Frode Grytten

Popsongar

Noveller

Oslo

© Det Norske Samlaget 2001

www.samlaget.no

Tilrettelagt for eBok av BookPartnerMedia, København 2013

ISBN 978-82-521-8440-2

4. utgåva

Om denne boka

24 timar, 24 stader, 24 songar, 24 historier. Musikken dannar eit bakteppe for desse oftast triste, av og til tragikomiske, men alltid djupt menneskelege lagnadene. Her er jenta som er forbanna over kor opptatt mora er av Britney Spears, kona som med si «drømmekraft» er unormalt oppslukt av Tom Jones, mannen som vil drukne bikkja si fordi han meiner hunden har øydelagt samlivet med kona. Mange av tekstane handlar om kjærleik som er på veg – til å bli noko meir, eller til å bli borte, som ikkje blir noko av, og dei viser korleis kjærleiken også fører med seg hat, sorg, smerte og melankoli.

Frode Grytten

Popsongar

Noveller

Oslo

Innhald

AVREISE

1:1

Naken

Togsong

Nygift

Fantomteikning

Drømmekraft

Song frå linje 69

Mr Kevin O’Flynn

Oppe i treet

Ned til oske

Guten med den blå gitaren

Interiør med ung kvinne

ANKOMST

USA

Lennon # 292

Audrey Hepburn

Samtale til utlandet

Alle desse tinga som held deg fast

Ute med hunden

Ballade i 4/4

Slutten på ei kjærleikshistorie

Elektrisk lys

Hotel Maritim

Om Politics av William Butler Yeats

Rom 409

AVREISE

ORINOCO NEW YORK CITY GLASGOW

PARIS E39 LAS VEGAS STOCKHOLM

MOSKVA STRANDEBARM KENTWOOD

MANCHESTER EVJE

1 : 1

00 : 00

Syng for meg, kviskrar du i mørket. Eg kjenner pusten din, mild og stille. Rommet har falle til ro. Du krøllar deg inntil meg. Vi er John og Yoko.

Eg vil at du skal synge for meg, seier du igjen.

Eg protesterer. Eg kan ikkje synge.

Du veit at eg ikkje kan synge, seier eg.

Fortel ei historie for meg, då! seier du.

Kva for historie? spør eg.

Ei kjærleikshistorie, svarer du.

Skal hovudpersonen vere gut eller jente?

Det kan du bestemme.

Og kvar skal forteljinga vere frå?

Det er du som skal fortelje!

Eg ler og seier at det ikkje er så lett.

Ok, finn atlaset, seier du.

Eg hoppar ut av senga og hentar atlaset i hylla. Golvet er kaldt. Over hustaka heng ein låg måne. Byen trekker pusten.

No skal vi sjå, seier du og tenner nattbordlampa.

Du lukkar auga og plasserer peikefingeren på eine sida i namneregisteret.

Orinoco, les du. Du skal fortelje ei historie frå Orinoco.

Kvar er Orinoco? spør eg.

Veit du ikkje kvar Orinoco er? Du er håplaus i geografi.

Eg veit det, seier eg. Eg er håplaus i geografi.

Eg veit ikkje, eg heller, innrømmer du.

Eg sjekkar kartreferansen. 69 D2.

Du slår opp på side 69, finn D2.

Det burde du ha visst, seier du. Orinoco er elva som renn gjennom Venezuela.

Eg kyssar deg.

Det burde eg ha visst.

I morgon siglar vi ned Orinoco, seier du. Bare du og eg. Ned Orinoco.

Eg trur det er ein song som heiter det, seier eg. Orinoco Flow.

Eg aner ikkje, seier du. Eg er håplaus når det gjeld musikk.

Eg veit det, seier eg. Du er håplaus når det gjeld musikk.

Les om Orinoco, seier du.

Eg finn leksikonet i hylla og les høgt:

Elv i Venezuela, utspring nær grensa til Brasil, strømmer i ein stor boge mot vest, nord og nordaust til Atlanterhavet og dannar ved munningen eit kolossalt delta, 30000 kvadratkilometer.

Alt verkar så kjedelig når du les om det i leksikon, seier du.

Eg protesterer.

Eg syntest det var ganske erotisk, seier eg.

Eg kjenner kurvene i kroppen din, følger linjene og bogane. Eg har tenkt å lage ei bok til deg, ei lita bok med namn på ulike stadar i verda. Bare namn på plassar. Ei diktsamling med namn frå Abeløya til Åsgårdstrand.

Eg har allereie valt ut nokre. Eg har dei oppe i hovudet. Mezzolombardo. Avalon. Gobi. Idaho. Carrickfergus. Calexico. Rialto. Alberobello. Zhengzhou. Yokohama.

Du elskar slike namn. I timevis kan du bla i atlas og leksikon.

Vel deg ein by, seier du. Vel deg ein by der vi skal bu saman.

Buenos Aires, seier eg.

Bare støv og gamle nazistar, seier du.

Tanger, seier eg.

Ørken og skorpionar, seier du.

Brasilia, då.

Avenyar og lommetjuvar.

Eg ler.

Trieste, seier eg.

Eg tenker at det skal bli den vakraste boka. Appleton. Lago Maggiore. Orangefield. Nebraska. Goolgowi. Tessaloniki. Isla de Pinos. Matosinhos. Eldlandet.

Eg stryk deg langs nakken og ned ryggen. Eg tenker på at også alle kroppsdelar har bestemte namn. Hypofyse. Kragebein. Eggstokkar. Hjartekammer. Nasemuslingar.

Her er Riva del Garda, tenker eg. Der er Napoli. Der er Oporto. Reno. Tallin. Eg stryk over Hyannisport. Eg kjærteiknar Etaples. Eg kyssar Rio Negro. Eg klatrar opp Nautgardstind.

Swim-Two-Birds! Khaibarpasset! Yellowknife!

Hovudet mitt nynnar deg. Du er tjuefire byar på ein gong. Eg vil reise i deg, oppdage deg, bli borte i deg.

Ei tunge over parkeringsplassen. Eit kyss under ein viadukt. Fingrane langs ein forlatt jernbanestasjon.

Tårn. Bruer. Bukter. Fyr.

Inishbofin. Funafuti. York. Odessa. Ujung Pandang.

Byar pustar, du pustar.

Byar ventar på historier, du ventar på historier.

Fortel meg ei historie, seier du. Ei historie der vi reiser vekk saman.

Eg studerer ei side i atlaset der landskapet er i målestokk 1:100000.

Eg tenker at eg treng ikkje reise. Eg kan bli her. Eg har deg i 1:1.

Du er Trieste, Iguassufalla, Last Hope Sound. Du er Izmir, Macon, Duluth. Du er Ellesmere, Arras, Dieppe.

Eg har hovudet i hamna di, handa rundt ekvator, fingertuppane på den andre sida av parken. Du smiler mot meg, nesten inne i søvnens latskap.

Ikkje legg deg til å sove enno, seier eg.

Men fortel, då! seier du.

Stille fører du fingeren over huda mi, som om du teiknar meg på nytt, eit kartblad i fire fargar. Du kyssar nakken min. Eg kjenner tunga di og korleis spyttet sakte blir kaldt i lufta.

Vi ligg samanfiltra, to gater som møtest nede ved Canal Grande.

Alger. Tréport. Rockville. Éloyes. Eiriksjökull. Timbuktu. Oaxaca. Port-au-Prince.

Eg har deg i heile kroppen.

69, D2.

Er vi på Orinoco no? spør du utan bekymring.

Eg ristar på hovudet.

Nei, vi er ikkje på Orinoco, seier eg.

Eg seier det ikkje høgt, men i natt vil verda forsvinne.

Bare du vil bli igjen.