skal laga eit heilt spesielt og påkosta rollespel midtsommarnatta.

Lukas bryt opp monologen sin med ein latter, før han held fram.

– Pengane frå konserten i kveld skal gå til effektar og kostyme. Eg vil ikkje at det som skjedde i kveld, skal øydelegga for rollespelet.

– Eg kjem til å skriva saka, seier eg og trør inn i sandalane. Det har fjæra så mykje at eg kan gå tørrskodd tilbake rundt knausen.

– Er det noko du er redd for?

– Kvifor spør du om det?

– Du ser så bekymra ut.

– Eg? Nei.

– Alle er redde for noko.

– He, eg er redd eg må gå no.

Eg stikk notisblokka på baklomma. Ventar ikkje på Lukas, eg berre går. Sjølv om det er midt på natta, er landskapet berre lagt i dust grått. Eg høyrer stega til Lukas bak meg, lange. Ser meg ikkje over skuldra, støttar meg mot knausen i det eg smyg meg rundt den. Så spring eg, vil ikkje at han skal ta meg igjen. Det kjennest som då eg var liten og leika sisten, at eg blir redd på ordentlig for at han skal ta meg igjen. Så eg småjoggar mot bilen, sjølv om eg føler meg som ein idiot og sikkert ser ut som ein også.