Ingelin Røssland

Flyt

Oslo 2013

© 2002 Det Norske Samlaget

www.samlaget.no

Tilrettelagt for eBok av BookPartnerMedia, København 2013

ISBN 978-82-521-8546-1

2. utgåva

Om denne boka

Seksten år gamle Anette har alt, pluss ein kjærast som ho ikkje eingong vil ha. Eller vil ho ha han likevel? Det veit ho ikkje.

Det er i det heile mykje Anette ikkje er heilt sikker på både når det gjeld kjærasten Fredrik, ekstypen Bobby, livet, skolen og han rare guten i tredje gym. Men på den rappkjefta og frekke måten sin utforskar ho uredd livet, og seier ikkje nei verken til fest eller rus. Ho har full kontroll.

Flyt er ein sjølvstendig oppfølgjar til den kritikarroste romanen Kunsten å inhalera.

Ingelin Røssland

Flyt

Oslo 2013

Skogstjerner

Me kyssar. Det er godt og eg er litt full. Frå stranda kan eg høyra larmen av dei andre. Det er siste helga i ferien. I heile sommar har eg vore på besøk hos Mia, søskenbarnet mitt. I morgon reiser eg heim, men det er ikkje derfor me festar. Me festar for å markera at Fredrik reiser i militæret på måndag. Eg er ikkje spesielt lei meg for at Fredrik skal reisa, sjølv om han er ganske god til å kyssa. Særleg godt er det når eg er litt full, sånn som no. Han pressar seg nærmare meg. Pusten hans går fortare, og eg kjenner at han har lyst på meg. Eg har lyst til å ta bussen heim i morgon, og eg har kanskje lyst å senda han eit julekort. Kanskje.

– Anette, du er så god. No, Anette, no …

Han løftar meg opp og ber meg som ein baby i armane sine. Det susar i trekronene over meg, og det susar i hovudet mitt. Eg veit kva Fredrik vil. Han vil det eg ikkje vil, men eg orkar ikkje å gjera motstand. Eg reiser i morgon likevel. Fredrik er sterk. Han ber meg som om eg skulle vega nesten ingenting. Kroppen hans er hard av musklar. Han er flott. Alle synest at han er flott. Eg lukkar augo og kjenner korleis han ber meg. No kan eg ikkje høyra lydane frå stranda lenger. Det er berre oss to og skogen. Greiner piskar meg på føtene. Eg veit ikkje kvar han tek meg. Eg opnar augo og ser opp på han, ser at han smiler. Smiler med alle dei store, kvite tennene sine. Eg hugsar at det var det første eg la merke til ved han. Det opne, fuktige smilet.

– Her.

Fredrik legg meg ned på bakken. Det er mjukt og litt vått i mosen. Rundt meg veks det skogstjerner som prøver å lysa opp skogbotnen i augustmørket. Det må vera midt på natta. Klokka er kanskje eitt eller to.

– Er det ikkje fint her?

Eg ser på han og smiler. Dette har han planlagt. Han har bestemt at det er her det skal skje. På førehand har han funne denne plassen i skogen og tenkt: Her, her vil eg gjera det. Eg veit ikkje om eg skal bli smigra eller irritert. Kanskje det er derfor eg ikkje klarar å seia noko? Fordi eg tenker så hardt? Fordi det skjer så mykje i hovudet mitt? Han legg seg ned ved sida av meg. No kjem han enten til å seia noko eller lena seg over meg for å kyssa. Eg lukkar augo og ventar. Så kjenner eg pusten av han koma nærmare. Han kyssar meg, og eg tek imot. Kyssar han tilbake. Kyssar han grådig. Kyssar han sånn som det blir forventa at ei jente skal kyssa kjærasten sin. Kyssar som ei som har lyst på han, som ei som ikkje ligg på rygg og tenker på bussturen heimover. Tungt legg han seg over meg. No skjer det. Men så skjer det ikkje likevel, han trekker seg tilbake. Løftar seg opp på olbogen og ser på meg.

– Det er berre viss du vil.

No har eg sjansen. Eg kan reisa meg opp og børsta av kleda mens eg ler mot han. Kan med latter i stemma seia at det er over likevel sidan eg reiser i morgon. Ta han i handa og leia han ut av skogen, ned på stranda og bort til bålet der dei andre sitt. Det er no eg kan seia nei. Men eg ligg godt, sjølv om underlaget er litt fuktig. Ein del av meg vil. Den delen av meg som kyssar Fredrik grådig, sjølv om eg ikkje er forelska i han. Late-som-om-delen av meg som kyssar på den rette måten og seier dei kjærast-tinga som blir forventa av meg. Den delen av meg som berre lyg og som får meg til å føla meg ròten og til å lika den følelsen. Eg strekker handa ut og stryk han over kinnet. Gjer det på ein måte som om eg var ein skodespelar i ein film. Det er ikkje verkeleg. Eg handlar ikkje ut frå kjensler, men ut frå ein film i hovudet mitt. Sakte løftar eg meg mot han og strekker armane opp i vêret. Han skjønar, og dreg av meg genseren. Det er regelen. Han skal kle av meg, og eg skal kle av han.

Eg legg hovudet mitt på brystet hans og lyttar til hjarta som slår der inne. Fredrik kyssar meg i håret, sukkar og klemmer meg hardt inntil seg. Han er glad. Eg veit at han er glad no.

– Var det vondt?

– Litt. Men det var vondt på ein god måte. Takk.

– Takk?

Fredrik skyv meg ned i graset og løftar seg opp på olbogen. Ser alvorleg på meg.

– Takk? Det er eg som skal takka. Du skulle berre visst kor god du var, kjærasten min.

Eg svarar ikkje, berre strekker handa ut og fiskar opp bh-en. Det er rart å høyra han kalla meg kjærasten sin, men det er sant og har vore sant i nesten to månader. Eg begynner å kle på meg. Han stoppar meg, dreg meg inntil seg. Stryk meg over ryggen. Stryk meg over magen. Kviskrar mot halsen min. Seier at han vil gjera det godt for meg. Eg skyv han bort og seier at eg frys. Samlar saman kleda og reiser meg. Ser meg rundt. Natta har blitt lysare, skogstjernene står og glor med opne blikk og lange halsar. Det er ei verkeleg fin lysning Fredrik fann. Eg tenker at han nok er veldig romantisk. Han er veldig romantisk. Eks-typen min, Bobby, var aldri sånn. Eller: Bobby var aldri sånn med meg. Eg veit jo ikkje korleis Bobby eigentleg er. Det er rart at eg skulle begynna å tenka på Bobby no. Men i morgon reiser eg heim med bussen.

– Er det noko i vegen?

– Nei, eg berre frys. Kom, me går ned til dei andre. Kanskje det framleis er fyr på bålet?

Dei andre er der framleis. Terje sitt og spelar gitar og nokre av jentene syng. Søskenbarnet mitt ligg og søv ved bålet. Mia har ein stor, brun og lòden genser på seg. Ho ser ut som eit lite dyr der ho ligg. Flammane dansar over henne og får det raude håret hennar til å skina. Det er fint. Mia er i grunnen veldig søt. Terje ser på oss når me kjem gåande hand i hand. Eg møter blikket hans og ser at han ser. Dei andre lèt seg ikkje merka med noko, for alt dei veit kan det ha skjedd for lenge sidan. Men Terje ser og veit at det skjedde nett no i stad. Alvorlege Ten Sing-Terje, som aldri drikk, men som likevel alltid er med når det er fest. Drikk Solo og ser på oss andre. Ser og er alvorleg så kløfta mellom augo nesten skjer seg gjennom skallen hans. I den mørke kløfta ligg tankane, og i dei gneistrande blå augo står det skrive «hore». Kvifor er han med oss når han foraktar oss så djupt? Ikkje drikk han, ikkje ler han, sjeldan seier han noko. Terje er Fredrik sin venn. Han snakkar nesten berre med Fredrik, men Fredrik snakkar med alle. Fredrik smiler til alle, deler ut øl og klemmer jentene. Min Fredrik. Min Fredrik som eg lurar på korleis eg kan kvitta meg med på ein minst muleg ubehageleg måte for meg sjølv. Det går ei skjelving gjennom meg, og eg klarar ikkje å undertrykka eit stønn.

– Kva er det?

Fredrik kyssar meg i håret. Eg seier først at det er ingenting, så spør eg kva det er som feilar Terje. Kvifor han alltid er med på festar når han ikkje drikk likevel.

– Far til Terje var alkoholikar. Det er derfor han ikkje drikk.

– Men han treng ikkje vera så alvorleg og kristeleg av den grunn!

– Då Terje var elleve år gammal tok far hans livet sitt. Faren festa femten–tjue fenghetter rundt halsen og sprengte hovudet av seg.

Fredrik slepper handa mi og går bort til bålet. Set seg på huk bak Terje og klappar han kameratsleg på skuldra. Terje snur seg og smiler, dultar til Fredrik som snappar til seg gitaren. Så set Fredrik seg ned og begynner å klimpra. Eg kjenner melodien. Det er «Stairway to Heaven». Ein gammal Led Zeppelin-låt. Eg ser for meg far til Terje som festar fenghetter rundt halsen. Ser heile situasjonen til musikk av Led Zeppelin. Det smell i bålet, og gneistane skyt opp mot himmelen som blir lysare for kvart minutt. Fredrik sluttar å spela, finn ein kjepp og rotar i bålet. Han ser på meg og smiler. Gir teikn om at eg kan sitta ved sida av han. Eg ristar på hovudet og peikar på Mia som ligg og søv, så set eg meg ned på motsett side av bålet. Ser på Fredrik gjennom flammane, han er ein kjempekar. Skamma veltar opp inni meg. Ikkje fordi eg låg med han, men fordi eg gjorde det utan å legga noko i det. Fredrik er den beste kjærasten eg kunne fått, og om mindre enn fjorten timar går bussen.

Terje og Fredrik bryt handbak over benken. Det raudgylne lyset frå bålet stryk Terje over det djupt konsentrerte ansiktet. Eg kan sjå at han spenner kjeven. Leppene hans er tynne, men raude og blodfylte. Han er ikkje så openlyst kjekk som Fredrik, men det er noko ved han likevel. Noko som får meg til å stryka meg over mine eigne tørre lepper med peikefingeren. Noko som får meg til å legga merke til korleis skuggen frå luggen hans fell i panna. Terje vinn. Fredrik berre ler, for han er det ikkje så nøye om han vinn eller tapar. Han bryt handbak for kameratskapen si skuld. Men for Terje betyr det noko meir. Eg kan sjå at han smiler. Han dreg handa over ansiktet frå panna til haka, og så er smilet borte. Sjølv om eg har sete og sett på han, blir eg overrumpla av augo hans som møter mine. Herregud, eg må snu meg bort. Fort finn eg fram ein røyk, tenner den og prøver å sjå heilt normal ut. Blæs røyken ut i lufta på ein måte som om eg sitt i djupe tankar. Eg veit korleis folk som sitt i djupe tankar og røyker ser ut, og no kopierer eg handlinga.

Mia ligg framleis og søv ved bålet. Eg dultar borti henne og seier at eg vil gå heim.

– Kan du ikkje gå med Fredrik?

– Nei, du skal bli med. Du blir sjuk viss du søv her ute.

– Det er varmt.

– Kom, Mia.

Mia får stabla seg på beina, og eg får akkurat gripe henne bak i genseren før ho deisar inn i bålet. No lenar ho seg tungt mot meg og mumlar at ho ikkje vil heim enno. Eg dyttar henne framfor meg ut av ringen rundt bålet. Det er ikkje så mange igjen. Fredrik og Terje har gått ned til sjøen, Lene og Katrine sitt med ryggen mot kvarandre og lukka augo. Petter sitt og rotar i bålet med ein kjepp. Ingen seier noko når me går, berre Petter løftar hovudet og ser på oss. Eg smiler og vinkar fort. Orkar ikkje avskjedar. Det er best sånn. Det er alltid best å berre gå. Forsvinna stille.

Alle kleda mine luktar bål. Det er godt å få dei av. Dei ligg i ein stinkande bylt utanfor dusjkabinettet. Eg håpar ingen i huset vaknar av at det susar i røyra. Vatnet sildrar nedover meg. Eg vågar ikkje sjå nedover meg sjølv når eg såpar meg inn. Ikkje det at eg trur eg vil sjå noko annleis ut enn før, men likevel. Eg lukkar augo og såpar meg inn fleire gonger. Det susar ikkje i hovudet meir, eg er begynt å bli edru og føler meg klar.

På veg ut frå badet høyrer eg at nokon går i ytterdøra. Det må vera Fredrik. Eg vil ikkje rekka å pila ned på Mia sitt rom før han kjem, så eg går roleg ned trappa. Møter han i berre nattkjolen og med handkledeturban på hovudet.

– Hei, kor blei du av?

Fredrik er slett ikkje sint i stemma, berre overraska over å sjå meg.

– Nokon måtte hjelpa søster di heim.

Han seier at eg ikkje skal kalla Mia søster hans, fordi dei slett ikkje er søsken. Dei er ikkje eingong i slekt. Han ber meg om å bli med han inn på rommet. Ber meg om å ligga ved sida av han. Berre ei lita stund. Eg kan ha nattkjolen på. Eg smyg meg forbi han og bort til Mia si dør. Seier at det blir for rart. Eg kan ikkje gjera det her. Kan ikkje ligga ved sida av han i berre ein tynn nattkjole her i tante Anna sitt hus. Tenk om nokon oppdaga det? Fredrik strekker ut handa og ser på meg. Legg hovudet litt på skakke og lagar klynkelydar, seier at han trudde eg ikkje var typen som brydde meg om kva andre måtte tenka og tru. Eg smeltar og går bort og gir han ein klem, så snur eg og går inn på rommet til Mia. Lukkar døra etter meg og stiller meg med ryggen mot den. Ute frå gangen høyrer eg Fredrik sparka av seg skoa for så å gå opp i andre etasje. Eg føler meg svimmel og full igjen.