Tore Kvæven

KAMELJEGEREN

Samlaget

Oslo 2013

Om denne boka

På ein eldgammal motorsykkel reiser kameljegeren inn i verdas største ørken. Framfor han spring Tam, ein halvtam afrikansk villhund, og bak han sit Øystein og Lisa. Men på dette toktet finn dei meir enn berre kamelar. Ørkenen skjuler også livsfarlege kjeltringar og ein mørk hemmelegheit frå faraoanes tid.

© 2013 Det Norske Samlaget

www.samlaget.no

Tilrettelagt for eBok av

BookPartnerMedia, København 2013

ISBN 978-82-521-8399-3

Tore Kvæven

KAMELJEGEREN

Samlaget

Oslo 2013

Til Aksel og Erik, unge og
lovande kameljegerar

PROLOG: EIT GJENFERD OG EIN GAMMAL EGYPTISK GUD I MÅNELYSET

I ein av bergveggane som stig frå sanden, ligg ei brei fjellhylle. Der ovanfrå kan ein sjå heile den tørre ørken dalen. Ein kan sjå alle dei tusenar av dyr som ligg der nede. Dei er alle daude.

Det står to skapningar på fjellhylla. Dei står der urørlege i nattas måneskin. Og månestrålane av sølv skjelv rundt dei. Som om dei ikkje er av denne verda. Eller som om dei slett ikkje finst.

Jenta ber ein kjole av lin. Om ermane og halsen er fortidas teikn og hieroglyfar broderte inn.

Ho kviskrar:

– Det er berre ein ting eg angrar på: Mine eigne knoklar. Dei ligg strødde her på berget. Dei har aldri blitt sveipte, og dei ligg her utan vern.

Den andre skapningen er uhyggeleg. Han ruvar over ho som eit enormt fabelvesen frå dei gamle spådommane. Som ein gud frå dei eldste tider. Kroppen og armane hans er av menneskeform. Hovud og kjevar som hos ein veldig ulv.

Men han seier ingenting. Han bøyer berre hovudet og ser ned på ho. For han kan ingenting gjera for knoklane hennar. Ingenting anna enn å vakta over dei. Han heiter Anubis.

Ho tek seg om skuldrene og kviskrar igjen:

– For her er så kaldt om nettene og så brennande varmt om dagane. Det hadde vore så inderleg godt om nokon hadde sveipt meg. Det hadde …

Ho teier ei stund. Så, nesten utan sjølv å høyra det, seier ho:

– Om berre nokon kunne koma hit …

Heller ikkje denne gongen svarar Anubis. Kreftene hans er veldige. Det dirrar av musklar og makt under dei tunge skuldrene. Ved sida av han er det med eitt som om månelyset skjelv sterkare kring jenta. Så er ho borte. Og han står der aleine igjen. Ein uhorveleg skugge under stjernene. Han tenker på orda ho hadde sagt: «om berre nokon kunne kome hit …» Og han ser utover dalen. Blikket hans kolsvart og kaldt, tennene gneistrande kvite, og han kviskrar:

– Ønsk deg det helst ikkje, Aahmis, for det kunne gå i oppfylling, og det kunne enda med at også dei låg igjen her på marka. Knuste og drepne.

EIN HALVVILL KAMELJEGER OG EIN TAM VILLHUND

Det er morgon over Sahara. Grytidleg morgon. Sola som stig over verdas største ørken, er raud og glød ande vakker.

Først ligg ørkenen utan rørsler og lydar. Men så er det noko som endrar seg. Og langt der ute på sandflatene kan ein skimta noko ørlite som bevegar seg. Ein knapt synleg prikk som sakte kjem nærare og nærare. Snart blir det tydeleg at han slett ikkje bevegar seg sakte, men at han kjem rasande fram i vill fart. Det blir også klart at han ikkje er berre ein prikk, men ein gammal mann på ein diger, eldgammal motorsykkel. Mannen er kledd i korterma skjorte, grå kortbukser og knehøge grøne sokkar. På hovudet har han ein brei hjelm og store køyrebriller. Rundt halsen dinglar ein tung kikkert i ei brun lêrreim. Skjegget er kvitt og barten gråkvit, og begge flagrar dei vilt i vinden. Han ser ut som ei blanding av ein Afrika-jeger og ein underleg, gammaldags flygar. Og på ein måte er det nett det han er:

Han er kameljeger. Han er ein kameljeger av den sorten som streifar ørkenen på kryss og tvers og leitar etter daude kamelar. Og ikkje kva som helst av daude kamelar: For det første må dei ha vore daude så lenge at sola og ørkenvindane har fått tørka og svidd dei og gjeve dei den rette lukta og smaken, og for det andre må ikkje ørken-hyenane eller andre kameljegerar ha funne dei først.

Bak motorsykkelen, som slingrar frå side til side, og som gjev frå seg ein god dose svart røyk, heng ein svær tilhengar som slingrar endå verre frå side til side, og som er fylt med all slags proviant og ørkenutstyr. Og bak tilhengaren stig ei veldig sky av tørt ørkenstøv mot himmelen.

Han sit der og snakkar med seg sjølv. Og hadde ikkje bråket frå motoren og susinga frå vinden vore fullt så øyredøyvande, ville ein kan henda høyrt noko av det han sa. Og då ville ein kan henda tenkt at han må vera ein veldig triveleg gammal kar, og at det hadde vore moro å bli med han på det neste toktet hans etter daude kamelar.

Og den første tanken hadde nok ikkje vore så dum, for denne kameljegeren er faktisk ein utruleg triveleg gammal mann. Men når det gjeld den neste tanken, den om at det skulle vore artig å bli med på neste tokt, så ville neppe den vore like klok som den første. Ikkje på langt nær like klok.

Den gamle mannen slakkar av på gassen, reiser seg på fotbretta, vrir kroppen og stirar bakover, som om han prøver å få auge på noko gjennom støvskya bak seg. Men sjølv ikkje ein kameljeger kan sjå noko gjennom ein tett vegg av støv og eksos, og snart snur han seg framover, rettar kursen på motorsykkelen og gjev full gass igjen.

På ein annan stad i ørkenen, eit stykke framfor kameljegeren, ligg ei lang rekke høge sanddyner. Dei ligg her som ei gyllen fjellkjede i ørkenen. Og ein vanleg morgon er det så stille blant desse sanddynene at ein kunne tru dei låg her og lytta etter hyla frå ørkenhyenar eller etter subbinga frå kamelføter.

Men denne morgonen er ingen vanleg morgon. Det er tvert imot ein veldig uvanleg morgon.

For det er menneske her. Fem menneske. Den yngste av dei heiter Øystein. Han spring berrføtt over sanden. For det er ikkje mykje som er betre enn å springa berrføtt i mjuk sand ein tidleg ørkenmorgon. Håret hans er like kvitt som håret til Emil i Lønneberget. Og nett det passar ganske godt. For ikkje ulikt Emil er Øystein ein gut med mange underlege idear. Han stoppar og ser opp mot toppen av den høgste av sanddynene. Viss han kan få søster si til å bli med dit opp, og viss han kan gje ho ein god dytt der ovanfrå, så vil han heilt sikkert finna ut om ho kan trilla heilt til botns. Han peiker mot toppen:

– Blir du med opp?

Lisa er eitt år eldre enn bror sin. Ho har nøttefarga brunt hår og grøne auge. Ho ser oppover, men ho svarar ikkje. For enno er ho langt inne i sine eigne tankar. Enno ser ho tydeleg føre seg dette ho stod her og tenkte på: Det var eit bilete. Eit underleg måleri. Eit bilete av ei ung jente, måla på veggen i eit mørkt gravkammer. Og ho vil ikkje gje slepp på tankane sine. For ho har ein plan. Ho har eit prosjekt for den reisa ho og Øystein skal legga ut på.

Dei tre andre menneska mellom sanddynene er foreldra til Øystein og Lisa, og sjåføren som har køyrt dei ut hit. Dei står ved sida av ein kvit, firehjulstrekt bil og ein haug av ryggsekkar og liggeunderlag, soveposar og proviant. Mor er uroleg. Igjen snur ho seg mot far:

– Er me heilt sikre på at dette er ein god idé? At det er trygt for dei?

Han nikkar:

– Far min kjenner ørkenen ut og inn. Dette blir like trygt som ein fjelltur i Sirdalsheiane. Og det blir ei oppleving dei kjem til å hugsa for livet.

Ho sukkar:

– Eg håpar du har rett. Likevel skulle eg ønskt me ikkje hadde det så travelt denne sommaren. At dei kunne vore heime. Eller at me kunne blitt med.

Lisa og Øystein var her i fjor også. Då trefte dei bestefar sin her i tre dagar saman med far og mor. Men i år skal alt bli annleis. I år skal dei få vera med han i tre veker. Berre dei og bestefar. Tre veker «på tokt i ørkenen», som bestefar seier.

– Blir du med?

– Vent! seier Lisa og rettar fram armen.

– Nei takk. Inga venting, seier Øystein. Han snur seg og spring. Det finst svært få som er så dårlege til å venta som Øystein.

Men Lisa blir ståande urørleg igjen. For her var noko i lufta … Jo, det er her framleis. Ein fjern og rullande lyd.

– Han kjem, ropar ho.

Ut frå ørkenen kjem motorsykkelen og bestefar. Bak dei reiser skya av sandstøv seg fire etasjar høgt. Lyden blir stadig større og sterkare, og det same blir støvskya.

Då bestefar svingar inn framfor dei, rumlar og knurrar motorsykkelen hans som eit digert rovdyr, og ørkenstøvet og røyken som har jaga etter motorsykkelen, kjem svev ande framover og legg seg rundt dei alle. I denne skya og i alt dette bråket står dei og smiler. Øystein, som kjem springande ned igjen frå foten av sanddyna, synest at brumminga frå motoren er den finaste lyden han har høyrt.

Bestefar hiv av seg hjelmen:

– Velkomen til ørkenen!

Dei gjev han ein klem. Alle fire gjev dei han ein klem. Varmen stråler frå eksospottene på den gamle motorsykkelen. Som frå eit glødande bål. Han snur seg mot Øystein og Lisa:

– Er de klare for tokt? Er de klare for å leita etter kamelar?

Håret hans er kvitt og tynt som lette snøfnugg. Andletet bak skjegget er solbarka og brunt og fylt av dette breie og trivelege smilet som er så typisk for bestefar.

Då hender det noko uventa. Ut frå støvskya bak motorsykkelen kjem det gallopperande eit dyr. Det er eit svært dyr. Det har svarte øyre og glinsande auge. Og det kjem rett mot dei i lange byks. Lisa skrik. Mor hyler. Far flaksar med armane og brøler.

Men dyret bryr seg ikkje det minste. Det gjer eit byks og landar med eit smell på tilhengaren. Der blir det ståande. Med tunga ut av kjeften og med hivande pust. Bestefar ristar på hovudet og seier:

– Ja! Han er ein merkeleg hund. Han vil helst vera på tilhengaren når me står stille, og av tilhengaren når me køyrer.

– Hund?

Lisa går bak til tilhengaren.

– Er han ein hund?

– Visst er han ein hund.

Brått kjem ho på at ho har sett slike dyr før. På eit naturprogram. Då var der mange av dei, og dei var ute på jakt. Som ein ulveflokk. Kva var det dei vart kalla? Afrikanske villhundar?

Dei står framfor tilhengaren og stirar på han. Ein flekkete, diger hund med breie labbar og snille auge. Tunga, som heng frå kjeften, er rosa og tørr og trøytt. Dei digre øyra stikk rett til vêrs, som om han lyttar nøye til det som blir sagt, og er det ikkje som om den korthåra halen hans lograr litt? Lisa rekker fram den eine handa og stryk han over den strie pelsen. Med ei ru tunge slikkar han ho i andletet.

– Kva heiter han?

– Han heiter Tam, seier bestefar, – for det er det han er. Han er ein tam afrikansk villhund.

– Ein tam afrikansk villhund?

– Ja. Presis. Eller i alle fall ein halvtam afrikansk villhund. Du kan i og for seg velja sjølv om du vil kalla han Tam eller Halvtam.

– Men korleis har du fått fatt i han?

– Du veit det, Lisa, at ein klok mann som køyrer aleine i ørkenen, tenker sine kloke tankar. Og ein dag, eller kan henda var det ei natt, eg er ikkje lenger hundre prosent sikker, kom eg til å tenka på at det finst både harehundar og fuglehundar og elghundar og ulvehundar og alle andre slags merkelege hundar her på jorda. Og dei er alle ekspertar i å finna nettopp dei dyra dei har fått namn etter. Det finst til og med sauehundar og punghalehundar og flaggermushundar …

Far ristar på hovudet og skal til å seia at han trur ikkje at det finst punghalehundar eller flaggermushundar, men bestefar er for godt i drivet til å la seg stoppa:

– Men det finst ikkje kamelhundar. Det finst ikkje ein einaste, pjuskete kamelhund i heile verda. Så tenkte eg som så, at eg får trena opp min eigen kamelhund.

– Lurt, seier Øystein. Han har hoppa opp og står ved sida av Tam på tilhengaren. Tam er ein svær hund. Ryggen hans er nesten like høg som brystet til Øystein.

Bestefar nikkar.

– Det tok meg tolv dagar å køyra til ein landsby i Mumba-territoriet. Dei hadde to kvalpar til sals. Den eine var Tam, og den andre var ein vill afrikansk tamhund. Det var i alle fall det dei påstod. Men om eg ikkje tek heilt feil, så var han eigentleg ein vill afrikansk stinkhund, eller ein villfjert, som dei òg blir kalla, og det er ein rase du helst ikkje tek med deg ut i ørkenen. Eller nokon stad, for den saks skuld. Så valet vart svært lett. Det måtte bli Tam.

Bestefar klaskar han eit par gonger i sida. Små, blaffande skyer av ørkenstøv slår ut frå pelsen. Lisa stryk han over halsen. Tam sjølv ser ut til å meina at all denne klappinga har han då sanneleg fortent. Han står der og smiler. Bestefar seier:

– Det har jo vore plenty risikabelt. Eg kunne ikkje vita om han ville byrja å gnaga på dei daude kamelane me fann.

– Har han gjort det? spør far.

– Ikkje det minste. Han har vel eigentleg knapt snust på dei.

– Ikkje eingong snust på dei?

Bestefar ser på Tam, som om han håpar han brått skal byrja å snusa i lufta etter daude kamelar.

– Vel. Nei. Men han er veldig ung enno, veit du. Og han liker seg i ørkenen. Det er eit godt teikn. Eit uhyre godt teikn. Det kunne vore langt verre. Han kunne for eksempel ført meg til Kamelanes kyrkjegard den første dagen.

– Kamelanes kyrkjegard? spør Lisa, – kva er det?

– Det, seier bestefar med alvor i stemma, – det er ein stad me skal halda oss langt unna. Men akkurat no må me få gjort oss klare til avreise.

Så blir bagasjen lempa på tilhengaren, og mens Lisa og Øystein ryddar plass for seg sjølv blant alt det andre utstyret, snakkar mor og far og bestefar lenge saman om både det eine og det andre. For det er mange ting som skal seiast, og mange avtalar som skal gjerast.

Når alt er klart, klemmer mor Lisa og Øystein så hardt at dei mistar pusten. Øystein ante ikkje at mor kunne vera så sterk, og då ho seier at dei må vera forsiktige, og at ho kjem til å lengta etter dei, legg Lisa merke til at det trillar ei tåre frå kvart av auga hennar. For tre veker er ganske lenge å vera vekke frå ungane sine. Og far gjev dei også ein god klem, men han beheld solbrillene på, og om også han har tårer i auga, er det ingen som kan sjå dei. Han seier:

– Pass på bestefar. Få han i soveposen før klokka er ti om kvelden, og sjekk at han et grauten sin.

Så tek mor og far eit par steg bakover. Bestefar sparkar motoren i gang. Tam gøyr av full hals, hoppar av og spring i store ringar rundt motorsykkelen. Han gleder seg som ein villhund til å springa over sandslettene igjen.

Motorsykkelen gjer ein stor sving. Mor og far ser motorsykkelen legga seg på vestleg kurs, og dei ser han bli mindre og mindre. Når avstanden har blitt så stor at dei ikkje lenger kan sjå om Lisa og Øystein framleis vinkar, seinkar dei også sjølv armane, og dei står der berre og stirar etter den blafrande støvskya som langsamt forsvinn mot horisonten. Og mor dreg pusten djupt og freistar å seia til seg sjølv at ho må slutta å uroa seg. Men den vonde kjensla i magen vil ikkje gje seg. Det er som om ho kjenner inni seg at det ventar Lisa og Øystein og bestefar noko skremmande og farleg der ute i ørkenen.