Kroken & Kolden

Døden kjem med bussen

Kriminalroman

Oslo 2013

© 2013 Det Norske Samlaget

www.samlaget.no

Tilrettelagt for eBok av BookPartnerMedia, København 2013

ISBN 978-82-521-8401-3

Om denne boka

Ein buss med ein død passasjer om bord kjem til Vågå. I Lom stig ei mystisk kvinne av ein annan buss. Fleire i bygda døyr ein brutal, brå død. Lensmann Sylfest Seljestad og betjent Jørgen Vold må løyse ei vanskeleg sak som har djupe røter i fortida.

Da Kroken & Kolden debuterte i 2011 med Evig skal døden vera, blei boka utpeikt til vårens beste norske krim av Dagbladet. No er duoen tilbake med eit nytt mordmysterium.

Er det noko eg hatar her i verda, så er det Lom, sa ho. Og nei, eg har aldri sett mine bein på den forbanna plassen att. Men gud kor eg har fantasert om å dra oppover og gjera kål på ein og annan. Det var verkeleg reint hat som sildra ut mellom leppene hennar. Ho såg på meg, blikket var fullt av forakt.

Mange gonger etterpå har eg tenkt: Det var fortida som innhenta oss. Hevnen. Døden. Ja, det var døden som kom.

Kroken & Kolden

Døden kjem med bussen

Kriminalroman

Oslo 2013

KAPITTEL 1

Natt til måndag 21. mai

Petter Strand er trøytt og sliten. Han har akkurat gått av flyet på Gardermoen og vore snøgt innom taxfreebutikken. Han ser litt vemodig etter Linda, som hastar av stad til flytoget som skal ta henne inn til Oslo. Sjølv skal han ta bussen opp til Lom. Linda er brun og lekker, det lange håret med solstriper duvar og dansar nedover ryggen der ho småspring innover flyplasshallen. Over skuldra har ho ei diger veske, fullstappa av klede og små gåver han har kjøpt til henne. Han har lyst til å rope etter henne, seia skikkeleg ha det, angrar på at han ikkje spurde om dei skulle ta ein kaffi før dei skildest. Men ho snur seg ikkje ein einaste gong. Lyden av dei høge hælane klaprar mot det harde underlaget til ho har forsvunne mellom alle dei andre reisande.

Det er den finaste ferien han har hatt. Linda og han har vore saman natt og dag. Vore på sightseeing, på restaurantar, på stranda. Og til sengs. Innimellom har han kjent på ei kjensle av å vera forelska. Håpa på at ho skulle føle det same, og ønskje å vera saman med han. Men nei. Han veit ho berre har late som. Samværet med henne har vore kjøpt og betalt. Der han står og ser henne forsvinne mellom dei andre menneska, kjenner han seg trist og tom ved akkurat det.

Han blir ståande nærast som i halvsøvne og vente på kofferten ved bagasjebandet. Stundar etter frisk luft. Han håpar det ikkje er fullt på bussen, så det går an å finne seg eit sete der han kan breie seg og sova litt.

Endeleg har han bagasjen i handa og kan gå ut til haldeplassen. Det er eit kvarter til bussen kjem. Det er overraskande heitt og lummert. Petter ser opp mot himmelen – den er gråblå og disig, med ei raud stripe over åsen i vest. Sola er gått ned for ei god stund sidan, men enno heng varmen att etter henne. Petter får kjensla av seinsommar og tropenatt, enda det berre er slutten av mai.

To andre står og ventar på bussen. Eit middelaldrande par. Dei har sikkert vore i Syden, akkurat som han, for dei er brune av sol. Petter sender ein venleg tanke til bussselskapet som har kome på den geniale ideen å tilpasse rutene sine til folk som er ute og reiser med fly. Han var ikkje klar over kor lettvint det var, før ein kamerat tipsa han om det. Nordfjordekspressen køyrer heilt inn på flyplassområdet, natt som dag, morgon som kveld, leverer dei reisande og hentar dei heimkomande. Den køyrer om Hamar, Lillehammer, opp Gudbrandsdalen og Ottadalen og over Strynefjellet, heilt ut til Måløy.

På slaget klokka elleve, heilt etter ruteplanen, kjem bussen. Sjåføren kjem ut for å hjelpe dei med bagasjen. Han helsar og småpratar hyggeleg med dei på syngjande vestlandsdialekt medan han gjer arbeidet sitt.

Petter løyser billett og finn seg eit sete midt i bussen. Heldigvis får han sitja for seg sjølv. Han nikkar til ein annan lomvær som han så vidt kjenner, men er ikkje interessert i nokon prat. Han tek ut laptop, briller og ei vassflaske før han stuvar reiseveska inn i hattehylla over setet. Blikket streifar overflatisk somme av dei andre passasjerane medan han tek av seg den lette sommarjakka. Ein eldre mann sit og les i ei bok, eit ungt par sit og snakkar lågt saman. Dei har teke av seg skotøyet og sit samankrøkte sidelengs i seta sine, med ansikta mot kvarandre. Ei kvinne sit med ein bunding i fanget, men gjespar og strevar for å halde seg vaken.

Idet han skal setja seg, møter han blikket til ei kvinne to seterader lenger bak. Ein augneblink tykkjer han det er noko kjent med henne. Blir usikker på om han skal helse. Leitar i minnet etter kor han kan ha sett henne før, men finn ingen ting. Og ikkje gjer ho mine til å kjenne han heller, sjølv om blikket hennar heng ved han. Ho stirer, det er nesten ubehageleg. Han flyttar augo for å sleppe unna det intense blikket. Ein soldat har sovna på setet bak kvinna. Han snorkar lett, det unge ansiktet ser heilt avslappa ut der det kviler mot seteryggen.

Petter kjenner dei stirande augo på seg heile tida medan han set seg til rette og tek på sikringsselen.

Med eitt stoppar han midt i rørsla. Eit bilde dukkar opp på netthinna, heilt ut av det blå. Han blir sitjande og måpe. Det kan da ikkje vera … Har lyst til å snu seg og sjå på kvinnemennesket ein gong til, men tør ikkje. Er redd for å få det ubehagelege bildet bekrefta. Herregud, det er over tjue år sidan. Kor mykje forandrar folk seg på tjue år? Har ho kjent han att – er det derfor ho stirer? Forsiktig kikar han bakover mellom seteryggane. Heldigvis ser ho ikkje på han lenger – ho sit og ser ut på landskapet som flimrar forbi. Petter ser henne frå sida. Det mørke håret ligg i mjuke lokkar rundt ansiktet. Ho har ein vakker profil; rett nase, høge kjakebein og mjuke, velforma lepper. Eit ørlite smil dreg munnvika så vidt oppover – ho ser så tilfreds ut, og samtidig er det noko ubestemmeleg ved henne, noko mørkt, som gjer det pene ansiktet uvakkert og lite tiltrekkjande.

Nei, han kjenner henne ikkje. Har aldri kjent henne. Petter kjenner han blir letta over å kunne skyve frå seg att det ubehagelege bildet frå i stad. Det er så lenge sidan, og det er slikt han helst ikkje vil tenkje på. Han har ikkje snakka om det med nokon. Aldri. Ikkje med Torleif eingong, sjølv om dei var saman om det og dei to har vore bestekameratar all sin dag.

Han lener seg tilbake, senkar seteryggen, prøver å slappe av. Tenkjer på Linda, ser på landskapet som fer forbi utanfor vindauga. Pensar merksemda over på det som ventar når han kjem heim. Han må prøve å førebu seg på arbeidet som ventar. Det er alltid travelt første dagen etter ferien, så travelt at det å koma à jour truar med å tappe han for dei nye kreftene ferien har gjeve han.

Petter Strand eig ei databedrift, Pay-IT, som har spesialisert seg på tenester til butikkar og bankar. Staben tel vel femten medarbeidarar. Det er velkomne arbeidsplassar i den vesle kommunen Lom. Bygda slit med fråflytting, som alle andre distriktskommunar. Dei siste åra har Pay-IT jobba seg opp til ein solid posisjon og får stadig nye oppdragsgjevarar. Nå står utviding for tur, både av stab og av lokalitetar.

Han tek opp den berbare PC-en og sjekkar kalenderen sin. Heldigvis ikkje mange møte i morgon, faktisk berre eit par, det eine med ordføraren og næringssjefen i kommunen, som kjem for å snakke med han om utvidingsplanane. Men sikkert tjue–tretti telefonar han må ta. Han les fort gjennom hugselista. Nedst står eit telefonnummer han har krota ned i all hast. Frå ho dama som ringde førre dagen, medan han enno var på Lanzarote. Ho presenterte seg, men han er ikkje kar om å hugse namnet. Ville snakke med han om ei dataløysing for ei eller anna bedrift. Grov og spurde om forskjellige ting, til og med om kva tid han skulle heim att til Lom, og om kva reisemåte han bruka. Han sa som sant var, at han kom med bussen natt til måndag. Han tenkte ikkje over det da, ville berre avslutte samtalen og konsentrere seg om Linda og den overdådige middagen dei nettopp hadde byrja på. Men nå, medan han sit og ser på det nedkrota telefonnummeret, undrar han: Kvifor hadde kvinnfolket interesse av å få veta korleis han kom seg heim? Var det berre ein klønete måte å vera hyggeleg på? Eller kanskje ho var overraska over at det i det heile teke gjekk an å koma seg til og frå den store verda, når ein budde i Lom? Etter dialekta å døme var ho sjølv frå det indre Austlandet ein stad.

Nei, det får nå vera som det vil, nå må han sova litt, elles blir det ein svært hard dag i morgon. Han legg hovudet bakover og lèt att augo, og snart er han langt inni søvnen, godt hjelpt av dei duvande rørslene til bussen.

KAPITTEL 2

Grytidleg måndag morgon 21. mai

Bussjåføren, Ola Olden, ser i spegelen. Fleire av busspassasjerane har sovna. Etter at dei hadde matstoppen på Vertshuset Sinclair på Kvam, har det ikkje kome på nye reisande. Dei fleste skal vera med heile vegen over Strynefjellet og heilt ut til Måløy. Bortsett frå han sydenturisten som gjekk på på Gardermoen og skal til Lom, to ungdomar som skal av i Vågå, og eit par til. Det er heilt stille i bussen, dei få som er vakne, sit og ser ut på landskapet, les i ei bok eller høyrer på musikk.

Ola Olden likar godt å køyre nattrute. Etter femten år som sjåfør på Nordfjordekspressen finn han framleis stor glede i arbeidet; det å vera på veg, møte passasjerar av alle slag, sjå årstidene skifte og endre landskapet.

Det er stille etter vegen, og nå som det er langt uti mai og sommarljoset gjer seg meir og meir gjeldande, er det som å køyre gjennom ein film med hundre soloppgangar: Sola står opp ein stad, så køyrer han ein stubb, rundar ein sving, så renn sola over ein ny åskam. Han blir aldri lei av det – og sjølv om han er vestlending, må han innrømme for seg sjølv at det nok er berre Gudbrandsdalen som fortener å bli kalla dalen over alle dalar. For ikkje å snakke om Ottadalen – sidedalen som går vestover frå Otta. Vegen buktar seg som ein orm gjennom landskapet – elver og vatn ligg som sølv i det disblå ljoset som berre finst akkurat slik, i denne eineståande nyansen, her nede i dalbotnen mellom fjella. Og alle dei fine, velstelte gardane! Sjølv er han oppvaksen på ei berghylle inne i ein vestlandsfjord. Dei mange tømmerhusa som ligg i tun oppetter liene i Vågå, ser ut som herregardar samanlikna med det han er van med. Det blenkjer i eldgamle glasruter, bygningane ser ut som dei har vakse opp av bakken ein gong for lenge, lenge sidan. Ein av gardane ligg like inntil vegen. Det er Snerle. Kvar gong han kjem opp den svingete bakken, har han litt problem med å halde augo på den nokså utrygge vegstrekninga, blikket blir drege mot det store, grå tunet som sikkert har stått der sidan mellomalderen. Han veit det er fleire gardar som driv gardsturisme, ein gong skal han leggje ferien til ein slik, ta med seg kjerring og ungar og vera ein del av det eldgamle, rotnorske for nokre dagar.

Det er grytidleg morgon da han stoppar i Vågåmo for å sleppe av dei to ungdomane. Jenta gjespar til tårene kjem fram i augo idet ho kjem framover midtgangen. Olden blir med dei ut for å hjelpe til med bagasjen.

– Har de fått med alt nå da? spør han venleg etter å ha lempa ut to digre bagar og skal inn på bussen att.

Guten klappar seg på lomma på den vide shortsen. Jenta står med mobilen i handa og musikk på øyra, rytmen har forplanta seg til kroppen hennar, den er i konstant rørsle. Guten snakkar til henne, ho reagerer ikkje, han dultar henne i sida:

– Kvar vart det av solbrillene mine? Tok du dei?

– I nettet på seteryggen framfor oss, trur eg, seier ho medan kroppen ruggar i takt med musikken som berre ho høyrer.

– Å, søren, det er sant. Kan eg gå inn og hente dei? seier guten til sjåføren.

– Ja, klart det.

Olden går inn først, set seg i setet sitt, ser i spegelen at guten finn brillene sine før han kjem framover att. Plutseleg stoppar ungdomen i midtgangen. Han ser på passasjeren som sit og søv i setet framfor den bakre bussdøra. Det er sydenfararen frå Lom. Hovudet med det krølla, fyldige håret er lent mot vindauga, munnen er open. Mannen har sove heile vegen, berre da dei stoppa på Kvam, var han vaken ei stund – drakk kaffi, var på toalettet, tok seg ein røyk utanfor, stod og studerte informasjonstavla som fortel historia om kvifor vertshuset har fått namnet Sinclair.

Sjåføren snur seg.

– Finn du ikkje tinga dine?

– Jau da, men …

Guten kjem vidare framover, stoppar framme ved føraren, ser bakover på den sovande mannen:

– Han der ser heilt grå ut i ansiktet, og han har kasta opp.

– Har han kasta opp?

Olden reiser seg. Dei går bakover, båe to. Passasjerane ser opp frå bøker og aviser, følgjer dei med augo. Sjåføren og ungguten blir ståande og sjå på den sovande mannen. Han ser neimen ikkje god ut, nei. Den solbrune huda er gråleg, porene er tydelege, over ansiktet ligg eit lag av klam sveitte. Olden dultar forsiktig borti han. Ingen reaksjon, berre hovudet gjer ei viljelaus rørsle, tippar litt framover.

– Kanskje du skal kjenne om han har puls, seier guten. – Han ser nå jammen meir død enn levande ut. Og sjå på det som kjem ut av munnen på han!

Plutseleg er tenåringsstemma spinkel og redd. Veninna hans har kome om bord att, ho står i døropninga.

– Berre gå, du, seier sjåføren. Han står med fingrane trykte mot halsen på den sovande. Bekymra flyttar han fingrane att og fram, leitar etter puls.

Guten blir ståande, får seg ikkje til å forlate bussen.

– Vi må ha lege, seier Olden. Og vend til alle som er i bussen: – Det ser ut som vi har ein nødssituasjon her, så eg trur vi må belaga oss på å vera her ei stund. Er det nokon her som er lege? Viss ikkje må eg få tak i ein så fort som råd. Om de vil ut og strekkje på beina, må de gjerne gjera det imens.

Ein eldre mann reiser seg og går bakover til dei.

– Eg er lege, seier han. – Det er ei stund sidan eg vart pensjonist, men eg skal nå alltids klare å yte førstehjelp, så ringjer du etter ambulanse, seier han roleg. – Men eigentleg ser eg med det blotte auga at det er for seint, fortset han etter å ha sett nærare på passasjeren.

Han sjekkar likevel om mannen pustar, men ristar på hovudet.

– Nei, ikkje teikn til liv. Og eg trur du likså godt kan ringje politiet òg, for det ser litt … vel, unaturleg ut, spør du meg. Eg såg sjølv at han var oppegåande og i fin form da vi var innom på Kvam – litt trøytt, kanskje, men kven er ikkje det klokka tre om natta? Nei, få med politiet òg, det er betre å kalle dei ut ein gong for mykje enn ein for lite.

Olden har alt alarmsentralen på telefonen før legen er ferdig med å prate.

Nokre minutt etter uler det i sirener og blinkar i blåljos, og på bensinstasjonen like bortanfor busshaldeplassen kjem ein mann i kjeledress ut døra for å sjå kva som står på.

KAPITTEL 3

Måndag morgon 21. mai

Asbjørn Steinbakken blir ståande utanfor døra til bensinstasjonen. Han tørkar av dei oljete hendene og ser mot busshaldeplassen. Nordfjordekspressen har stoppa som den plar på denne tida av døgnet, og det er full røre bortpå der. Passasjerar ut, ikkje berre ein eller to, men ein heil skokk. Og ambulansefolk inn. Med båre og koffert. I jøsse namn, mumlar Asbjørn for seg sjølv. Og der kjem jammen politiet òg. Det er den nye betjenten, ho som er så pen. Ho stig ut av bilen med ein eleganse som berre politifolk på amerikanske TV-seriar gjer henne etter. Og lensmann Digerud er med. Det går ikkje fullt så lett og smidig å koma ut bildøra for han. Steinbakken og lensmannen har gått i same klasse ein gong i tida. Dei har vore gode vener all sin dag, sjølv om dei ikkje treffest så ofte. Asbjørn tenkjer litt vemodig at det er på dei gamle kameratane han ser kor tida går. Digerud har vorte grå i håret, den lange ryggen er litt meir lut, og føtene er trege og tunge av seg. Dei har bikka femti. Rett nok må Digerud drasse på både åra og mange kilo for mykje, tenkjer Asbjørn, men han kjenner det på seg sjølv òg – det har kome ei tyngd i kroppen som ikkje var der før, og i spegelen ser han at håret er tynnare, augo blassare og rynkene fleire. Ein annan barndomskamerat, Sylfest Seljestad, har vorte lensmann i Lom nyleg. Så rart kor forskjellig vi eldest, tenkjer Asbjørn. Han trefte Sylfest på butikken på seinvinteren. Han var nå i grunnen like sprek, så det var forskjell på folk.

Han går litt unna pumpene, rullar seg ein sigarett og tenner den medan han ser på oppstyret. Eigentleg skulle han ikkje ha vore på arbeid nå, men han har fått så problem med å sova om nettene etter at kona reiste frå han. Vaknar i tretida, ligg og vrir seg, så han står heller opp og prøver å gjera nytte for seg. Heller nattarbeid enn å fortape seg i minne om farne dagar og fantasiar om kva ho han var gift med i tjue år, gjer nå, saman med den hersens polakken som sjølvsagt skulle lande akkurat her og skake om på tilværet hans. Så Asbjørn mekkar litt på eit par bilar som han har teke på seg å overhale før sommaren, og i dag kjem det eit lass med dekk til lager, så han må rydde plass til dei.

Busspassasjerane samlar seg ved eit par bord og benkar i utkanten av plassen. Ein mann kjem gåande bortover mot Asbjørn.

– Har du ope? spør han.

– Nei, det er nattestengt, eg driv berre med litt mekking.

– Tidleg på’n, du da. Tenkte kanskje du hadde noko drikke å selja, eg, det ser ut som vi må vente ei stund.

– Kva er det som står på, eigentleg?

– Det er ein mann som er sjuk. Gud veit om han ikkje er daud, sidan politiet er tilkalla òg. Eg sat så langt framme, så eg fekk ikkje med meg alt.

Dei blir ståande tause og sjå på det som skjer. Dei ser rørsler bak vindauga omtrent midt i bussen. Ein eldre mann står roleg og ser på medan ambulansefolka arbeider. Digerud og betjenten står lengst framme og pratar med ein unggut. Bussjåføren sit på plassen sin, det ser ut som han pratar i telefonen.

Asbjørn flyttar blikket til klynga med passasjerar borte ved dei brunbeisa borda. Somme snakkar saman. Ei ung jente sit og ruggar i takt med musikken ho har på øyra. Ein soldat i uniform travar rastlaus att og fram. Ei gamal kvinne sit handfallen på benken.

Lensmannen og betjenten kjem ut av bussen. Bak dei kjem den eldre mannen og ungguten, og så kjem ambulansefolka med pasienten på båre. Det er lagt heildekkjande teppe over kroppen.

– Ser ut som han er ferdig, ja, seier Asbjørn.

– Ja, jammen gjer det det. Hjarteinfarkt, da sikkert, seier den framande.

Lensmann Digerud snakkar litt med folka borte ved bussen. Han noterer i ei lita skriveblokk. Etterpå kjem han bortover mot bensinstasjonen, medan betjenten går bort til folka ved bordet.

– Eg får koma meg bort til dei andre eg, da, seier mannen og helsar med handa før han går.

– Beklagar at eg ikkje hadde noko å selja deg, seier Asbjørn. – Høyr med sjåføren, kanskje dei har noko drikke til sals på bussen.

– Jaså, står du her, seier Digerud da han kjem heilt borttil. – Er du på jobb på denne tida?

– Ja, driv og mekkar litt. Var det dødsfall på bussen?

– Uff ja, tragiske greier. Ein forholdsvis ung mann òg.

– Hjartet da, sikkert?

– Nei … det var med ein lege på bussen, og han trudde ikkje det. Det såg litt unormalt ut, tykte han. Det var derfor dei tilkalla oss.

Asbjørn ser forundra på kameraten.

– Kva meiner du – unormalt?

– Ingen ting. Berre at det var rart at ein såpass ung mann skulle døy slik utan vidare. Men eg bør vel ikkje seia noko som helst. Han må obduserast, stakkaren.

– Jøss. Kan det vera mord, altså?

Stemma til Asbjørn er fylt av vantru.

– Nei, nei, det får vi nå ikkje tru. Det kan vel vera så mange grunnar for ein obduksjon. Men ein veit aldri. Det er best å vera føre var. Så nå må vi ta personalia av alle passasjerane og snakke litt med dei, i tilfelle det blir spørsmål om noko i etterkant.

– Han som døydde – var han framandkar?

– Frå Lom, trur eg. Reidun kjende han så vidt, han heiter Petter Strand.

– Han datafyren? Har så vidt snakka med han, eg òg. Det hender han fyller bensin her. Jaså, er det Reidun ho heiter, betjenten din.

– Ja, Reidun Hammer. Valdresjente. Trudde det skulle bli litt trasig med kvinnfolk som makker, eg, men det skal eg seia deg er jente med bein i nasen.

– Ja, det er slutt på dei tider at jentene gjekk på stas og ikkje kunne ordne opp i ting sjølve. Heldigvis. Men han Petter Strand, kvifor kom han med bussen? Trudde ikkje han var ein slik kollektivbrukar?

– Vore i Syden, såg det ut til. Lettvint med bussen, veit du, den køyrer innom Gardermoen fleire gonger i døgnet. Så det er mange som brukar den, om dei aldri reiser kollektivt elles. Men nå må eg bort og hjelpe Reidun. Vi blir nesten nøydde til å snakke med passasjerane ute, kan ikkje bruke bussen, sidan den er åstad. Takk for praten!

– Sjølv takk – ta deg ein tur bortom, så tek vi ein øl!

– Ja, det skal eg jammen gjera, kanskje vi kunne grille litt og ta oss ei skikkeleg rotbløyte ein kveld!

– Ja, det gjer vi – vi kunne få med Sylfest òg, er ikkje sikkert det er så mykje sosialt liv på han i Lom, trur ikkje han har noko særleg kjentfolk der. Så kunne vi mimre litt.

– Ja, du seier noko – eg kontaktar Sylfest, så ringjer eg deg ein dag!

Ungguten og jenta med musikken har sett seg i buss-skuret. Ho har teke av seg øyretelefonane. Dei sit i ivrig samtale. Asbjørn dreg kjensel påVemund Sandbuskogen, så han ruslar bort til dei.

– Nå, vart det action på bussen, seier han kamerat-sleg.

– Ja,det skal eg seia deg, seier Vemund.– Og det var eg som oppdaga liket! Eller – eg visste ikkje at han var død da, altså, men … Uff, det var vemmeleg. Det fraua utav munnen på han,og han var heilt grå og deigete i ansiktet.

– Uff da, det måtte vera ubehageleg. Går det greitt med deg?

– Ja da, seier Vemund kjekt.

Han legg armen om aksla til jenta, prøver å vera vaksen og omsorgsfull. Asbjørn ser tankefullt på guten, ser den vesle sitringa i låret, høyrer den litt brostne lyden i stemma og legg merke til dei bleike leppene.

– Vil de ha noko å drikke? Eg kan gå og hente inne på stasjonen.

– Ja, det hadde faktisk vore godt, seier jenta. Og vend mot Vemund: – Du må prøve å puste skikkeleg – eg trur du er i sjokk. Søren òg, at vi ikkje fekk ambulansefolka til å sjekke deg!

Sjå der, ja, det var jenta si, tenkjer Asbjørn idet han skundar seg inn etter ei vassflaske. Han tek med eit par plater med sjokolade òg.

Så sit dei på den vesle benken og småpratar, et sjokolade og drikk vatn medan Vemund kjem til seg sjølv og får meir farge i kjakane. Lenger borte driv lensmannen og betjenten og snakkar med dei andre passasjerane. Båe noterer flittig på blokkene sine.

Da det lir så langt at Asbjørn kan opne bensinstasjonen og byrje den eigentlege arbeidsdagen, reiser ungdomane seg og takkar for praten og alt. Idet dei tek bagane, seier Vemund:

– Vi får høyre med lensmannen om vi kan gå heim – dei intervjua nå meg i stad, så … men dei har ikkje snakka med deg? seier han til jenta.

– Nei, kva skal dei snakke med meg om?

– Dei må snakke med alle, kan du skjøne. Sjå der – dei pratar med kvar einaste passasjer.

Han peikar mot politifolka og dei andre.

– I tilfelle det er skjedd noko kriminelt, seier han.

– Kriminelt – som at han er drepen, meiner du? seier ho og ser storøygd på han. – Seriøst, altså?

– Uff, nei eg veit ikkje. Kanskje politiet kjem uansett, når det skjer noko slikt.

Asbjørn Steinbakken ser langt etter dei unge menneska der dei går bort til Digerud og betjent Hammer. Så ser han på klokka. Det er snart tid for å opne dørene og starte arbeidsdagen. I dag har han i alle fall nok å prate med kundane om. Somme gonger tykkjer han dei tygg og tygg på det same, dag ut og dag inn; korleis vêret er og korleis det kanskje kan bli, kven som har byrja våronna, og korleis det går med lamminga – daglegdagse ting som dei lirar av seg i mangel på noko anna. Men i dag har han jammen ekstra valuta å by dei for pengane.