© 2010 Det Norske Samlaget

www.samlaget.no

Omslag: Motorfinger

Tilrettelagd for eBok av
BookPartnerMedia, København 2014

ISBN 978-82-521-8510-2

Om denne boka

Under arbeidet med ein dokumentar om innvandrarjenter oppdagar Bente og Henrik ei jente som heilt tydeleg prøver å få kontakt med dei. Ho står i inngangen til ein bygard, men forsvinn før dei finn ut kva ho vil. Bad ho dei om hjelp?

Neste dag er jenta der igjen, og snart blir Bente og Henrik involverte i flukta hennar for å koma unna eit tvangsekteskap og ein familie som er villige til å begå æresdrap.

Magnhild Bruheim skriv spennande om ungdommar som hamnar i livsfarlige situasjonar. På flukt er den tredje boka i den populære serien om Bente og Kami.

Magnhild Bruheim

På flukt

Roman

Oslo

1

Det var Bente som oppdaga henne. I eit portrom, halvt gøymd i skuggen, stod ei jente og gav eit teikn. Ho hadde sjal på hovudet. Under ei tjukk jakke stakk ein blå tunika fram over langbuksene. Nå la ho hendene i kryss framfor brystet som om ho hadde ei bøn til dei.

Bente snudde seg mot Henrik, som stod eit par meter unna. Vinka han til seg. Med videokameraet i handa kom han bort.

«Ser du jenta der?» spurde Bente og nikka mot portrommet.

Men jenta stod ikkje lenger der.

«Kvar da?» spurde Henrik.

«Ho vart berre plutseleg borte att,» sa Bente. «Men det var akkurat som om ho ville oss noko. ’Please, help me’, sa ho liksom.»

«Kanskje hadde ho lyst til å bli intervjua,» foreslo Henrik. «Og så ombestemte ho seg.»

Henrik Storm og Bente Vessel var i bydelen Grønland i Oslo og gjorde videoopptak. Dei skulle vera tre dagar i hovudstaden for å gjera opptak til ein film om jenter frå innvandrarfamiliar. Om det å bli dratt mellom norske verdiar og dei som foreldra hadde med frå heimlandet. Eigentleg skulle dei jobbe tre saman om skoleoppgåva, men venninna Kami vart sjuk dagen før dei skulle dra. Derfor måtte ho vera att heime. Bente sakna bestevenninna, men samtidig hadde ho ingenting imot å få litt tid åleine med Henrik.

«Vil du filme litt?» spurde Henrik og gav henne kameraet.

Dei gjekk eit stykke vidare nedover gata, før dei stoppa ved eit butikkutsal. Bente filma frukt og grønsaker i kassene, folk som gjekk ut og inn av butikken. Så zooma ho ut, slik at ho fekk med dei andre butikkane, folkelivet og fargane. Ho håpa samtidig å få med lydane, surrande stemmer som snakka saman på eit framandt språk, midt i Oslo.

På den avtalte møtestaden stod ei pakistansk jente og vinka til dei.

«Hei, du må vera Nazia,» sa Bente. Både ho og Henrik tok jenta i handa og sa namna sine. «Og venninna di?»

«Saira kjem litt seinare,» sa Nazia smilande og viste kvite, rette tenner.

Ho var tynn og typete kledd i holete, tronge jeans, med ein knallraud, vid genser over. Håret var langt og svart og hang laust.

«Da begynner vi med deg,» sa Bente. Ho kopla mikrofonen til kameraet og gav det til Henrik. «Du filmar, og eg intervjuar,» bestemte ho.

Snart var dei i gang.

«Korleis opplever du det å vera norsk med utanlandsk bakgrunn?» spurde Bente.

«Eg er veldig glad for å vera norsk,» svarte Nazia utan å nøle. «Og for å ha familie i Pakistan,» la ho til. Ho såg ikkje på Bente, men vende seg rett til kameraet og snakka klart og tydeleg. Ingen problem med å forstå norsken hennar, men så var ho også fødd her i landet. Blikket var stadig like direkte mens ho tok ein liten pause og smilte forsiktig. «Det er jo heilt topp å ha to land. Da kan eg liksom vera to personar, ikkje sant?»

«Kunne du tenkje deg å bu i Pakistan? Fast altså?»

«Neeii.» Nazia drog på det. «Det ville jo bli litt slik kulturforskjell, da, for eg er jo vant til å leva meir som andre norske ungdommar. I Pakistan kler eg meg litt annleis og ville kanskje ikkje fått lov til alt det eg gjer her.»

Ho var lett å snakke med, det var nesten som om dei skulle ha kjent kvarandre lenge og ikkje berre ein snau halvtime. Akkurat da intervjuet var over, kom venninna. Dei gjorde raskt unna eit opptak med Saira også, ikkje så langt, for ho sa mye av det same og var meir usikker framfor kameraet. Etterpå filma dei jentene gåande gatelangs, inn i butikkar, med iPod i øyra, saman og kvar for seg.

«Når er filmen ferdig?» spurde Nazia. «Eg ser sikkert heilt teit ut. Får vi sjå den etterpå?»

«Vi sender ein kopi,» sa Bente og noterte adressa til Nazia på mobilen sin saman med telefonnummeret. «Og de var kjempeflinke, begge to.»

Nazia tok eit godt tak i armen til venninna. «Håpar den blir bra, da,» sa ho før dei gjekk. Etter berre nokre meter kikka ho seg tilbake over skuldra. Vinka med den ledige handa.

To par tynne bein gjekk i takt bortover fortauet, dei høge hælane klakka skarpt i asfalten, heilt til lyden vart fjernare og blanda seg med andre gatelydar. Snart gleid kroppane deira inn i folkemengda. Dei snudde seg ikkje fleire gonger.

«Blir du med innom leilegheita mi og ser gjennom opptaka?» avbraut Henrik og dulta i Bente. «Vi er ferdige for i dag.»

«God idé,» sa ho. Nå var det ingen ting ho heller ville.

2

Somme gonger i livet skjer det uverkelege, det du nesten ikkje kan tru er sant. Da du klyper deg sjølv i armen for å sjekke om du verkeleg er vaken. For Bente Vessel var denne varme septemberettermiddagen akkurat ein slik dag. Staden var ei leilegheit i Oslo, der eit vindauge stod oppe, slik at lyden frå bytrafikken flaut inn i rommet til dei saman med den friske haustlufta. Her sat ho saman med ein klassekamerat og skulle sjå gjennom videoopptak dei hadde gjort til skoleoppgåva. Men det var noko meir enn dei to, fjernsynsskjermen og lydane. Det låg noko i lufta mellom dei, ei spenning som fekk hjartet til å slå hardare, og som fekk det til å krible i kroppen. Bente ønskte at ho kunne klipt ut stunda og limt den inn i eit album så den kunne vara.

«Veldig glad for at du vart med på dette,» sa Henrik. Han hadde snudd seg mot henne, og nå hang auga deira fast i kvarandre i fleire sekund. «Eg trur vi kjem til å arbeide perfekt saman.»

«Einig,» sa Bente. «Eg er glad for at du spurde meg. Og Kami, naturlegvis.»

«Det var jo spesielt deg eg ville ha med.»

Bente såg på han utan å seia noko. Kjende håpet vekse fram. Det var som å halde ein tynn glasbolle i hendene. Så lite som skulle til før alt berre var glasbitar.

«Sa eg noko gale?» Han smilte. Den eine av framtennene var litt skeiv. Akkurat passe mye til at det var sjarmerande. «Du ser så forundra ut.»

«Nei, eg …» Ho kjende seg litt rusa. Var ikkje sikker på om ho tenkte klart. «Er det sant?»

«Kva da?»

«Det du sa. At du spesielt ville ha med meg?»

«Sa eg det? Da må du ha misforstått.» Han såg på henne med eit blikk som om ho verkeleg hadde misforstått. Før han la til: «Det eg meinte å seia, var at eg er spesielt interessert i deg. Ikkje berre i oppgåva.»

Ho var framleis usikker. Hjartet hadde stoppa litt da han sa at ho misforstod. «Tullar du?»

«Kvifor skulle eg tulle? Du er vel klar over at du er søt? Det må du ha høyrt før?»

«Ja, kanskje.» Ho drog på det. «Men ikkje søtare enn andre.»

«Nei vel?» sa han spørjande, samtidig som han framleis heldt blikket hennar fast.

Bente tenkte at ingen kan sjå så lenge på eit anna menneske utan å vera litt forelska. Slik var det i alle fall med henne. Når ho var forelska, kunne ho sjå og sjå på typen i det uendelege utan å få nok. Etterpå, når det var slutt og han igjen var ein vanleg person blant alle andre, var det så vidt ho orka møte blikket. Å vera i auga til kvarandre. Det var nesten som å kle seg naken for einannan. Ikkje at ho hadde gjort det nokon gong. Ikkje kledd seg naken for ein gut.

«Hei,» sa han og vekte henne frå draumane. «Skal vi ta ein titt?»

Dei spola fram til opptaket med Nazia. Det smilande ansiktet fylte skjermen.

«Dette er jo skikkeleg bra,» sa Henrik entusiastisk. «Akkurat det vi treng for å fortelja historia vår. Ikkje sant?» Han klappa Bente på skuldra. Lét handa kvile der litt.

Det lette trykket spreidde seg til heile kroppen hennar, som ei dirring. Bente hadde lyst til å røre ved han også, ta handa, gi han ein klem, kva som helst. Men ho nøgde seg med å sjå han inn i auga og nikke. «Denne filmen blir kjempebra,» sa ho.

«Nazia kommuniserer jo med kameraet som berre det,» sa han. «Ser du? Ho flørtar med det.»

«Kanskje er det typen bak kameraet ho flørtar med?» foreslo Bente.

«Trur du?» sa han utan å ta auga frå skjermen.

«Det ville eg ha gjort,» sa ho spøkefullt, sjølv om ho meinte alvor.

«Der!» sa Bente plutseleg. «Såg du? Der var ho jenta som eg snakka om, ho som stod i portrommet. Ho har vorte med på filmopptaket.»

Henrik spola tilbake og zooma.

«Er du ikkje einig i at det ser ut som ho vil oss noko?» Bente såg ivrig frå skjermen til Henrik.

«Jo,» sa han. «Ho gir liksom eit signal. Og der … der snur ho brått og går tilbake. Som om eit eller anna skremmer henne.»

«Hjelp,» sa Bente. Ho hadde sett på klokka. Tida hadde gått så altfor fort. Ho var invitert på middag til dei ho budde hos. Tidspunktet nærma seg.

Henrik Storm. Han kom inn i klassa første dag i tiande. Eitt år eldre enn dei andre, dei siste par åra hadde han vore i utlandet saman med foreldra. Nå skulle han ta tiande i Norge før vidaregåande. Mora og faren var nyskilde, og legemora hadde fått jobb på sjukehuset i byen der Bente budde. Faren hadde overtatt leilegheita i Oslo, men sidan han framleis jobba i utlandet, kunne Henrik bu der åleine når han var i hovudstaden.

Om ho også kunne budd der! Tanken hadde streifa Bente meir enn ein gong, seinast da ho sat i sofaen saman med Henrik. Det hadde passa perfekt, men var naturlegvis umogleg å foreslå. Kanskje viss Kami også hadde vorte med. I staden fekk Bente bu nokre dagar hos ei venninne av mora.

Middagen var kyllinggryte med ris. Det smakte godt, men Bente hadde ikkje særleg matlyst. Camilla var ti år yngre enn mor til Bente og prøvde å vera enda yngre. Ho var kledd i eit gult- og brunrutete lårkort skjørt med tights under. Det raudbrune håret var samla i ein hestehale med ein gul strikk.

«Nå, gjekk det bra i dag?» spurde Camilla da dei sat samla rundt bordet. Bente, Camilla og sambuaren Frode.

«Vi fekk bra opptak, ja,» svarte Bente, som ikkje var i pratehumør.

«Fortel da.» Camilla lente seg over bordet mot henne som om dei var fortrulege venninner.

«Vi intervjua fleire jenter, dei var kjempeflinke til å snakke for seg,» svarte Bente.

Camilla var ivrig spørjande, Bente mindre ivrig til å svara. Etter kvart begynte Camilla og Frode å snakke om noko som hadde skjedd på jobben hans. Bente kunne forsvinne i eigne tankar. Etter maten dumpa dei ned i sofaen framfor fjernsynet og nyheitene.

– Går det bra? Kva skjer? Tekstmelding frå Kami.

– Strålande. Bra opptak i dag. Det skjer noko med Henrik og meg, svarte ho.

– Fortel.

– Trur vi blir saman. Kanskje like bra du ikkje er med. Smilefjes.

– Har du sett Ingrid?

Ingrid. Ho var også i Oslo for å gjera filmopptak, men Bente hadde ikkje lyst til å tenkje på henne nå. Sjølv om dei var venninner, så hadde forholdet skurra ganske mye det siste halvåret. Etter sommarferien hadde dei funne att litt av den gode, gamle tonen, men det varte ikkje lenge. I haust hadde Ingrid drukke seg full på eit par festar og oppført seg dumt. Om det ikkje var for at ho nå var stesøster til Kami, så hadde Bente kutta henne ut for godt.

Da ho lukka auga om kvelden, såg Bente ansiktet til Henrik for seg. Tett inntil, som om han var der og bøygde seg over henne. Forelsking var ei fantastisk oppfinning, viss ein kunne kalle det noko slikt.

Men da ho hadde sett lenge på ansiktet, flaut det plutseleg over i eit anna bilde. Jenta i portrommet. Kva var det ho ville?

Henrik sette mjølka og pålegget i kjøleskapet. Så gjekk han bort til videokameraet og spola tilbake til starten. Sette seg i sofaen for å sjå gjennom filmopptaka på nytt. Han skulle til å kommentere høgt, som om Bente framleis sat ved sida av.

Han smilte for seg sjølv. Nå var han sikker på at ho var interessert i han også. Sjølv hadde han ikkje vore så forelska sidan han møtte Ann. Kanskje var det ikkje på same måten den gongen heller, for da hadde han vore to år yngre. Nå var forholdet i ferd med å gli over. Eller var det avstanden som gjorde at det kjendest slik?

Han stoppa opptaket der den ukjende jenta dukka opp. Ingen tvil om at ho gav eit teikn til dei, konstaterte han nysgjerrig.

Da han litt seinare var klar til å leggje seg, kom det ei melding på mobilen. Bente, var den første han tenkte på. Men han burde jo skjønt kven meldinga var frå.

Kjære søte. Det er vel kvelden for deg nå, derfor sender eg godnattkyss og klem. Har begynt å telje ned dagane til vi treffest. Love and kisses frå Ann.

Kva skulle han gjera med dette? Situasjonen var mildt sagt kinkig.

På mobilen henta han fram bildet han hadde knipsa av Bente tidlegare på dagen. Ho såg på han med eit forsiktig smil. Så søt ho var. Det lange, mørke håret var som ei ramme rundt ansiktet. På ein måte var ho litt mystisk også.

Jo, det var dette han ville satse på nå.