Terje Torkildsen

Dystopia II

Roman

Oslo

© 2010 Det Norske Samlaget

www.samlaget.no

Tilrettelagt for eBok av BookPartnerMedia, København 2013

ISBN 978-82-521-8507-2

Om denne boka

Dei seks ungdommane frå Stavanger på skuletur i England er no blitt til fem. Dei prøver desperat å kome seg heim, etter at dei er blitt bølgefaste i Cornwall. Scott prøver å få ein båt på vatnet, mens dei andre svermar for den rike Stan som lokkar med gull og grøne skogar. Kven kan ein eigentleg stole på? Og finst det ein skjult skatt på det gamle slottet på St. Michael’s Mount?

DYSTOPIA II ER EIN MOTORVEG AV EI LESAROPPLEVING, SKREDDARSYDD FOR UTOLMODIGE OG SPENNINGSGLADE LESARAR.

Dette er andre boka i fireboksserien DYSTOPIA 2014.

Terje Torkildsen

Dystopia II

Roman

Oslo

Anyone who finds this letter and delivers it to the
address below, will be richly rewarded!!!!!!!!!!!!

Address:

Tone Lise Grude

Statfjordvegen 18

4028 Stavanger

NORWAY

St. Michael’s Mount, 1. mars 2014

Kjære Mamma

Det er meg, Kristine. Eg er i live! Du har sikkert bekymra deg nesten i hel for meg, men det skal du ikkje gjera. For eg klarer meg. Eg bur på den berømte tidvassøya St. Michael’s Mount i Cornwall saman med Robijne og tre andre frå skulen: Deepika, Scott og Victor. Me låner eit hus her på øya. Det er enkel standard, sånn som hytta på Heng, med gasskomfyr og berre kaldt vatn i springen. Me lever av fisk, krabbe og kaninar, og så byter me til oss ting. Me måtte reisa frå London då flaumen kom. Læraren vår døydde på Heathrow, alt var kaos, og me måtte flykta til Eden i Cornwall. Me blei overfalne, og ein frå skulen vår som heitte Thomas, døydde. Det var forferdeleg i Eden, fordi det var så mange som døydde. Prøver å gløyma det, men har mange mareritt, men du skal ikkje bekymra deg for meg. Eg er blitt saman med Victor, han eine frå skulen. Han er søt og kjem frå ein fin familie. Han er løyen og gjer meg happy når eg er blue. Håper at du har det bra, og at ikkje flaumen var så stor viss han kom til Stavanger. Tenkjer dødsmykje på deg. Me prøver å komma oss heim så fort me kan. Gutane har fått tak i ein seglbåt, men han må fiksast først. Og så må det jo snart komma nokon og redda oss. Dei seier at det kjem amerikanske soldatar, men det har dei sagt heile tida, men du skal ikkje bekymra deg. Det er mange som er sjuke, men eg er for det meste frisk. Eg har problem med det du veit, og det finst jo ikkje apotek her. Det er veldig ekkelt, men mange har jo mykje verre ting. Eg veit at det sikkert er håplaust å senda flaskepost, men det er det einaste eg kan gjera. Verken telefonane, posten eller Internett verkar i England, for det er ikkje straum, og eg har bestemt meg for å skriva til deg kvar gong eg finn ei flaske med kork. Viss nokon kjem med brevet til deg, må du løna dei mykje. Me bur med havet like utfor, og det gjer jo du også. Det er ok her me bur, men det luktar alltid vondt her pga. tidvatnet. Det er kjipt, men me skal ikkje klaga, for me har det ikkje så verst, og så har me kvarandre. Håper du har Henriette og Christian hos deg. Gi dei ein knuseklem frå meg og sei at eg elskar dei veldig mykje. Men mest av alt elskar eg deg, Mamma, og saknar deg noko sinnssjukt, snufs. Eg veit at du elskar meg, og at du er sjukt bekymra, og det er eg så enormt glad for at du er, og eg elskar deg for det. No har eg snart ikkje meir plass på arket. Hels Pappa og sei at eg elskar han òg. Viss du får dette brevet og klarer å få tak i nokon som kan henta meg f.eks. med helikopter, så bur eg i eit lite kvitt hus i hamna på St. Michael’s Mount ved Penzance i Cornwall heilt sørvest i England. Kjempeknuseklem frå Kristine.

PS: Viss du får dette brevet, må du finna familien til dei andre eg er saman med og seia at dei lever. PPS: Victor sin familie er veldig rike, og dei kan sikkert betala for helikopter.

When they kick at your front door

How you gonna come?

With your hands on your head

Or on the trigger of your gun.

The Clash

Laurdag 01.03.2014 kl. 11.12

Scott stikk det spisse knivbladet inn gjennom bukskinnet på kaninen like ovanfor kjønnsorganet. Han er forsiktig for å ikkje punktera urinblæra. Det er nok gørr i vomma på gnagaren i utgangspunktet om ho ikkje skal bli full av kaninpiss i tillegg. Han lèt kniven gli varsamt fram mot bringa og stoppar ikkje før han når beingrinda som gøymer hjartet og lungene. Scott legg frå seg Leathermanen i det pistrete graset og stikk handa inn i den opne magen på kaninen. Han klemmer fingrane om innvolane og trekkjer dei ut. Sjølv om dyret har vore dødt ei stund, kan han enno kjenna ein liten lunk. Kaninen er så liten at det er så vidt han greier å få fire fingrar inn i brystet på han, men dette har han gjort hundre gonger før, og det tek ikkje mange sekunda før magen er tom for innhald. Han skjer ut kjønnsorganet og endetarmsopninga og kastar innvolane oppi plastposen saman med dei andre kaninvommene. Så reiser han seg opp og tørkar av kniven på ei fille han har med. Det er komme fleire rustflekkar på verktøyet, særleg inst, der det er vanskelegast å reingjera det. Stålet toler ikkje saltvatnet. Scott tørkar ekstra godt av bladet og prøver å skrapa litt på nokre rustflekkar med naglen på tommelen. Det verkar meiningslaust. Før han faldar saman kniven, kappar han av ei lita grein på ei buskfuru like ved. Han maltrakterer kvisten og klemmer han mellom hendene som ein snøball. Den seige kvaa festar seg i handflatene, og det duftar furunål. Han stappar kvistballen inn i vomma på kaninen.

– Scout! Eg har funne ein til!

Victor står og veivar mot kompisen snautt femti meter lenger borte på den graskledde sandbakken. Victor har sola i ryggen, og Scott må skugga med den eine handa over auga for å sjå han skikkeleg.

– Ok. Eg kjem!

Scott løftar opp kaninen etter bakbeina og grabbar med seg plastposen med innvolane. Bakken med kaninholene er ganske bratt, og han må jobba litt for å ikkje skli ned mot jernbanesporet. Victor står og gliser når kompisen nærmar seg, men Scott ser at det lurer ei bekymra mine bak smilet.

− Han lever, kaninjævelen. Sit berre fast med den eine bakfoten. Han kraup inn i hola igjen då han såg meg.

− Vil du eg skal ta han? spør Scott, sjølv om han veit at det er eit unødvendig spørsmål.

Victor har ingen problem med å handtera dei døde kaninane, men han liker ikkje å knekkja nakken på dei som enno er i live. Han prøvde ein gong for nokre veker sidan då dei budde i Eden, men kaninen hylte så forferdeleg at Victor hadde problem med å sova i fleire døgn etterpå. Scott set seg ned på kne ved hola som kaninen har forsvunne inn i. Det er berre snora frå snara som fortel at gnagaren sit i fella. Snara er festa til ein kraftig pinne som gutane har trødd ned i bakken som ein teltplugg, og sjølv ein vaksen mann ville hatt problem med å dra han opp med berre hendene. Ein liten kanin er sjanselaus. Scott kikkar inn i holet og ser den eine bakfoten like innanfor opninga. Han stikk inn handa, og tre sekund seinare ligg kaninen og spratlar utanfor hola med brekt nakke.

− Clouet er å vera rask, seier Scott og kikkar opp på Victor, som ikkje klarer å skjula at han er imponert. – Du må berre knekkja nakken på han kjapt og smertefritt, då skrik han ikkje. Du må ikkje prøva å kvela han, sånn som du gjorde.

Scott finn fram kniven igjen og opnar vomma på pelsdotten. Det vesle kaninhjartet slår framleis når han trekkjer det ut av skrotten, og innvolane er så varme at det ryk av dei. Scott viser med eit lite smil at den varme kanin vomma er ein behageleg stad å vera for dei kalde fingrane hans.

− Me må få tak i ein ny kniv, Victor. Denne rustar snart i filler, og utan ein skikkeleg kniv er me ferdige.

Victor nikkar alvorsamt og riv opp ein liten lyngkvast som kan brukast til vomfyll. Scott tek imot utan å sjå på kompisen. Han legg innvolane i posen og slenger kaninskrotten over til Victor, som bind han saman med dei fire andre.

− Ingen fleire? spør Scott og tørkar kniven og hendene på filla.

Victor ristar på hovudet.

− Ikkje det eg kan sjå, og eg har sjekka alle snarene på nedsida her.

Scott rettar fagmessig på lykkja som han nettopp har løyst den levande kaninen frå, og gjer henne klar for ein ny uheldig langøyre.

− Bør me flytta snarene, trur du? spør Victor.

Scott ser på han og kikkar bortover sandvollen langs jernbanelinja.

− Ikkje enno. I morgon, kanskje. Det byrjar å tynnast ut her no, så me må snart la dei få litt fred. La oss ta ein tur innover og sjå om me kan finna fleire kaninholer. Eg har med line til å laga nye snarer.

Victor nikkar og tuslar ned på jernbanelinja. Under normale forhold ville det vore toskeskap å gå langs skjenene på denne måten, men det er mange veker sidan det gjekk eit tog her, og forholda er alt anna enn normale. Victor har på seg ein litt kort, men svært fargerik grilldress, og det einaste som gjer at han ikkje ser ut som ein sprøytenarkoman, er dei fem livlause kaninane han har dinglande på ryggen. Scott på si side går i ei gammal, mosegrøn oljehyre og passar betre på ei kvalfangarskute frå eit tidlegare hundreår enn langs ei jernbanelinje i Cornwall. På ryggen har han ein altfor liten, blå skulesekk som han bruker til jakt, men om dei hadde treft folk denne føremiddagen, ville dei neppe møtt større reaksjonar enn eit lite nikk. Ingen bryr seg om motar når dei er svoltne. Dei to klassekameratane ruslar over ei gammal teglsteinsbru. Plutseleg stoppar Scott opp og set seg sakte ned på kne. Victor kopierer rørslene til kameraten og gjer seg så liten han kan. Scott peiker mot eit lite skogholt eit par hundre meter frå brua.

− Hjort, kviskrar han. – Minst to.

Victor prøver å lokalisera dyra, men klarer ikkje å forstå kor han skal sjå.

− Eg ser dei ikkje.

− Dei står inne bak trea. Det er same staden som me såg dei i går.

Victor ser ikkje anna enn jorde, buskar og tre, og reiser seg litt opp i eit forsøk på å få eit glimt av dyra.

− Ikkje reis deg! kviskreroper Scott, men det er for seint. – Du må ikkje la dei sjå deg, din knall! No stakk dei.

− Sorry.

− Ja ja, drit i det. Me kunne ikkje fått tak i dei no uansett. Minn meg på at eg må spørja O’Sullivan om me kan få låna ei rifle frå slottet neste gong eg treffer han. Han seier nok ikkje nei til det, viss me lovar han eit hjortelår som betaling.

Victor nikkar og smiler.

− Er det godt?

− Ja, det er ei delikatesse, men det viktigaste er at det er mykje kjøt. Me kan garantert få feitt betalt for ein hjort på marknaden. Men no må me komma oss vidare.

Dei to gutane spaserer nokre hundre meter til langs jernbanelinja før Scott oppdagar ei samling kaninholer i ein bakke ned mot ein grasåker. Han sklir ned den vesle skråninga og stoppar ikkje før han er ved botnen. Der set han seg på huk og plukkar opp eit par kaninpertar som han klemmer fagmessig på.

− Det er fersk skit her. Me prøver med nokre snarer.

Victor sklir sakte ned bakken på hender og føter for å unngå å ramla på ræva. Når han kjem ned, har Scott allereie kappa opp line i passelege lengder, slik at Victor kan byrja å laga snarene. Scott fiskar fram Leathermanen og sagar av nokre greiner til snarepluggar frå eit pilekratt like ved.

− Eg trur me nøyer oss med å setja opp fem i dag. Me har jo dei andre òg og kan eventuelt flytta dei over hit i morgon. Dessutan må me snart komma oss heimover. Tidvatnet har snudd, og det tek neppe meir enn eit par–tre timar før vegen står under vatn.

− Å, helvete, er klokka blitt så mykje?

Scott legg frå seg pilegreina han spikkar på, og plukkar opp ein liten blome frå bakken.

− Sjå, Victor. Det er ein tusenfryd. Det var tidleg.

Han held den vesle stilken mellom tommelen og peikefingeren og snurrar litt på han.

− Det er sant! Det er første mars i dag. Våren er kommen til Cornwall, Victor.

− Kan eg få han?

− Hæ?

− Kan eg få blomen?

Scott ser overraska på kompisen, smiler og rekkjer han det vesle vårteiknet.

− Sjølvsagt kan du få han, men kva skal du med ein tusenfryd?