Terje Torkildsen

Dystopia I

Roman

Oslo

© 2009 Det Norske Samlaget

www.samlaget.no

Tilrettelagt for eBok av BookPartnerMedia, København 2013

ISBN 978-82-521-8506-5

Om denne boka

Seks syttenåringar frå Stavanger er på studietur i London då byen blir ramma av den verste naturkatastrofen i manns minne. Ei kjempebølgje slår inn over meteropolen, og det blir ei reise på død og liv for ungdommane som berre har eitt mål: Dei vil heim.

DYSTOPIA I ER EIN MOTORVEG AV EI LESAROPPLEVING, SKREDDARSYDD FOR UTOLMODIGE OG SPENNINGSGLADE LESARAR.

Dette er første boka i fireboksserien DYSTOPIA 2014.

Terje Torkildsen

Dystopia I

Roman

Oslo

The ice age is coming.

The sun is zooming in

Engines stop running

and the wheat is growing thin

A nuclear error,

but I have no fear

London is drowning

– and I live by the river

The Clash

Laurdag 18.01.2014 kl.15.22

Scott løftar seg opp frå golvet, frå liggjande til sitjande, og registrerer at han har spye i håret. Han ser rundt seg i rommet, men har ikkje peiling på kor han er.

– Hallo, seier han lågt. – Er det nokon her?

Ingen svarer. Ein liten lysstråle siver inn mellom nokre tjukke gardiner framføre vindauget, og han skjøner at det må vera langt utpå dagen. Scott reiser seg opp og står og myser mot det svake lyset. Han snur seg 360 grader og prøver å få eit inntrykk av rommet. Det ser ut som eit skikkeleg shabby hotellrom, eller ein hybel kanskje, ganske stort, men nesten utan møbel. Veggene er grå og tomme. På veggen på motsett side av vindauget er det to gulkvite dører. Han går bort til den nærmaste, opnar henne og kikkar inn i eit bad. Han føler seg fram til ein lysbrytar like innanfor døra og trykkjer på han, men ingenting skjer. Scott famlar seg fram til springen. Han må få vaska av seg spya og skylt kjeften. Det er pels på tunga, og drøvelen heng fast i ganen. Han skrur på krana, men det kjem ikkje vatn.

– Er det ingenting som funkar her?

Han går ut av badet igjen og fotar seg fram mot vindauget med dei digre, pløsete gardinene, men så enser han noko som får han til å stoppa opp. Det er ein lyd. Lyden av nokon som pustar. Det er nokon andre i rommet. Han prøver å lokalisera pusten, men lyden er svak. Scott går bort til vindauget og riv til sides det tunge plysjforhenget. Sollyset utanfrå slår brutalt inn i rommet og avslører at det er endå grimmare der inne enn han først hadde oppfatta. Det er knapt mogleg å sjå golvet under alt søppelet: pizzaesker, ølboksar, klede, øydelagd nips og allslags skit. Scott fangar pustelyden igjen og går mot ein haug med madrassar og teppe som ligg hulter til bulter langs den eine veggen. Han har sko på og bryr seg ikkje om kva han trør i. Han vassar fram mot lyden av andedraget, og når han nærmar seg madrassane, ser han konturane av ein kropp tulla inn i eit møkkete fleecepledd.

– Hallo? Ingen respons, men så kjem Scott på kor han er, og prøver igjen: – Hello, excuse me.

Han dunkar borti bylten der han tippar at skuldra er, og får eit snøft til svar. Kroppen rører litt på seg, og lyse hårtustar kjem til syne under ei fargesprakande huve. Scott smiler letta. Han kjenner berre eitt menneske som søv med huva på. Han byrjar å le og tek tak i kroppen som ligg der, og ristar han skikkeleg.

– Hei, Victor! Kom deg opp, din gamle alkis.

Victor Schultz snur seg mot han og prøver å opna auga, men det er ikkje lett.

– Hei, mann, kva skjer?

Scott ler endå meir då han får sjå det trøytte trynet til kompisen.

– Kva som skjer? Eg har ikkje peiling. Eg vakna nettopp, eg òg, men eg aner ikkje kor me er.

– Er me ikkje i London?

– Jau, me er vel det, men eg har aldri vore her før, har du?

Victor set seg opp og ser seg rundt.

– Jepp, eg har vore her før.

– Kva tid då?

– I går, rett før eg sovna. Har du noko å drikka? Det kjennest ut som eg har ete ein støvsugarpose.

– Same her, men det finst ikkje ein drope vatn her inne. Det er ikkje vatn i springen eingong. Kan du hugsa noko frå i går?

Victor strekkjer den eine armen i vêret og serverer ein lang geisp. Etterpå ser han lurt på kompisen og set opp eit flir.

– Ja. Ja, eg hugsar alt, eg, men det gjer sikkert ikkje du. Me var på pub.

– Det hugsar jo eg òg, og så gjekk me på den nattklubben. Tenk at me slapp inn sjølv om det var tjueårsgrense!

– Ja, og så gjekk me på nachspiel.

– Det kan eg ikkje hugsa.

– Nei, det kan eg tru på. Du sette sikkert ny verdsrekord i whiskydrikking i går. Du blei kasta på trynet ut då du byrja å sutta på flaskene som hang i taket i baren. Hugsar du ikkje det?

– Når du seier det, så …

– Eg meiner det, Scout: Du var heil vill! Eg trudde ikkje at streite speidargutar kunne bli så dritings. Eg har i alle fall ikkje sett deg sånn før. Utruleg at du ikkje fekk skambank, eigentleg. Eg måtte bera deg vekk.

– Bar du meg hit?

– Eg trur ikkje det.

– Korleis kom me hit, då?

– Eg har ikkje peiling. Det siste eg hugsar, var at ei jente kom med ein spegel full av pulver.

– Oh, man. Var det kokain?

– Oh yes, og det er det siste Schultzen kan minnast av den kvelden.

Det tek nokre sekund før Scott skjøner kva kompisen faktisk seier.

– Kva? Køddar du med meg? Brukte du det?

Scott ser vantru på kameraten. Victor tenkjer seg om ei lita stund før han svarer.

– Ja, eg gjorde vel det, men eg er jo ikkje ein jævla narkoman for det.

Han prøver flira det vekk, men Scott tykkjer ikkje det er morosamt.

– Sjølvsagt er du ikkje det, men eg kan likevel ikkje be gripa at du kunne vera så dum. Hasjrøyking er no ein ting, men kokain. Det er jo hard narkotika, mann.

Victor ser unnskyldande på kameraten.

– Ja, ja, men eg var full og jenta var pen … I alle fall ganske pen, til å vera engelsk i alle fall.

Scott smiler og tek tak i kompisen for å rista vekk den dårlege stemninga, men Victor prøver å komma seg unna.

– Hei! Ro ned kroppskontakten, mann. Du stinkar spye.

– Eg veit det. Hadde ikkje hatt vondt av ein dusj, du heller.

– Hadde ikkje hatt vondt av eit piss heller. Kor er dassen?

Scott peiker mot den eine døra, og Victor kryp ut av fillehaugen han har sove i, og sjanglar bort til badet. Han løftar opp lokket på klosettet og opnar gylfen.

– Er det du som har drite, Scout?

– Nei, eg trur ikkje det.

– Det ligg ein svær jævla drolt her.

Scott blir usikker.

– Eg skal ikkje vedda på at han ikkje er min, men eg tvilar på det.

– Det er berre kabelen som ligg her og ingenting papir, så du bør nok sjekka undikken for bremsespor.

Scott dreg instinktivt ned buksa og boksaren, sånn for å vera sikker.

– Nei, det er ikkje min. Ikkje meir bremsespor her enn det bruker å vera.

– Det går ikkje an å trekkja ned.

– Nei, eg sa jo det. Det er ikkje vatn her.

– Å, satan i helvete!

– Kva er det?

– Kom og sjå!

Scott ruslar roleg over til kompisen på badet. Victor står oppå kanten av badekaret og peiker oppi porselenssisterna som heng på veggen. Han har teke av lokket for å sjå om det er vatn oapi.

– Sjekk dette, kviskrar han.

Scott overtek plassen hans på badekarkanten og kik kar oppi sisterna.

– Kva er det?

– Er du treg?

– Er det dop?

– Oh yes, og ikkje så reint lite heller. Skal me ta det med oss?

– Er du åndssvak … eller er du faktisk blitt narkoman?

– Det er sikkert verdt ein formue.

– Me skal fly heim til Stavanger i morgon. Du blir bura inne på livstid viss dei tek deg i tollen med det der. Seriøst, Victor!

– Ja, men sjekk då! Det er sikkert dop for ein million oppi her.

Scott går ned frå badekaret og reduserer stemmevolumet nokre desibel.

– Folk som har så mykje dop i dassen sin, er ikkje særleg ok folk, Victor.

Det elles stort sett sorglause ansiktet til Victor får eit meir alvorleg uttrykk.

– Du har eit poeng, Scout.

– Me må komma oss vekk herifrå. Eg må berre finna jakka mi først.

Scott listar seg ut frå badet. Victor følgjer etter.

– Eg trur du gløymde igjen jakka på nattklubben i går. Har du lommeboka di?

– Nei, eg trur lommeboka låg i jakka.

– Å faen, det var kjipt. Me får sjå om me kan finna jakka seinare, men no må me pigga, seier Victor lågt og smyg seg bort til entrédøra.

Han vrir om klinka og stikk den lyse luggen og den fargesprakande huva ut gjennom dørglipa. Han blir ståande sånn ei lita stund og myser ut i gangen, så vrir han sakte på hovudet og speidar mot høgre og venstre. Deretter stig han forsiktig ut i korridoren og gir teikn til Scott at han kan følgja etter.

Laurdag 18.01.2014 kl. 15.49

Det er skumt og tomt i gangen utanfor rommet og så stilt at dei to gutane kan høyra seg sjølve pusta. Dei finn ein trappegang bak ei glasdør. Victor smugkikkar ned i trappesjakta, medan Scott kastar det lange, mørke, utspydde håret over gelenderet og strekkjer hals for å forsikra seg om at det ikkje kjem folk frå etasjane over. Dei stig varsamt nedover trappetrinna i starten, men set snart opp farten. Dei prøver å få liv i ein heis som dei passerer, men det verkar som heile bygningen er utan straum. Det er som om heile huset er dødt. I botnen av trappegangen finn dei ei dør som fører ut i ein bakgard full av søppelkonteinarar, skabbete småskur og sykkelvrak. Det er ein utriveleg stad, men dei kjenner seg likevel letta over å komma ut i friluft. Dei småspring over gardsrommet og gjennom eit smau som fører ut i gata, og stoppar ikkje før dei står på fortauet på den andre sida av vegen. Huset dei kom frå, ser ikkje så ille ut frå utsida. Fasaden er sliten, men ikkje så mykje verre enn nabobygningane.

– Kor er me? spør Victor og kikkar på Scott.

Gata dei står i, ser ut som tusen andre London-gater. Det er nokså anonyme mursteinsbygningar på begge sider i begge retningar: ikkje spesielt store, men ikkje små heller, ikkje fine, men ikkje særleg stygge heller. Det byrjar å skumra.

– Kjenner du deg igjen? spør Victor.

– Nei, svarer Scott og byrjar å rusla nedover gata.

– Har ikkje du budd her? Eg trudde du kjende denne byen som di eiga bukselomme? Det sa du i alle fall i går.

– Ja, men då var eg full. Kom, me går denne vegen. Før eller seinare treffer me nokon som kan fortelja oss kor me er. Har du med mobilen?

– Ja, sjølvsagt. Victor finn fram telefonen frå ei av lommene på boblevesten. – Har du mista din?

– Han låg i jakka som eg gløymde på nattklubben. Hugsar du kva han heitte?

– Kven, mobilen?

– Nei, klubben, din tulling.

– Har’kje peiling, men me får komma oss til hotellet, så hugsar sikkert ein av dei andre kor han ligg. Både Robijne og Kristine var med, dei hugsar det nok. What the …?

– Kva er det no?

– Mobilen verkar ikkje.

– Ikkje sei at du er tom for straum.

– Nei då, batteriet er fullt, men det skjer liksom ingenting. Sjå. Det er ikkje dekning.

Victor viser fram skjermen på iPhonen til kompisen.

– Heilt dødt.

– Merkeleg. Me er i ein stor by, og det er ikkje dekning. Det har eg aldri opplevd før. Og kor er alle folka?

Dei to gutane stoppar opp og snur seg rundt. Det er ikkje ei sjel å sjå nokon stad. Victor ser på kompisen med eit flir og vender skuldra mot han.

– Slå meg i lamasen.

Scott ser alvorleg på kameraten.

– Me drøymer ikkje, Victor. Me er i den verkelege verda, men tydelegvis i ein veldig merkeleg del av henne.

– Kva dag er det i dag? Er det sundag?

Scott kikkar på klokka.

– Nei. Det er laurdag 18. januar, og … hekkan! Klokka er snart fem! Drit! Drit! Drit! Me har gått glipp av Arsenal-kampen, Victor!

Victor svarer ikkje. Han står berre og ser rundt seg.

– Jævlig snodig. Sjå.

Han held armane ut i vêret. Scott snurrar rundt seg sjølv og ser ut i lufta.

– Kor?

– Overalt. Legg du ikkje merke til det?

– Nei. Eg legg ikkje merke til noko som helst.

– Nettopp! Det er ingenting her. Kor er alle bilane, for eksempel? Det er sikkert millionar av bilar i denne byen. Kvifor er det ingen her?

Scott kikkar opp og ned i gata og skjøner at kompisen har eit poeng. Det finst ikkje så mykje som ein moped så langt han kan sjå. Gata er heilt tom.

– Det går ikkje an å høyra noko heller. Burde me ikkje høyrt trafikkstøy no? Det er jo laurdag. Alle kan jo ikkje vera på fotballkamp. Er du sikker på at klokka di er riktig?

Victor fiskar fram mobilen igjen og konkluder med at den viser same tida som armbandsuret til Scott.

– Jævlig rart, jævlig spooky. Victor har fått ei engsteleg rynke mellom augebryna. – Eg liker ikkje dette, Scout.

Scott ser på kompisen og prøver å få fram eit smil, men han klarer ikkje å laga anna enn ein krampaktig geip som verkar alt anna enn sjølvsikker. Han snur seg bort frå kameraten og går nokre skritt ned gjennom gata. Victor følgjer etter. Dei går til dei kjem til ei sidegate som er litt finare, og som verkar betre planlagd. Alle husa er bygde med same type murstein, og dei har store, kvite vindauge med sprosser, men det er ikkje eit menneske å sjå, verken i gata eller bak vindauga.

– Hei, høyr! Scott har fanga ein lyd og står med hovudet på skakke og ser opp i lufta. – Er ikkje det ein bil?

– Jau, denne vegen. Victor har lokalisert kor bilduren kjem frå. – Kanskje det er ein taxi?

Gutane galspring ned mot noko som ser ut som ein hovudveg, og kjem fram tidsnok til å sjå ein svart drosjebil susa forbi dei. Dei kastar seg ut i gata og veivar med armane og spurtar nedover vegen etter bilen, men det er fånyttes. Drosja held stor fart og forsvinn rundt ein sving.

– Det var då som faen!

Victor er andpusten og forbanna. Han står framoverbøygd midt i gata og held seg på knea medan han hiv etter pusten og brøler bannskap ned mot asfalten:

– Faen i satan! Kom tilbake, din helvetes fittetaxi!

Scott er i langt betre form enn kompisen og fortset spurten eit halvt kvartal lenger før også han gir opp. Dei er i ei hovudgate med store, fargerike butikkskilt på begge sider av vegen, men det er verken kundar eller ekspeditørar å sjå i nokon av dei. Scott går over mot eit hjørnehus som ser ut som ein pub under oppussing. Fasaden er dekt til med plank og finerplater, men det heng eit glorete skilt over den eine døra med innskrifta The Magpie og eit maleri av ei skjor. Scott står og myser litt opp på husveggen før han fortset tilbake til Victor.

– Eg veit kor me er, seier han og smiler.

– Hæh? Victor er framleis andpusten.

– Sjå på gateskiltet, seier Scott og peiker over mot The Magpie. – Me er i Camden. Eg er ganske godt kjend her. Eg og far min brukte å gå på marknad her på laurdagane før me gjekk og såg Arsenal.

Victor går nærmare skiltet og konstaterer at Scott har rett. Det står Camden under gatenamnet. Han smiler over mot kompisen.

– Ok, det er positivt. Kan du finna den marknaden, trur du?

– Eg kjenner i alle fall igjen dei bygningane der, seier Scott og peiker nedover vegen mot to runde høghus som ser ut som gigantiske ølglas med stillas rundt.

– Er det langt til hotellet?

– Eg håper ikkje det. Eg må få tak i ei jakke snart, elles frys eg i hel.

– Det er ikkje kaldt.

– Det er lett for deg å seia. Eg har berre ei skjorte på meg.

– Ja, ja, eg skjøner det. Men merkar du det ikkje? Er det ikkje uvanleg mildt? Me er jo trass alt i januar.

– Jau, kanskje, men kjenner du lukta. Kva er det det luktar?

– Drit.

– Nei, eller jo, men det er noko spesielt. Eg har kjent denne lukta før.

– Det er sikkert din eigen dårlege ande du kjenner igjen.

– Hald kjeften no. Det er noko med denne lukta. Noko som minner meg om … Scott stoppar og står og vêrar opp i lufta. – Det minner meg om speidaren.

– Ja, det kan eg tru på. Det er sikkert lukta av ein latrine på ein speidarleir som du nettopp har spydd oppi. Kom no, og slutt å stå sånn og snusa opp i lufta. Du ser åndssvak ut.

– Ok. Er det greitt at me joggar litt, så eg får litt varme i kroppen?

– Ok, då, men eg har ein sinnssjuk skallebank, så eg håper ikkje du legg opp til noko maratonløp.

– Nei då, eg trur ikkje det er langt.

Dei to gutane småspring ned gjennom York Way og stoppar ikkje før dei kjem til brua over kanalen.

– Kva faen er det som har skjedd her? Victor ser måpande ut over kanalbreidda. Kanalen ser ut som ein open kloakk, og det flyt søppel overalt. – Kva faen er det som har skjedd her? Har me gjort dette, Scout?

Han må le av den absurde situasjonen.

– Sjølvsagt! Scott bråsnur og stirer på kompisen. – At me ikkje tenkte på det før. No veit eg kva som har skjedd! Det er bølgja!

– Å, herregud, sjølvsagt er det det! Hundreårsbølgja!

– Alle dei andre har evakuert, men me har sove oss gjennom heile flaumen!

Dei står og ser på kvarandre. Angsten slepper taket og blir erstatta av ein utruleg letnad. Victor byrjar å le. Han skrattler, og Scott klarer ikkje å halda seg, han heller.

– Fy faen, det er jo sinnssjukt. Heile London blir evakuert, men Scouten og Schultzen er så skamdritings og skakke at dei ikkje vaknar før bølgja har skylt over dei.

Dei må setja seg ned på fortauet. Etter nesten eit minutts latterkrampe får Scott igjen fatninga og byrjar å leggja saman puslespelbitane.

– Det er sjølvsagt difor mobilen din ikkje verkar, og det er difor det ikkje var straum eller vatn der me vakna.

Victor fortset resonnementet:

– Og han som la den kabelen i doskåla, måtte evakuera før han fekk tørka seg i ræva.

Han fell tilbake i latterkrampe og må leggja seg ned på fortauet. Han er fullstendig utmatta. Han prøver å seia noko meir, men får det ikkje til. Han ser på det utspydde håret til klassekameraten gjennom lattertårene og er makteslaus mot låtten.

– Ok, Scott ler ikkje lenger. – Dette er løye, men det er sikkert ikkje ufarleg. Me må komma oss tilbake til dei andre på hotellet. Eg har ein mistanke om at me kjem til å få så mykje kjeft som me aldri har fått før.

Victor skjøner gradvis alvoret, og dei verste lattertoktene gir seg.

– Oh man, oh man. Dette er åndssvakt. Du har rett igjen, som alltid, Scout. Å satan, me kjem til å få høgg.

– Eg trur berre me må gå. Det er lysår mellom bilane her, og tuben står garantert når det ikkje er straum i byen.

Victor kjem seg på beina.

– Hei, sjekk der, Scout! Han peiker nedover gata. – Det ser ut som det står ein politibil der nede.

Dei to kompisane småspring ned mot ein bil som står parkert på hjørnet utanfor jernbanestasjonen Kings Cross St. Pancras. Når dei nærmar seg bilen, sprett det ut ein politimann frå døra på førarsetesida. Gutane senkar farten i det dei nærmar seg, og kastar eit blikk på kvarandre for liksom å bli einige om kven som skal snakka med bobbyen. Dei klarer ikkje å bli samde om kven som skal føra ordet, og blir difor berre ståande framføre politi fyren og kikka på kvarandre. Victor blir stressa av den pinlege situasjonen og prøver å seia noko vettug, men det einaste han kjem på å seia til konstabelen, er:

– Hey man, what’s up?

Konstabelen blir litt paff og må smila av spørsmålet.

– What’s up? Alt er fucked up. Halve byen ligg under vatn. Kor har de vore det siste døgnet?

– Eh, me har sove, seier Scott og skjøner straks at det høyrest ganske mistenkjeleg ut.

Victor supplerer kompisen:

– Ikkje i eit heilt døgn sjølvsagt, men me har sove gjennom flaumen, faktisk.

Han prøver å få fram eit uskyldig smil, men politimannen har skjønt teikninga for lengst.

– De ser ut som de har sove i ei veke.

Gutane ler ein liten åndssvak latter før dei kjem til poenget:

– Me må komma oss til The Mayflower Hotel i Bayswater. Kva retning skal me gå i?

– De kan ikkje gå til hotellet. Det er portforbod i heile London på grunn av flaumen.

– Men koss i helsike skal me då komma oss heim? Victor er oppriktig fortvila. – Koss skal me komma oss til hotellet viss me ikkje kan gå? Lærarane våre ventar på oss. Me skal fly heim til Noreg i morgon.

– Vel, det tvilar eg på, unge mann, men vent litt, så skal eg sjå kva eg kan gjera.

Konstabelen set seg inn i bilen igjen, grip tak i ein slags mikrofon og snakkar inn i han. Det sprakar litt i ein høgtalar før det kjem eit svar. Bobbyen fortel personen i den andre enden at han har funne to bortkomne turistar. Dei har ein liten samtale, så roper han ut til Scott og Victor:

– Hei gutar, hopp inn. Eg skal køyra dykk til hotellet.

Victor opnar den eine bakdøra, men før han set seg inn, snur han seg mot Scott og kviskrar:

– Faen meg flaks at me ikkje tok med den dopen, hæh?