Terje Torkildsen

Dystopia III

Roman

Oslo

© 2012 Det Norske Samlaget

www.samlaget.no

Tilrettelagt for eBok av BookPartnerMedia, København 2013

ISBN 978-82-521-8508-9

Om denne boka

I DYSTOPIA III møter vi igjen dei fire ungdommane som klarte å overleva flukta frå England. Dei er på veg sørover, men blir fanga i eit forferdeleg uvêr. Ungdommane bergar livet ved å søkja ly på eit gammalt slott, men dei er knapt komne innanfor slottsporten før folk byrjar å døy rundt dei; går det ein mordar laus på slottet? Kven er det som skrik så fælt? Og er det ikkje noko kjent med denne merkelege Mata Hari og den unge mannen som kallar seg for Marco?

DYSTOPIA III ER EIN MOTORVEG AV EI LESAROPPLEVING, SKREDDARSYDD FOR UTOLMODIGE OG SPENNINGSGLADE LESARAR.

Dette er tredje boka i fireboksserien DYSTOPIA 2014.

Terje Torkildsen

Dystopia III

Roman

Oslo

You have the right not to be killed

Murder is a CRIME!

Unless it was done by a

Policeman or aristocrat

Know your rights

The Clash

MORDA I MOULINDAM

Onsdag 19.03.2014 kl. 18.28

– Hei, Victor! Vent! No svima ho av igjen!

Scott set seg ned på kne i det dassblaute graset. Deepika ligg på ryggen med attlatne auge og open munn. Brillene hennar har ramla ned under haka. Scott prøver å få henne til å vakna ved å ropa og klaska henne på kinnet. Ho gliper med auga og hostar litt, men så forsvinn ho igjen. Scott stappar brillene hennar i jakkelomma si og heiser henne opp frå bakken. Ho er som ein diger deig. Han legg den eine armen hennar over nakken sin og bukserer den motstandslause kroppen opp på aksla med eit brannmannsløft. Deepika er blitt mykje lettare dei siste vekene, så Scott har ingen problem med å løfta henne, men det er tungt nok som det er å kjempa seg fram mot pøsregnet og den sterke motvinden. Å gå med ei bevisstlaus jente over nakken gjer det ikkje enklare. Victor og Kristine står duknakka og ser på opptrinnet eit steinkast lenger framme på diket.

– Me må få henne i hus! roper Scott mot dei.

Det er så vidt dei høyrer han gjennom den sterke kulingen, men dei nikkar og krummar nakken før dei fortset å gå mot vinden og regnet. Det har byrja å skumra, og om kort tid vil det vera mørkt. Det kraftige regnet har fått vatnet i elva til å stiga farleg mykje, og det kan når som helst fløyma over diket. Den mørke straumen renn forbi dei i stor fart og lagar hissige kvervlar og gulbrunt skum. Kristine går heilt inntil ryggen på Victor for å unngå det verste piskeregnet. Victor held den eine handa inntil den blaute blonde panneluggen for å verna auga mot dei kvasse dropane. Difor er det Kristine som først får auge på lyset. Ho dunkar Victor på skuldra og roper:

– Hei, Victor! Sjå! Det er lys der framme.

Victor plirer mot regnet og får auge på lysskjæret, han òg. Dei snur seg med ryggen mot vinden og gaular mot Scott og Deepika.

– Sjå! Lys!

Scott svarer med eit rop. Dei klarer ikkje å høyra kva han seier, men tek det som eit signal om å gå vidare. På nedsida av diket er det myrete, og Kristine hyler i angst når ho plutseleg sit fast med begge beina. Victor iler til for å hjelpa, men går på trynet og må ta nokre symjetak for å komma seg på føtene igjen. Han kjem seg fram til Kristine og klarer å dra henne laus, men den eine støvelen hennar blir sitjande fast i sumpen. Victor gjer eit kort fånyttes forsøk på å finna igjen støvelen i den svarte myrsuppa før han og Kristine kavar seg opp til eit lite skogholt like ved. I skogen er bakken tørrare, og trea gir litt ly for vinden og regnet. Scott vel å gå ein omveg for å unngå myra. Børa han ber på gjer han dobbelt så tung som dei andre. Det tek difor nokre minutt før han når igjen dei to i skogholtet. Victor hjelper til med å få lagt Deepika varsamt ned på bakken, slik at kompisen får strekt ut ryggen.

– Ser ut som eit hus, seier Scott andpusten medan han står og støttar hendene mot korsryggen.

– Ja, eit digert eit, svarer Victor og hakkar tenner. – Skal eg bera Deepika litt?

– Nei, det går greitt. Eg må berre ta ein liten pause. Me må få henne innandørs no, elles frys ho i hel.

Victor og Kristine hjelper til med å få Deepika opp på skuldrene til Scott igjen. Dei stavrar seg gjennom skogholtet og kjem til ein stor plen. Der stoppar dei opp og blir ståande og betrakta den store bygningen. Huset er ikkje så høgt, berre to fulle etasjar, men fasaden er lang. Det er lys berre i nokre få vindauge i andre etasje. Kristine står og snufsar medan ho lepjar i seg salte tårer og kalde regndropar med tunga.

– Ser ut som eit slott, seier Scott.

– Ja, faen! Victor kikkar oppglødd på dei andre. – Det er faen meg eit slott! Dei må vel ha plass til oss på eit svært jævla slott?

Han spring ut på plenen utan å venta på dei andre. Midt på den lange fasaden er det ein stor balkong, og under balkongen ei brei trapp som leier opp til to høge glasdører. Victor stiller seg opp ved den nærmaste døra og bankar på. Han står og lyttar etter fottrinn innanfrå, men høyrer ikkje anna enn den ulande vinden. Dei andre kjem også opp på trappa. Victor bankar ein gong til, endå hardare, med knytt hand.

– Det må jo vera nokon her inne, seier Kristine, men ei rynke i panna viser at ho er i tvil. – Det er jo lys i vindauga der oppe, meiner eg.

Victor nikkar og bankar ein gong til på døra.

– Kanskje me skal prøva å hiva småstein på vindauga med lys i? føreslår Scott.

– Nei, faen, svarer Victor gjennom ein klaprande tanngard. – Me kan ikkje byrja å leita etter stein no. Det er jo dritmørkt, og me er i ferd med å frysa i hel. Me må berre bryta oss inn.

Scott føreslår at dei heller skal sjå etter ein annan inngang, men så dukkar det plutseleg opp eit lys der inne. Gjennom glaset kan dei sjå ei eldre dame som med stor skepsis nærmar seg balkongdøra. Ho held ei lommelykt i den eine handa. Victor blir oppglødd og bankar hardt på døra. Dama på innsida stoppar opp.

– Hei, hallo! brøler han på engelsk. – Du treng ikkje vera redd. Me er ikkje farlege. Me treng berre tak over hovudet. Deepika her er sjuk. Ho har svima av.

Dama på innsida blir openbert uroleg av det han seier, eller måten han seier det på. Kristine skyv Victor vekk frå døra og legg nasen heilt inntil glaset.

– God kveld, smiler ho og viser kvite tenner. – Me beklagar viss me skremde deg, men me treng desperat ein tørr stad å overnatta. Venninna mi her er sjuk og treng tørre og varme klede.

Dama på innsida kjem litt nærmare, slik at det er mogleg for dei på utsida å få eit inntrykk av henne. Ho er i femtiårsalderen og har lyst hår knytt i ein dult i nakken. Ho har eit rundt ansikt oppå ein endå rundare kropp. Ho ser på dei med engstelege auge og seier noko på fransk med sped stemme. Kristine kikkar på gutane. Dei ristar på hovudet, begge to. Ho snur seg tilbake mot dama på innsida og stotrar på dårleg fransk:

– Me treng hus. Venninna mi er sjuk. Ver så snill.

Den runde dama peiker med lykta på henne. Kristine smiler som ho skulle vore hos fotografen. Dama på innsida flyttar lysstrålen over på Scott. Ho støkk til når ho ser den langhåra uflidde guten med den livlause jenta over akslene.

– Eg beklagar verkeleg, seier ho med eit mildt smil, – men me kan ikkje ta inn sjuke folk her no.

– Ver så snill! ber Kristine.

– Eg beklagar, eg kan ikkje …

– Ver så snill! Me døyr her!

Dama snur seg for å gå. Kristine blir desperat og byrjar å ropa ut franske gloser medan ho slår og sparkar i døra.

– Ver så snill! Eg ber deg! Ikkje gå! Ver så snill. Venninna mi er dødssjuk! Eg er gravid!

Victor byrjar også å hamra på døra. Dama stansar, men ikkje på grunn av bankinga. Det kjem ein ung mann bort til henne og spør om eit eller anna. Dei utanfor sluttar å bråka. Dama seier noko til mannen som dei ikkje kan høyra. Begge bruker armane når dei snakkar, og det er tydeleg at dei er ueinige om eit eller anna. Den unge mannen peiker bestemt med den eine armen, og dama går motvillig vekk. Mannen kjem bort til døra. Han ser ut som ein filmskodespelar frå gamle dagar og snakkar engelsk med fransk aksent:

– Kva er problemet her?

– Beklagar, seier Kristine og byrjar å grina, – men me er desperate. Me held på å frysa i hel, og venninna mi er bevisstlaus. Ver så snill!

Den unge mannen på innsida nikkar med ei alvorleg mine.

– Eg forstår. Sjølvsagt skal de få husly, men de kan ikkje komma inn denne døra. Den kan ikkje opnast. Hovudinngangen er på andre sida. Han viser med ei handrørsle at dei må gå rundt.

– Å, tusen takk, tusen takk. Kristine smiler og snufsar.

Scott er allereie på veg ned trappa. Dei går bortover langs veggen til dei kjem til eit hjørne. Her er det ein grusveg som fører inn til ein slags borggard. På motsett side av den opne plassen er det ein annan stor bygning med eit høgt tårn som dei berre kan ana som ein mørk skugge. Victor er så gira at han spring frå dei andre. Scott stoppar opp for å få eit betre grep om Deepika.

– Vent litt, Kristine, seier han.

Ho stansar. Han kjem tett inntil henne og seier med låg stemme:

– Eg er elendig i fransk, men sa ikkje du nettopp til ho dama at du var gravid? Var det berre noko du sa for å få oss inn, eller?

Kristine opnar munnen for å svara, men så er det som ho ombestemmer seg og byrjar i staden å grina igjen.