Terje Torkildsen

Dystopia IV

Roman

Oslo

© 2012 Det Norske Samlaget

www.samlaget.no

Tilrettelagt for eBok av BookPartnerMedia, København 2013

ISBN 978-82-521-8509-6

Om denne boka

I denne fjerde og siste boka i Dystopia-serien er ungdommmane tilbake i ein sivilisasjon som fungerer, men handelsblokkaden og mangelen på ID-papir skaper likevel problem for dei. Dei reiser til Victors eksentriske onkel Erlend Rikosjett i Berlin, men kan han eigentleg hjelpa dei med å komma heim? Er han til å stole på? Er det verkeleg ingen andre enn dei fire ungdommane som veit om diamantane?

DYSTOPIA IV ER EIN MOTORVEG AV EI LESAROPPLEVING, SKREDDARSYDD FOR UTOLMODIGE OG SPENNINGSGLADE LESARAR.

Dette er fjerde boka i fireboksserien DYSTOPIA 2014.

Terje Torkildsen

Dystopia IV

Roman

Oslo

Bygningen på illustrasjonen bak i boka er Dom Sowjetow i Kaliningrad, på folkemunne kalla Monsteret. Betongkolossen er bygd på ruinane av slottet i Königsberg. Bygget blei påbegynt for om lag femti år sidan, men er aldri blitt ferdigstilt. I samband med eit besøk av president Putin i 2005 fekk det vindauge og ein himmelblå farge.

Should I stay or should I go now?
If I go there will be trouble
And if I stay it will be double

The Clash

Torsdag 20.03.2014 kl. 17.33

– Eg føreslår stein, saks, papir.

Scott stiller seg opp ved sida av telefonkiosken. Det er så mykje støy på den store jernbanestasjonen at han må snakka unaturleg høgt for å vera sikker på at dei tre vennene kan høyra han.

– Først eg mot Victor, så Kristine mot Deepika, og til slutt vinnarane mot kvarandre. Det er rettferdig.

Victor slår oppgitt ut med armane.

– Stein, saks og papir. Er du blitt åndas, mann? Me må jo prøva å få selt diamantane først!

– Hssj! freser Scott og Kristine samtidig.

Victor støkk til og tek eit steg bakover.

– Kva faen …

Kristine himlar med auga.

– Ja, rop det ut, Victor. Kom og ran oss!

– Hæ?

– Det d-ordet er veldig internasjonalt, seier Scott pedagogisk. – Det blir sikkert uttalt ganske likt på alle verdas språk, så snakk i kodar, eller kall dei for steinar.

Victor nikkar og viser handflatene.

– Ok, ok, men de treng ikkje å oppføra dykk som jævla klapperslangar fordi om eg seier eit feil ord. Eg tykkjer berre det er teit å bruka tid på å ringja før me har fått veksla … ja, de veit kva eg snakkar om … til euro. Me har jo berre småpengar igjen, og det blir snart mørkt. For alt me veit kan gullsmedbutikkane allereie vera stengde.

Scott nikkar og ser på jentene.

– Greitt for meg.

– Nei! Kristine er nesten på gråten. Ho tek røyret av telefonen og sjekkar at det er summetone. – Dette har eg venta på i to månader. Ikkje faen om eg ventar lenger.

Deepika nikkar forståingsfullt.

– Ok, men me må trekkja lodd om det, seier Scott og tek røyret frå Kristine og hektar det tilbake på automaten. – Alle vil jo ringja heim, men me har ikkje nok myntar. Stein, saks, papir? Kom igjen, Victor.

Victor lagar ein liten smattelyd og ristar på hovudet.

– Ok. Same faen for meg.

Scott smiler.

– Bra. Då er me einige. Skal me seia best av tre?

– Herregud! Kristine himlar med auga. – Me har’kje tid til ein jævla cup. Ein gong er nok.

Victor og Scott tel til tre og viser fram høvesvis to fingrar og ein knyttneve.

– Ok, det blei meg, seier Scott. – Er de klare, jenter? Ein, to, tre.

Begge jentene viser knyttneve.

– Ein gong til. Ein, to, tre.

Deepika ser konsentrert framføre seg og er tydeleg gira på å vinna, men Kristine slår henne med papir mot stein. Ho pustar letta ut og smiler mot Scott.

– Ok, speidargut. Då er det du og eg.

Scott stiller seg opp framføre henne, men så ombestemmer han seg.

– Nei, det er greitt, Kristine. Du skal få denne.

– Seriøst?

– Ja, dette er mykje viktigare for deg enn det er for meg.

Kristine lyser opp og smiler takknemleg. Victor rotar rundt i lommene etter småpengane.

– Er du sikker på at dette er så lurt, Kristine? Du kjem garantert til å byrja å grina.

– Få pengane.

Kristine grabbar myntane ut av handa hans før han får gitt dei til henne.

– Og så må du sikkert slå 0047 først, seier Deepika og ser på gutane gjennom oppskrapa brilleglas. – Trur de ikkje ho må slå 0047 først?

– Men kva viss ingen tek telefonen? spør Victor. – Er det din tur då, Scout? Det er vel rettferdig det, sidan du var i finalen.

Scott heiser litt på akslene før han svarer.

– Kan me ikkje heller gå og selja steinane viss ingen svarer, så kan Kristine heller prøva igjen seinare?

Victor og Kristine nikkar. Deepika er openbert veldig lysten på å ringja sjølv, men vel å gi etter for fleirtalet. Kristine har allereie teke av røyret og byrja å leggja på myntar. Det vesle displayet viser at ho har nesten fem euro å ringja for. Det kjem ein sped pipelyd kvar gong ho trykkjer inn dei små metallknappane med tal på. Ho pustar inn gjennom nasen og slepper ut lufta. Dei andre held pusten.

– Hallo?

Kristine held røyret med begge hendene.

– Hallo? Mamma, er det deg? Det er meg, Kristine!

Meir klarer ho ikkje å få sagt før tårene kjem. Victor legg ei trøystande hand på ryggen hennar, men ho ristar han vekk. Scott og Deepika trekkjer seg litt unna. Kristine prøver å henta seg inn. Ho tørkar tårer med handbaken og hyperventilerer.

– Ja, det er meg, kviskrar ho før ho blir overmanna av ei kraftig gråteri. Det er djupe, håse hikst som får heile overkroppen til å rista.

– Ja, eg veit! skrik ho. – Eg har tenkt på deg heile tida, kor redd du har vore!

Ho finn ein slags rytme som gjer det mogleg å ropa og grina samtidig.

– Nei, ikkje Robijne. Ho er død! Det har vore heilt jævlig. Eg vil heim!

Victor prikkar Kristine på aksla. Han ser på henne med tårevåte auge og peiker på telefondisplayet. Det er berre snautt to euro att, og automaten tel raskt og nådelaust ned mot null.

– Men eg har det bra. Eg er i live. Hæ? Kor me er? Eh, me er i Brussel. Hæ, ja i Brussel. På ein jernbanestasjon. Me skal til Berlin, ja, til Erlend Rikosjett. Han er onkelen til Victor.

Kristine blir ståande ei stund og lytta utan å avbryta, samtidig som ho tørkar seg i fjeset med ermet på kåpa.

– På nyheitene? Har me vore på nyheitene? Ja, læraren vår, Normann. Han døydde på Heathrow. Ja, nei, ja, han døydde, og Thomas og Robijne er døde, men me andre lever.

Det byrjar å pipa frå telefonen, og ei stemme kjem og seier noko på fransk og flamsk.

– Faen, det er ikkje meir pengar igjen. Prøv å ringja meg opp igjen, hæ? Skjult nummer?

Kristine saumfer telefonautomaten med blikket og fingrane på venstrehanda.

– Nei, eg kan ikkje sjå noko nummer. Faen. Mamma! Nei! Eg er gra…

Det bryt.

– …vid! Mamma!

Kristine sig ned på kne og hylgrin inn i røyret.

Torsdag 20.03.2014 kl. 18.18

Det er så mykje folk i den travle handlegata at dei må vera konsentrerte for å ikkje mista kvarandre i mylderet. Kristine stoppar og peiker opp på ein bygningsfasade.

– Her er det, City 2 i Rue Nueve. Det var det han taxisjåføren sa. Då må gullsmeden vera like i nærleiken. Ja. Og sjå: Der borte ligg H&M.

Dei stiller seg inntil veggen på det store kjøpesenteret og kjem seg slik litt vekk frå den største folketrengsla. Kristine står og poserer framføre eit utstillingsvindauge som gir eit svakt spegelbilete av dei fire ungdomane.

– Korleis ser eg ut? spør ho og stryk handflatene nedover den marineblå dunkåpa ho fekk av Madeleine då dei reiste frå slottet i Moulindam.

– Du ser faen alltid råsexy ut, Kristine, seier Victor og viser trutmunn.

– Pøh. Ho avviser kokett komplimenten og betraktar spegelbiletet av seg sjølv med hovudet litt på skakke. – Men eg ser ikkje så verst ut, gjer eg det? Ser ikkje ut som eg har levd som ei bikkje dei siste månadene?

– Du ser veldig fin ut, smiler Deepika. – Du liknar på ein berømt modell, men eg hugsar ikkje kva ho heiter.

– Ja, du gjer det, samtykkjer Scott. – Men du er kanskje litt for flott. Folk legg merke til deg. Det er eigentleg ikkje så bra. Eg har ikkje lyst, men eg kan godt prøva å selja steinane eg, viss de trur det er ein betre idé.

– Nei, det trur eg ikkje, seier Kristine med ei nedlatande mine. – Viss det er nokon som blir lagt merke til her, så er det du.

Ho angrar seg med det same ho seier det.

– Det eg meiner er at …

– Eg er stygg, svarer Scott med eit skeivt smil.

– Nei, det er ikkje det eg meiner. Du er ikkje stygg, Scott. Du er flott. Eg meiner det. Ho legg handflata kjærleg på kinnet hans. – Men du ser shabby ut. Det er sikkert den brekte nasen og dei slitne kleda som gjer det. Ingen vil tru at du har skaffa deg steinane på ærleg vis. Eg kan ta med meg Deepika?

Deepika støkk til.

– Trur du det er lurt? spør Victor. – Deepika er jo innvandrar.

Scott byrjar å le. Kristine ser oppgitt på Victor.

– Kva faen har det med saka å gjera?

Scott slår ut med armane.

– Kva er dette? VM i fornærmingar? Me er jo alle innvandrarar, Victor. Ja, illegale, papirlause innvandrarar, faktisk. Flyktningar til og med.

Dei blir ståande tause og tankefulle i nokre sekund.

– Eg treng ein leppestift, seier Kristine plutseleg og byrjar å sjå seg rundt.

– What? Leppestift? Kva då for? Victor ser uforståande på henne.

– Herregud, Victor. Kristine set auga i kjærasten. – Er du idiot? Kva trur du eg skal bruka han til? Eg skal bruka han til å tagga meg sjølv i ræva.

– I ræva?

– Djises. Du er faktisk idiot, du.

– Men du treng vel faen ikkje leppestift for å gå inn i ein gullsmedbutikk?

– Jau, eg gjer faktisk det!

– Men me har jo ikkje fem flate øre, og hadde me hatt pengar, så skulle me i alle fall ikkje brukt dei på leppestift.

Kristine står og kikkar nedover gata.

– Vent her, seier ho og forsvinn i folkemylderet.

Dei tre andre blir ståande og sjå på kvarandre og skjøner ikkje heilt kva som skjer. Det har byrja å skumra, men det er ingenting som tyder på at folk er i ferd med å forlata den travle handlegata av den grunn.

– Ganske sjukt eigentleg, seier Scott og ser over på Victor.

– Kva då?

– Dette. Det er som om ingenting har hendt. For to dagar sidan var me halvdøde heile gjengen og langt uti øydemarka. No står me i ei travel handlegate der folk går på shopping som om alt var normalt.

– Men det er sikkert mange som er flyktningar sånn som oss, trur de ikkje? kviskrar Deepika og ser opp på dei som går forbi. – Mange merkelege folk her.

Alle tre blir ståande og betrakta folkestraumen som sakte flyt forbi dei. Plutseleg står Kristine framføre dei igjen.

– Kom. No veit eg kor gullsmeden er. Det er rett nedi gata her.

– Korleis veit du det? spør Victor.

– Eg spurde ei ekspeditrise inne på H&M. Det var også der eg knabba denne, seier ho og fiskar fram ein liten sylinder frå lomma. Ho kastar eit blikk på spegelbiletet og viser med ei rutinert rørsle at ho kunne påført seg leppestift i søvne.

– Kom, smiler ho med mørkeraude lepper og gir Victor eit saftig kyss på kinnet.

– Faen, Kristine! Kva gjorde du det for? Fekk eg merke no?

Han går mot utstillingsvindauget for å spegla seg. Det raude kyssemerket er synleg på mange meters avstand. Han gnir frenetisk på kinnet med ermet på jakka.

– Satan! Kva faen var vitsen med det? Eg liker ikkje leppestift. Blir faktisk kvalm av det.

Scott og Deepika ler.

– Synd for deg, loverboy, flirer Kristine. – Du må berre venna deg til det no som me er komne tilbake til sivilisasjonen. Frå og med i dag skal eg aldri meir gå utan. Kom. No er eg klar for dealing.

Kristine stakar ut kursen og tråklar seg gjennom folkemylderet. Dei andre må hengja i for å halda følgje. Dei går eit stykke nedover gata. Etter dei passerer inngangen til det store kjøpesenteret, blir det mindre folk, og på eit hjørne finn dei det dei er på jakt etter. Litt oppe på veggen på eit gammalt bindingsverkshus heng det eit mørkt skilt med ein stor kvit diamant. Kristine stansar og ventar på dei andre. Ho gjer nokre kjappe pusteøvingar for å kvinna seg opp.

– Har du alt du treng? spør Scott.

Kristine kjenner etter i lomma og nikkar, før ho går med bestemte steg mot døra til gullsmedbutikken.