Originaltittel: Vildheks – Fjendeblod

Copyright © Lene Kaaberbøl 2013

Published by agreement with

Lars Ringhof Agency ApS, Copenhagen.

© norsk utgåve: Det Norske Samlaget 2014

www.samlaget.no

Omslagsdesign: øystein Vidnes

Omslagsillustrasjon: Olve Askim

Tilrettelagd for eBok av

BookPartnerMedia, København 2014

ISBN 978-82-521-8515-7

2. utgåva

Om denne boka

I denne femte, og nest siste boka om villheksa Clara, må Clara redde den siste ramnen i verda. For utan ramnar blir Clara berre ei alminneleg villheks, ja kanskje ikkje det ein gong. I jakta på å redde ramnane må Clara legge ut på ei vill og farleg reise, kor ho sjølv må finne ut kven som er venn og kven som er fiende.

Fiendeblod er femte bok i serien om Clara. Villheksserien handlar om Claras kjærleik til dyr, og den harde kampen ho kjempar for å overleve som villheks, i ei verd der magi ikkje akkurat er barnemat.

Lene Kaaberbøl

VILLHEKS
Fiendeblod

Frå dansk ved Øystein Rosse

Oslo 2014

1 Eit stivna sekund

«Kva har du gjort med far min?»

Kahla stod i døra. Eg hadde ikkje høyrt henne kome, men det var kanskje ikkje så rart – eg hadde lege på sofaen i stua og sove som ein bjørn i vinterhi, med ein småsnorkande Kattunge på magen, halvt dekt av eit av dei gamle ullteppa til tante Isa. Det var stupmørkt ute, og eg hadde ein forvirra følelse av at det måtte vere midt på natta.

Merkelegare var det at Tomsen ikkje hadde gitt lyd frå seg. Han plar bli heilt ellevill når eit av yndlingsmenneska hans nærmar seg huset, men denne gongen stod han berre midt på golvet og såg forvirra ut. Det verka som han var blitt teken like mykje på senga som eg.

Mor hadde enno ikkje kome tilbake, konstaterte eg. Men viss ho skulle køyre heile vegen tilbake til Merkurgata, setje av Oscar, pakke det ho trong for å vere her i huset til tante Isa den veka ho hadde lovd meg … og far skulle jo skrivast ut frå sjukehuset òg. Slikt kunne ta tid, det visste eg av eiga erfaring.

Kahla var søkkvåt, og det var noko uvanleg ved henne. Ho var ikkje pakka inn i tre kåper, fire fargerike skjerf og minst to ulluer, slik ho pla. Ho hadde berre ein heilt vanleg, svart regnfrakk og ingenting på hovudet – bortsett frå hår då, så klart. Håret til Kahla er knallsvart og blankt og tjukt – og akkurat no var det altså vått òg.

«Regnar det?» spurde eg dumt. Eg var visst ikkje heilt vaken enno.

«Far min,» sa ho igjen, og stemma var både sint og kjølig. «Kvar er han? Kva har skjedd med han?»

Alt kom veltande tilbake. For korleis i alle dagar skulle eg få forklart Kahla at meister Millaconda låg stiv som ein statue i ei seng i den store gangen i Vestmark, akkurat som tante Isa, fru Pommerans, Shanaia og herr Malkin? Heile heksekrinsen til tante Isa. Alle låg dei der, og eg visste knappast om dei var levande eller døde.

«Noko … noko skjedde,» sa eg.

Kahla var bleik frå før under den elles så solgylne huda. No blei ho endå bleikare.

«Kva då?» spurde ho. «Sei det!»

Og då måtte eg jo ut med det. Heile den forferdelege kampen i grotta der Bravita Blodsunge hadde brote ut av det 400 år gamle fengselet sitt og hadde prøvd å vende tilbake til livet gjennom meg.

«Ho ville ha ete meg,» sa eg stille, «så der ikkje var meir Clara att i meg, berre Blodsunge. Katt og tante Isa prøvde å stanse henne, men dei var ikkje sterke nok. Og så … og så kalla eg. Slik som herr Malkin hadde lært meg det: Adiuvate. Og dei kom, alle saman, heile krinsen. Og saman stoppa dei Blodsungen, men … men … etterpå var dei … ikkje døde, det trur eg iallfall ikkje, men heilt stive. Og … og … det er dei enno.»

«Kvar?» sa Kahla berre.

«I Vestmark.»

Ho kom heilt bort til meg.

«Vis meg det,» sa ho.

Eg blei nesten redd henne. Eg visste jo at ho iblant kunne verke både lukka og fiendtleg utan at det nødvendigvis betydde at ho hadde lyst til å forvandle deg til noko med vorter, noko ekkelt og paddeaktig, men … det var berre ikkje noko moro når ho såg på deg på den måten.

Du har nettopp fortalt at far hennar er meir død enn lev ande, sa eg til meg sjølv. Hadde du venta at ho berre skulle smile og seie at det var heilt i orden?

«No?» sa eg og høyrde sjølv at det høyrdest nesten like dumt og uførebudd ut som det med regnet.

«Ja. No!»

Ho rekte handa fram som om ho ville dra meg på føtene med makt. Kattunge slutta plutseleg å vere ein liten, halvt usynleg, sovande kul under teppet. Han reiste seg i si fulle høgd – det var vel cirka 20 centimeter – og freste hissig til Kahla.

Kahla drog handa til seg.

«Kva er det?» spurde ho.

«Det er Kattunge,» sa eg.

«Ja då, eg ser at det er ein kattunge, men kva gjer han –» Ho avbraut seg sjølv og såg meir inngåande på både Kattunge og meg.

«Kvar er Katt?» spurde ho så.

Saknet inni meg svulma opp så eg mest ikkje klarte å seie noko.

«Han … kjem ikkje meir,» kviskra eg.

«Og så har du fått den småttingen der i staden?»

«Han er ikkje … Eg veit at han ikkje er så stor enno, men …»

Ho rista på hovudet.

«Same for meg, så lenge småen ikkje seinkar oss. Kom no!»

Kattunge opna igjen heile gapet og freste, denne gongen nesten lydlaust. Det var klart at det ikkje ville bli kjærleik ved første fres mellom han og Kahla.

Eg heldt han inntil meg mens eg reiste meg. Eg ville ikkje at han beint fram skulle angripe henne – det ville han neppe sleppe godt frå.

«Kvar skal de?» spurde Ingentingen søvnig frå sove - pinnen ved vedkomfyren.

«Til Vestmark,» sa Kahla. «Eg vil sjå far min!»

Meister Millaconda låg på ryggen og stirte rett opp i lufta. Han såg veldig morsk ut, for dei svarte augebryna rynka seg så fælt at dei nesten møttest på midten, men det var nøyaktig det same uttrykket han hadde hatt nede i grotta. Ingenting hadde forandra seg. Ingen av dei, ikkje tante Isa heller, hadde rørt seg ein millimeter sidan Oscar og eg gjekk frå dei dagen før.

Den store gangen såg ikkje fullt så stor ut som han pla no som det stod fem senger i han. Det såg ut som ein sjuke sal, tenkte eg. Og kunne ikkje heilt la vere å tenkje vidare: eller eit gravkammer.

Kahla utstøytte noko som høyrdest ut som ein mellomting mellom eit gisp og eit hulk. Ho kasta seg ned ved sida av meister Millaconda og greip handa hans. Så sleppte ho handa brått att.

«Han er jo heilt kald!» sa ho. «Kvifor har de ikkje sørgt for at han er ordentleg varm?»

Eg prøvde å forklare at vi hadde prøvd, med teppe og fyr på kaminen og varmeflasker og det heile.

«Det hjelper ikkje,» sa eg. «Dei er berre slik.»

Ho høyrde ikkje etter. Igjen hadde ho teke handa til far sin, og villsongen kom bølgjande ut av henne, høg og skarp og sviande, nesten som ein lusing. Hjartet mitt gjorde eit håpefullt hopp, og eg såg etter ein forskjell, eit livsteikn, kva som helst anna enn at dei var så aldeles urørlege. Men så vidt eg kunne sjå, skjedde det ingen ting anna enn at Kahla blei merkbart trøyttare di lenger ho song. Likevel berre fortsette og fortsette ho, i nesten ein time, trur eg, til stemma var heilt sprokken, og ho var så svak at eg måtte hjelpe henne på føtene då ho endeleg gav opp.

«Det verkar ikkje,» sa ho håst. «Kvifor verkar det ikkje?»

«Eg veit ikkje,» sa eg.

«Eg forstår ikkje kvifor det ikkje verkar …» Knea svikta under henne, og eg måtte hjelpe henne ut på kjøkkenet så ho fekk setje seg. Ingentingen flaksa bekymra etter oss, med ei skur av små «å nei, å nei, å nei»-utbrot.

Over kjøkkenbordet hang det ein krok. Ingentingen såg uvilkårleg opp på han, og eg kunne sjå at fjørene hennar reiste seg. På den kroken hadde det hange eit bur, og det var i det buret eg hadde sett Ingentingen første gongen. Ein ynkeleg, snørrete og skiten liten skapning som ikkje hadde kunna leve opp til det skaparen hennar forlangte av henne, og var blitt plassert i det buret berre fordi det irriterte Kimæra at Ingentingen følgde etter henne. Ho hadde ikkje visst kva ord som «ven» og «fridom» betydde. Det var ho først no så smått i ferd med å lære, og det var sikkert ikkje så triveleg for henne å vere her att. Sjølv om fjør ene la seg etter nokre minutt, såg ho likevel endå meir engsteleg ut enn ho pla. Og ikkje berre for si eiga skuld, viste det seg.

«Kvifor er dei så stille?» spurde ho. «Isa … ho … auga hennar er heilt stive. Trur du ho har vondt?»

«Eg veit ikkje,» sa eg. «Veit du kva som feiler dei?» spurde eg Kahla. Eg håpte så inderleg at ho hadde eit svar. Ho var ei skikkeleg god villheks, mykje betre enn eg var.

Men Kahla rista på hovudet.

«Eg har aldri sett noko slikt før,» sa ho. «Det verkar som … som om dei har stivna. Kanskje det er noko med tida.»

«Kva meiner du?»

«Far min sa ein gong at viss ein utfører noko verkeleg stort og veldig – noko magisk, altså – så gjer det noko med tida. Det er som om ho går saktare eller beint fram går i stå nokre sekund.»

Eg tenkte tilbake på dei gongene eg hadde vore med på «noko verkeleg stort og veldig». Eg kjende godt att følelsen av at tida liksom stoppa opp litt – som om alt gjekk i sakte film.

Viss Kahla hadde rett – betydde det då at dei fem urørlege kroppane rett og slett hadde gått i stå? I eit langt, stivna sekund, midt mellom eitt hjarteslag og det neste, midt mellom to andedrag? Det var på ein måte ørlite grann roande å tenkje på, iallfall betre enn å førestelle seg at dei var fullt medvitne der inne bak dei stirande blikka og urørlege musklane.

«Men korleis får ein tida til å begynne att?» spurde eg.

Kahla sende meg eit mørkt blikk.

«Viss eg hadde visst det, trur du ikkje eg hadde gjort det då? Eg veit jo ikkje eingong om det er det med tida. Eg berre gjettar.»

«Ja, men kva skal vi gjere, då? Trur du ramnemødrene kan hjelpe oss?»

Kahla sette olbogane i bordet og tok seg til panna med begge hendene. Det kom ein liten lyd frå henne, noko midt mellom eit sukk og eit lågt kves, og ho strauk det svarte håret litt tilbake. Eg syntest det snodde seg uvanleg levande kring fingrane hennar.

«Vi får vel prøve,» sa ho. Men ho høyrdest ikkje særleg optimistisk ut.

Eg tenkte på Tomsen og Stjerna og geitene som var åleine heime. Iallfall til mor kom tilbake.

«Eg sender ein SMS,» sa eg, «så ho hugsar å gi dyra mat. Kom igjen, Kahla – la oss kome oss av stad. Ramnemødrene veit kva vi skal gjere!»

Eg tenkte på Thuja, den fremste i krinsen av ramnemødrer. Ho var nok den klokaste villheksa eg kjende.

Kahla reiste seg. Ansiktet hennar var hardt og bestemt.

«Hald godt fast på det kattedyret,» sa ho. «Viss vi skal klare det, er det best vi skundar oss, og eg har ikkje tid til å fare rundt i villvegtåkene og leite etter han viss han stikk av.»

Eg skulle akkurat til å protestere og seie at Kattunge ikkje var ein som stakk av, men eg tok meg i det. Kva visste eg eigentleg om kva Katttunge kunne finne på? For å vere på den sikre sida putta eg han innanfor jakka og knepte den øvste knappen.

Det skulle vise seg å vere ei klok avgjerd …