Magnhild Bruheim

Ny melding

Roman

Oslo

© 2013 Det Norske Samlaget

www.samlaget.no

Tilrettelagt for eBok av BookPartnerMedia, København 2013

ISBN 978-82-521-8548-5

Om denne boka

Kari-Marie, Kami blant venner, er forsvunnen. Venninna Bente er den siste som har høyrt frå henne, då ho ringte på veg heim frå bussen. Då var ho med ein ukjent gut.

Snart begynner Bente å få tekstmeldingar. Er det Kami sjølv som sender dei, eller er det andre som bruker telefonen? Har ho rømt frivillig, eller blir ho halden som fange? I meldingane blir Bente bedt om å ikkje seia noko til andre. Kort tid etter får ho sjansen til å finne ut av det på eiga hand. Det fører henne til Oslo og til mange farlege situasjonar.

Ny melding er den første boka i ein populær spenningsserie for ungdom, der vi følgjer Kami og Bente. Dei andre bøkene i serien er Venneringen, På flukt og Blod på hendene.

1

Modellen på bildet stirte på henne med store, tungt sminka auge. Den eine handa låg lett på hofta. Jenta var syltynn. Humøret til Bente Vessel dalte enda eit par hakk. Ho bestemte seg for å droppe kveldsmaten og bladde mot laust vidare.

Sekundet etter at det første ringjesignalet kom, hadde ho gripe mobiltelefonen som låg klar ved sida av henne på senga.

«Hei, nå står vi utanfor kinoen,» sa Kari-Marie i øyret hennar.

«Kven er med?» spurde Bente.

«Gunn, Martine, Kristoffer, Benjamin … Jonna.»

«Kva skjer?»

«Vi går snart inn. Filmen begynner om ti minutt.»

Ei forstyrrande banking på døra avbraut samtalen. Mora stakk hovudet inn: «Kveldsmaten er klar.»

Bente hadde tenkt å svara at ho ikkje skulle ha, men gadd ikkje ta den diskusjonen nå. Derfor tok ho på seg ein streng mine og peikte på telefonen. Mora måtte sjå at ho var opptatt med viktigare ting.

«Kom så snart du er ferdig,» gav mora beskjed om før ho lukka døra bak seg og gjekk.

«Skal de ut på noko etterpå?» sa Bente til venninna.

«Kanskje. Synd du ikkje er med.»

«Veldig synd,» svarte Bente, irritert over dei nye reglane i huset. For kort tid sidan hadde foreldra fått den glupe ideen at heile familien skulle vera samla kvar onsdag kveld. Det skulle styrkje samhaldet, meinte dei. Det var den dummaste ideen Bente hadde høyrt på lenge. Greitt nok om dei hadde innført regelen da ho var ti– tolv år, men ikkje nå når ho snart var femten.

Ein del av onsdagssamværet gjekk ut på at dei skulle eta kveldsmat og snakke saman. Eventuelt finne på andre hyggelege ting, som foreldra sa. Dei ville liksom vise at dei brydde seg. Ho kunne godt vera saman med familien av og til, det var ikkje det. Når ho ikkje hadde andre planar. Slik som i kveld. Da hadde dei nekta henne å vera med gjengen på kino. Det betydde ingenting for dei at ho hadde meir lyst til å bruke kvelden til det. Viss det skulle vera på denne måten, så vart ho jo meir og meir utanfor.

«Du … nå er vi på veg inn …» Bente høyrde på stemma til Kami at ho gjekk. «Eg har forresten noko interessant å fortelja … Eg tekstar deg.» Så la ho på. Bente var overlatt til seg sjølv og ein kjedeleg kveld.

Broren Svein var den neste som forstyrra: «Maten er klar.»

«Eg skal ikkje ha,» svarte Bente, sjølv om ho ikkje hadde store forventningar om at det nytta å seia nei.

«Det må du,» sa tolvåringen overlegen. «Det er onsdagskveld.»

«Eg kjem,» sa Bente for å bli kvitt han.

«JA vil bli saman med deg att,» var tekstmeldinga på mobilen. Ho visste ikkje kva ho skulle meine om det. Å bli saman med Jon-Arne att var absolutt ikkje aktuelt. Det var liksom over for godt. Etter det som hadde skjedd for eit par veker sidan. Men det var i grunnen ok at han ville.

«Ja vel??» skreiv ho tilbake, i håp om utfyllande opplysningar.

Det kom ikkje noko svar. Sikkert fordi filmen var i gang. Filmen som ho vart nekta å sjå. Oppgitt greip ho bladet ho nettopp hadde lese i.

Men mora gav seg ikkje: «Er du sur, eller kva er det med deg?» kom ho og spurde.

«Eg har ikkje lyst på mat.»

«Den går ikkje. Kom her.» Mora var av og til ufordrageleg myndig.

Men Bente tenkte sitt. Ho skulle i alle fall ikkje eta. Ingen kunne tvinge henne.

Svein sat ved bordet med eit av dei feitaste glisa sine. Greitt nok for han som slapp å forsake noko for heimekvelden.

«Kva er det med deg, da?» spurde faren velvillig. «Du ser ikkje heilt god ut.»

«Ho hadde tenkt seg på kino i kveld,» svarte mor før Bente rakk å koma med sin versjon.

«Dersom reglane skal praktiserast så firkanta, så verkar dei jo heilt mot si hensikt,» sa Bente. «Av og til skjer det viktigare ting.»

«Som det å gå på kino?» spurde faren og prøvde så godt han kunne å vera spøkefull.

«Det er ein jævlig bra film.»

«Ikkje slik språkbruk her i huset,» kom det raskt frå mora.

«Det må da vera lov å seia kva ein meiner,» sa Bente sint.

«Den filmen kan du vel sjå ein annan kveld,» innvende faren.

«Men alle andre er der i kveld,» svarte Bente. At det ikkje gjekk an å forstå!

Mora opna døra til steikjeomnen, og lukta av ostesmørbrød seiv mot dei. Bente kjende at ho var litt svolten likevel. Det kunne vel ikkje vera så farleg med nokre få kaloriar. Ho fekk heller droppe matpakka neste dag. Før ho visste ordet av det, hadde ho ete begge dei to smørbrøda som var tiltenkte henne.

«Er det noko som er vanskeleg for tida?» spurde faren etter at måltidet var over.

Tid for pratesesjonen, skjønte Bente. «Berre det at eg ikkje får bestemme over meg sjølv,» sa ho, reiste seg frå bordet og gjekk på rommet sitt.

Kari-Marie ringde kvart på elleve. Da sat ho på bussen på veg heim.

«Kul film,» sa ho. «Skikkeleg skummel … ei jente vart tatt til fange …»

«Ja vel,» sa Bente. Ho var ikkje så interessert i filmen. «Kva gjorde de etterpå?»

«Ingenting spesielt. Var innom kiosken og handla litt godt. Kikka i videohyllene. Gjekk på stasjonen og venta der til bussane kom.»

«Det du sa om Jonna …?»

«Han spurde etter deg. Eg lurte på om han framleis var interessert. Det svarte han ja på.»

«Men eg er ikkje så interessert.»

«Klar over det. Men eg veit ikkje kor alvorleg du meinte det.»

«Veldig alvorleg.»

«Stian var der også.»

«Snakka du med han?» spurde ho medan hjartet slo hardare. Streva med å ikkje verke for interessert. Kami kunne bli mistenksam.

«Han verkar litt unnvikande for tida. Så eg veit ikkje … Eg gir blaffen.» Ho vart still i eit par sekund. Det neste ho sa, kom kviskrande: «Nå er eg meir opptatt av ein tøff type på bussen.»

«Kven da?»

«Aldri sett han før. Mørk, kortklipt hår. Stilig type. Nokre år eldre enn vi. Eg har merka blikket hans på meg fleire gonger.»

«Gå bort og snakk med han, da vel.»

«Er du sprø?»

«Men det du sa … Betyr det at du har gitt opp Stian?»

«Time will show,» svarte Kami litt avvisande. Stemma hennar vart borte eit par sekund. «Men du …»

Hjartet til Bente gjorde eit nytt hopp, ho frykta for kva som skulle koma. Kanskje Kami likevel visste?

«Telefonen er snart utladd,» sa Kami. «Nå ser han forresten på meg … han typen. «Ringjer deg opp att når eg har gått av bussen. Håpar batteriet held.»

«Ok,» sa Bente og la på. Letta.

Dei brukte ofte å snakke saman i telefonen når den eine gjekk åleine i mørkret. Det dempa redselen, og skremde kanskje unna eventuelle valdsforbrytarar. For å koma frå busshaldeplassen og heim måtte Kari-Marie gå gjennom eit område der det ikkje var hus.

Ti minutt seinare var den musikalske ringjelyden der att.

«Hei,» sa ei kortpusta Kami. «Nå er eg på veg. Han typen gjekk også av. Han går like framfor meg. Militærjakke og boots. Det gjekk av ein vaksen mann også, men han ser eg ikkje akkurat nå. Kanskje er han bak meg. Signalement: Lang mørk frakk. Kort hår. I tretti åra, kanskje.» Stemma hennar vart hakkete av den raske gåinga. «Og kva har du gjort i kveld?»

«Det vanlege onsdagsopplegget,» sukka Bente. Trege saker, eigentleg. Ostesmørbrød … dei var forresten gode.»

«Eg skulle ønskje Frøydis gadd å laga noko godt innimellom.»

«Mor di er da ok.»

«Men ho har aldri tid til å gjera det koseleg.» Kami var andpusten, som om ho sette opp farten. «Elles? Har du snakka med Ingrid?»

«Var ikkje ho med på kino?»

«Hugsar du ikkje at ho skulle i førtiårsmiddag til tanta si? Ho har sikkert kjeda seg i hel.»

«Tenkte ikkje på det,» sa Bente. Det var ikkje sant; ho hadde tenkt på Ingrid. Problemet var at dei ikkje var heilt på talefot for tida. Det hadde ho ikkje fortalt Kami.

Men nå vart kontakten forstyrra av ei rar skurring. Deretter høyrde ho stemma til Kami svakt: «Hei. Eg snakkar med ei venninne.» Ei mannsstemme sa noko Bente ikkje oppfatta. Kami svarte: «Kva?» Og så etterpå: «Vent litt.»

Plutseleg høyrde Bente ein dump lyd, som om venninna miste telefonen. Kontakten vart broten.

«Hei,» sa ho, utan å få svar. Det var vel telefonen som var utladd, tenkte ho. Ho prøvde likevel å slå nummeret, men fekk beskjed om at mobiltelefonen var slått av eller var utanfor dekningsområdet. Kami ringjer så snart ho er heime, tenkte Bente, og bladde i vekebladet medan ho venta.

Etter tjue minutt slo ho nummeret heim til venninna. Ingen svarte. Hadde ho alt rokke å leggje seg, utan å ringje først? Det likna ikkje Kami. Bente venta i tjue minutt før ho prøvde på nytt. Den som svarte «hallo» i den andre enden, var mora, Frøydis Eiker. «Eg kom nett opp inn døra,» sa ho. «Eg går ut frå at Kari-Marie er på rommet sitt. Klokka er jo snart tolv. Ho ligg vel og søv.»

«Kan du sjekke det?» bad Bente.

«Naturlegvis,» sa Frøydis usikkert.

Bente forklarte seg ikkje nærmare, og Frøydis la frå seg røret. Eit par minutt seinare var ho tilbake: «Nei, ho var ikkje der. Og ikkje ser eg jakka hennar heller. Ho bruker da ikkje vera ute så seint, ikkje ein onsdagskveld.» Det var uro i stemma. «Ho skal jo på skolen i morgon.»

«Eg snakka med henne for ein times tid sidan,» sa Bente, medan eit eller anna snørte seg saman i henne. «Da hadde ho gått av bussen. Ho burde vore heime for lengst.»

«Kva er det du seier?!» sa Frøydis med skingrande stemme.

Bente prøvde å finne ord som kunne forklare det ho visste.