Magnhild Bruheim

Venneringen

Roman

Oslo

© 2007 Det Norske Samlaget

www.samlaget.no

Tilrettelagt for eBok av BookPartnerMedia, København 2013

ISBN 978-82-521-8547-8

Om denne boka

Spenningsroman for ungdom

Alt ligg til rette for at Bente og venninnene skal få ei fin ferieveke på hytta. Men ingenting blir som ho har tenkt. Venninnene Kami og Ingrid har hemmelege ting på gang, som ho ikkje får vita om. I hytteområdet skjer det innbrot og valdtekt, og jentene blir dratt inn i etterforskinga. Og Bente får ei bildemelding som tyder på at ein eller annan følgjer godt med på alt dei gjer. Dessutan – er Marius forelska i henne, eller er han ikkje?

Venneringen utgjer saman med bøkene Ny melding, På flukt og Blod på hendene ein populær spenningsserie for ungdom. Venneringen er den andre boka i serien, som handlar om Bente og Kami, som stadig hamnar i farlege situasjonar.

Magnhild Bruheim

Venneringen

Roman

Oslo

1

Livet er ikkje alltid til å stole på.

Hadde Bente Vessel fått eit varsel om alt som skulle skje den siste ferieveka før tiande klasse, så hadde ho kanskje snudd og reist heim.

Akkurat nå var ho berre så forbanna og skuffa at ho hadde lyst til å grine. Heile hytteturen kom til å bli totalt mislykka på grunn av denne idiotiske Ingrid. Slik som Bente hadde gledd seg! Sist natt hadde ho knapt klart å sova. Det skulle bli heilt topp. Ei heil veke saman med Kami og dei andre venninnene, utan innblanding frå vaksne.

Så klarte altså Ingrid å øydeleggje. Ho trona på eine sida av dobbeltsenga på det største soverommet. «Her vil eg liggje,» hadde ho forkynt og slengt bagen frå seg.

Det var så frekt at Bente vart mållaus. Det var ho som hadde ordna med hytta, og da var det mest rettferdig at ho valde først. Dette rommet skulle vera for henne og Kami. Dei hadde ikkje sett kvarandre på 14 dagar, og nå hadde dei berre så utruleg mye å snakke om.

Men før Bente rakk å protestere, hadde Kami plassert bagen på den andre senga. «Fint!» sa ho. «Da ligg eg her.»

Orda la seg som tunge steinar i magen på Bente. Dette var jo heilt feil. Kami og Ingrid skulle vel ikkje dele rom. Det var ho og Kami som var bestevenninner. Bente såg fortvila på Kami, venta berre at ho skulle le og seia at ho tulla. I staden presterte ho å smile tilfreds. «Her skal vi ha det moro!» sa ho.

Dette var slett ikkje moro. Når hadde Kami og Ingrid vorte slike perlevenner? Tidlegare i sommar hadde dei knapt tolt trynet på kvarandre.

«Skal vi bu i det andre rommet, da?» spurde Martine og såg prøvande på Bente.

«Eg foreslår at vi byter på det,» sa Bente i håp om at katastrofen kunne rettast opp etter eit par dagar. Da skulle jo Martine heim. Men ho fekk alt nå ei aning om at hytteferien kunne bli annleis enn ho hadde tenkt.

Ho visste det hadde vore feil å be med Ingrid, derfor hadde ho protestert da mora foreslo det. Men mora stod på sitt. Snakka om stakkars Ingrid som ikkje hadde det så greitt, Ingrid og Kami som hadde godt av å vera saman nå som dei vart stesøstrer.

Bente slepte med seg den tunge bagen inn på det andre rommet. Det var mindre og hadde køyesenger.

«Vil du liggje oppe eller nede?» spurde Martine blidt.

«Same for meg,» svarte Bente og kjende seg sur og snurt.

«Same for meg også.»

Bente var glad i Martine, men det var Kami som var bestevenninna. «Ingrid er så utruleg frekk,» sa ho.

«Ingrid har alltid vore frampå,» sa Martine og opna bagen for å ta ut laken og dynetrekk. «Men det går visst bra med henne og Kami nå. Og det er jo fint.»

Kva var det som var så fint med det? Bente sa ikkje noko, sjølv om ho hadde lyst til å skrike ut.

«Kva gjorde du i Hellas, da? Vart kjend med nye folk, eller?» Martine var i pratehumør.

«Mye bading, naturlegvis,» svarte Bente. «Dødsbra vêr heile tida.»

Bente forlét Martine og gjekk ut på kjøkkenet for å rydde matvarene inn i kjøleskapet og matbua. Men der var Kami og Ingrid allereie i gang med å tømme handleposane som Bente og mora hadde fylt opp i butikken. Ingrid heldt ei pakke med kyllingfiletar i vêret. «Foreslår at vi lagar fajitas i dag,» sjefa ho. «Kven vil kutte opp kjøttet?»

«Det skal vera til i morgon kveld,» protesterte Bente. «Vi har kjøpt inn til kjøttsaus og pasta i dag.»

«Kvifor det? Eg har mest lyst på fajitas nå,» sa Ingrid. «Kva med dykk andre?»

«Same for meg,» sa Kami utan å sjå på nokon av dei.

«Da seier vi fajitas,» sa Ingrid og rekte pakka med kylling til Bente. «Kuttar du opp?»

Bente tok pakka og la henne bestemt i kjøleskapet. Frå eine handleposen fann ho fram kjøttdeigen. «Eg lagar kjøttsausen,» sa ho. «Så kan den som vil, koke pasta.»

«Ikkje ver så kjip, da,» sa Ingrid. «Vi er vel ikkje her for å krangle.»

«Det er da ingen som kranglar,» sa Bente og fann fram steikepanna. Ho slo plata på fullt, helte i olje og la kjøttdeigen oppi.

«Viss det er slik at du skal bestemme alt fordi det er du som har ordna hytte, så blir det veldig moro,» sa Ingrid.

«Det er greitt for meg med kjøttsaus,» sa Kami meklande. «Sidan det er Bente som har handla inn.»

Ingrid trekte på skuldrene. «Sei frå når middagen er ferdig,» sa ho og gjekk tilbake til rommet ho hadde okkupert.

«Det var veldig fint i Hellas,» sa Bente da ho hadde Kami for seg sjølv. «Vi bada kvar dag, faktisk. Minst éin gong.»

«Høyrest fint ut,» svarte Kami medan ho fylte vatn i ein kjele og sette han på plata.

«Og du, da?»

«Hatt det greitt. Vi driv og pakkar. Skal snart flytta inn i den nye leilegheita. Saman med Arne.»

Arne. Så ho var på fornamn med den nye stefaren nå. Far til Ingrid. Det var eit halvår nå sidan det vart kjent at mor til Kami hadde eit forhold til far til Ingrid. «Er det vanskeleg?» spurde Bente.

«Det går seg vel til.» Kami klipte hòl i pastaposen.

«Og Ingrid, da, ho skal vel bu saman med mor si?»

«Mest det. Men ho blir jo ein del hos oss også. Hos mor, Arne og meg.»

«Så … det går fint nå, da? Med deg og Ingrid, meiner eg. De var ikkje nettopp bestevenninner tidlegare i sommar.»

«Vi har vore ein del saman nå i det siste. Må jo det. Ingrid er eigentleg kul.»

«Kul? Ho er jo litt spesiell.»

Kami trekte på skuldrene i staden for å svara.

«Du og eg har så mye å snakke om etter ferien,» skynda Bente seg å seia. «Ikkje sant? Eg har gledd meg slik. Er det ikkje det ein har bestevenninner til? Å kunne snakke om alt mogleg?»

«Heilt klart. Du veit ikkje om Runar heller.»

«Runar? Var det han du sat og teksta med i bilen hit?»

«Mm. Vi vart kjende med Runar og kameraten hans … ja, tidlegare i sommar ein gong.»

«Vi?»

«Ingrid og eg.»

«Det har du ikkje sagt noko om,» sa Bente skuffa.

«Neeii, først visste vi ikkje om det vart meir. Så bestemte vi oss for å ikkje seia noko, ikkje med det same.»

Vi. Kami og Ingrid hadde noko saman. Det var sikkert Ingrid som hadde foreslått å halde det hemmeleg for Bente, det var så typisk henne. «Men er de liksom kjærastar nå, da, eller?»

«Ja, vi har halde saman i tre veker. Ingrid er saman med kameraten.»

«Tre veker?» utbraut Bente og kjende seg like fresande som kjøttdeigen i panna. «Vi har jo sendt kvarandre tekstmeldingar, og du har ikkje fortalt dette før nå?»

Vatnet fosskokte, og Kami la pastaen oppi. «Det vart berre slik,» sa ho.

«Skal eg hjelpe til med noko?» Det var Martine som stod der, grei som vanleg.

«Vi ordnar det,» sa Bente og hadde lyst til at Martine skulle gå, slik at ho vart åleine med Kami att.

«Du kan dekke bordet,» sa Kami.

2

Dei var nesten ferdige med måltidet da far til Bente kom innom.

«Og her går det bra?» spurde han. «Det luktar i alle fall godt.» Han var i strålande humør. Vilkåret for at dei fire jentene fekk bu åleine i hytta, var at han skulle bu hos kjenningar på garden like ved.

«Alt er bra,» sa Bente. «Som du ser, har vi laga mat.»

«Og de er sikre på at de tør vera åleine her i natt?»

Dei andre såg på Bente og venta at ho skulle svara. Ingrid himla med auga.

«Herregud, vi er jo fire venninner her,» sa Bente.

«Fire jenter kan få mange idear. Dessutan …» Faren vart alvorleg. «Det har skjedd eit par leie ting i bygda i det siste. I eit anna hytteområde var det eit par innbrot nyleg. Same kvelden vart ei utanbygds jente valdtatt i same området. Eg seier ikkje dette for å skremme, men for at de skal vera på vakt. Hald saman så godt de kan. Og pass på at dører og vindauge er godt lukka og låste om natta. Dersom de høyrer noko eller av andre grunnar blir det minste engstelege, så ikkje nøl med å ringje meg. Ok?»

«Eller vi ringjer politiet,» sa Ingrid, som om det å ringje faren var for dumt.

Han overhøyrde det siste. «Og så må de ikkje bli skremde av spøkelseshistoriene til Bente,» sa han.

«Spøkelseshistorier?» Det var Martine som vart nysgjerrig.

«Ja, det blir jo sagt at det spøker her. Har ikkje Bente fortalt om det?» Faren lo og reiste seg. Han vende seg til Bente: «Hallstein gler seg til å treffe deg att. Og han er veldig spent på å treffe venninnene dine.»

«Kven er Hallstein?» spurde Martine.

«Sonen på garden der far bur,» forklarte Bente. «Det er dei som ordnar med hytta.»

«Bente hadde det veldig moro saman med han sist vi var her, i alle fall,» la faren til. «De vart vel nærmast småkjærastar.»

«Det er to år sidan det nå,» sa ho litt irritert.

«Eg sa han fekk ta seg ein tur. Nå ja, ikkje spel modigare enn de er. Det er inga skam å ta kontakt. Så kjem eg innom att i morgon tidleg for å sjå at alt har gått bra.»

«Ikkje kom for tidleg,» åtvara Bente. «Vi skal sikkert liggje lenge.»

«Håpar ikkje han harrytypen din kjem hit for å glane på oss i kveld,» sa Ingrid etter at faren til Bente hadde gått og dei hadde plassert seg i stovekroken. «Han var jo så spent på å sjå venninnene dine.» Ho gjorde til stemma si.

Ingrid hadde gått heilt over til svart i løpet av sommaren. Alt på henne var svart og lite. Det kortklipte håret, som før var naturleg mørkt, var nå farga kolsvart. Både topp og skjørt var svart og så lite at det dekte minimalt av den tynne, lyse kroppen. Ho hadde piercing der det var mogleg å ha det, og tatoveringar både på overarmen og nedst på ryggen. Ingrid hadde vorte den mest typete på heile skolen.

«Hallstein er ok,» sa Bente. Eigentleg gledde ho seg til å treffe att Hallstein, men ho ville ikkje ha han på slep heile veka. Kanskje hadde han vorte heilt håplaus på dei to åra.

«Kan bli moro, det, vel,» sa Martine lett. «Ingen av oss har noko imot gutar.»

«Eg har faktisk mye imot harrytypar frå bondelandet,» sa Ingrid.

«Det er dumt å dømme folk du ikkje har sett,» protesterte Martine.

Kami hadde fått SMS og var opptatt med å svara på den. Det lange lyse håret hennar skjulte ansiktet. Ho såg opp samtidig som mobilen til Ingrid peip. Ingrid las meldinga si, såg opp og nikka til Kami. Dei smilte til kvarandre.

«Sit de og skriv meldingar til kvarandre?» spurde Bente og kjende på nytt ubehaget som kom over henne da Kami og Ingrid valde å bu på same rom.

«Det var ingenting,» sa Kami. Men smilet tydde på at ho ruga på noko hemmeleg.

«Håpar ikkje far din skal gå rundt og spionere på oss,» sa Ingrid. «Om natta, for eksempel.»

«Far til Bente er grei,» sa Martine og tok han i forsvar.

«Han driv i alle fall ikkje og knullar andre damer,» sa Bente. Sekundet etterpå forstod ho ikkje at ho kunne ha sagt noko slikt. Det hadde rett og slett svartna heilt inni henne, så ho miste kontrollen.

Rundt henne vart det heilt stille. Tre par fordømmande auge var retta mot henne, Ingrid sine var som svarte kuler.

«Ja, det var ikkje slik meint, da,» sa Bente og prøvde å ta seg inn att.

Korleis var det meint, da, skal tru? spurde dei stirande auga. Det var Ingrid som først sa noko: «Kva faen veit du om knulling?»

«Hald opp, da,» bad Martine.

Men Ingrid gav seg ikkje. «Foreldre kan få drive med det dei vil for meg, berre eg får vera i fred med mitt,» sa ho. «Eg er glad eg slepp å leva under konstant foreldreovervaking.»

«Det er ikkje moro viss de skal hakke på kvarandre på denne måten,» protesterte Martine. «Er vi ikkje venninner alle saman, da?»

«Jo visst,» sa Kami og glatta over. «Kan ikkje du Bente fortelja om det spøkelset? Kva var det med det?»

Ingrid såg oppgitt ut. «Spøkelse?» sa ho, som om det var det dummaste ho kunne tenkje seg å snakke om.

«Det blir sagt at det er eit gjenferd,» sa Bente.

«Gjenferd?» spurde Kami.

«Ja, eit dødt menneske som luskar rundt her av og til. Det er visst fleire som har høyrt henne. Kanskje sett henne også.»

«Fortel,» oppmoda Martine.

«Dette skjedde for lenge sidan, eg trur det var tidleg på 1900-talet eller noko slikt. Ei ungjente på garden vart plutseleg borte ein haustdag. Ho skulle ut og plukke tyttebær, men kom aldri heim. Dei leitte etter henne både i skogen og på fjellet.»

«Oi, så skummelt,» sa Ingrid.

«Rykta gjekk,» heldt Bente fram. «Jenta vart sett i lag med ein mann same dagen, men ingen mann vart spora opp. Etter ei tid vart ho funnen drukna. Men mange meinte ho hadde vore utsett for noko kriminelt. Saka vart etterforska, utan at nokon vart sikta. Mysteriet vart aldri oppklart. Men det blir sagt at jenta stadig vender tilbake for å forklare kva som eigentleg skjedde. Da luskar ho rundt husa og bankar i veggene.»

«Trur du på det?» spurde Kami.

«Mange seier dei har høyrt eller sett mystiske ting. Men eg veit ikkje.»

«Snakkar ho, da?» spurde Martine. «Sidan ho vil forklare seg?»

«Nei, men ho legg visst att teikn, blir det sagt.»

«Det er vel litt for dumt å la seg skremme av spøkelseshistorier,» sa Ingrid og såg på Kami.

«Vi må i alle fall sjekke at dører og vindauge er lukka,» sa Martine. «På grunn av det andre som har skjedd. Det høyrest ekkelt ut.»

«Veit de kva?» avbraut Kami. Ho såg på klokka og gjespa. «Eg trur eg rett og slett må leggje meg. Eg er stuptrøytt.»

«Leggje deg alt nå?» sa Bente forundra. «Det liknar ikkje deg.»

«Eg blir med,» sa Ingrid og reiste seg. «Det har vorte litt for mye festing i det siste.»

«Kva skulle det bety?» spurde Martine da ho og Bente sat att åleine.

Men Bente hadde ikkje noko svar.

«Eg vil gjerne høyre resten av den spøkelseshistoria,» sa Martine.

«Vi tar det etter vi har lagt oss,» sa Bente.