Magnhild Bruheim

Blod på hendene

Roman

Oslo

© 2011 Det Norske Samlaget

www.samlaget.no

Tilrettelagt for eBok av BookPartnerMedia, København 2013

ISBN 978-82-521-8549-2

Om denne boka

Brennaktuell og spennande krim for ungdom.

Kari Marie Eiker (Kami, blant venner) er med i ei aktivistgruppe som nattetid tek seg inn på pelsdyrfarmar, for å avsløre industrien.

Kampen mot pelsdyroppdrett får stadig breiare støtte etter kvart som media viser bilete av dyr som lir. Like etter ein aksjon blir Kami kontakta av ein ukjend mann som følgjer godt med på alt ho gjer. For henne blir situasjonen etter kvart meir truande.

Samtidig får ei jente frå ein av farmane anonyme meldingar der det står: Du har også blod på hendene!

Blod på hendene er den fjerde boka i den populære serien om Kami og Bente. Dei andre bøkene er Ny melding, Venneringen og På flukt. Blod på hendene er ei krimbok med spenning frå første til siste side, om aktuelle tema som kamp mot pelsindustrien og mobbing.

Magnhild Bruheim

Blod på hendene

Roman

Oslo

1

Kvinna møter sitt eige spegelbilde og er tilfreds med det ho ser. Ho vrir på kroppen for å sjå betre frå sida. Så nikkar ho smilande til dama som står og ventar. Perfekt. Ho har bestemt seg. Det er denne ho vil ha. Ei gåve til henne på den store dagen.

Den glade kvinna tar ikkje plagget av seg. Det skal varme godt i den vinterkalde dagen. Ekspeditrisa brettar derfor saman den svarte kåpa som kvinna hadde på da ho kom, og puttar den i ein stor pose.

Kredittkortet blir sett i maskinen, koden blir tasta, og handelen er avgjord.

Døra plingar etter kvinna da ho går ut. Plinget blir liggjande eit sekund i øyret før lydane frå gata tar over. Trafikken, menneskepraten, musikk som strøymer ut frå ei for retning. Ho går raskt og målretta mot nærmaste T-banestasjon og dukkar ned i undergrunnen.

Det er eit stykke å gå frå stasjonen til huset der ho bur, frosten bit i kjakane. Ho løftar eine armen og legg pelsermet inn til ansiktet, kjenner kor varmt det er, kor mjukt det er. Pelsen er heilt lysegrå inst med sjatteringar av litt mørkare grått ytst. Gleda renn gjennom henne. Snart er ho heime og skal begynne å førebu måltidet. Festen. Feiringa.

Da er det plutseleg nokon der. Ho klarer knapt å forstå det, alt skjer så raskt. Det er som om dei har dukka opp frå ingenstad og omringa henne. Som i ei tåke oppfattar ho at dei vil henne noko, men dei er som ukjende vesen. Dei kjem nærmare, heilt tett. Ingen ord blir sagt, alt handlar om rørsler. Så ser ho noko i lufta, noko raudt, det flyg mot henne.

Ho høyrer sitt eige skrik, høgt og skjerande. Elles er alt så merkeleg stille. Ingen bilar på vegen, ingen menneske. Kvar vart dei av? På nytt skjer skriket hennar gjennom den frosne lufta, som eit rop om hjelp. Den lyse pelsen er raudfarga av blod framme, og det dryp raude dropar i snøen ved føtene hennar.

2

Natta er kolsvart og iskald. Kari Marie Eiker høyrer skorne knirke mot snøen. Umogleg å røre seg heilt lydlaust. Men det finst neppe eit menneske på lang avstand her inne i djupe skogen. Utanom dei som er framme ved målet, som akkurat nå står og ventar på henne. Hjartet dunkar av spenning, der inne under alle dei tjukke laga med klede. Halve ansiktet er udekt, der slepp kulda til. Elles held ho varmen godt. Ho set opp farten enda meir. Tar lengre og raskare steg. Over henne er stjernehimmelen klar. Tusenvis av blanke lyspunkt langt der ute.

Det er første gongen ho er med på dette. Førre aksjonen var milevis unna, så det var umogleg for henne. Og det var berre så vidt ho klarte det denne gongen også. Ein kompis måtte køyre henne litt seinare enn dei andre, han har sleppt henne av eit stykke unna. Utstyret er det resten av gruppa som har med.

Planen er klar. Dei skal klippe hòl i nettinggjerdet, såpass stort at tre av dei kan ta seg gjennom med kamera og lykter. Knirk, knirk. Dei andre forstår vel at det er ho som kjem? Det ville vera krise om lyden frå stega hennar skremde dei.

Ho ser nesten ingenting framfor seg. Ingen teikn til liv. Berre eit audt landskap. Ein ukjend lyd gjennom stilla gjer at ho skvett til. Eit rovdyr? Ein ulv? Eller kanskje berre ein rev. Huda nuppar seg under alle kleda. Ho ser for seg at noko levande plutseleg kan bykse ut i vegen rett framfor henne. Men ho skimtar berre dei mørke grantrea rundt seg. Kanskje var det ein av revane på farmen ho høyrde? I så fall er ho snart framme.

Øyra fangar snart opp fleire lydar som må vera frå dyra. Ei stram lukt trengjer seg inn i naseborene. Eitt eller anna rører seg på vegen framfor henne. Hjartet gjer eit lite byks att. Tenk om ho blir oppdaga? Det kan vera eigaren som går her og passar på. Dei andre skulle stå lenger borte, var ikkje det avtalen? Dessutan er dei fleire, dette ser ut til å vera ein einsleg person. I farten prøver ho å finne på ei god forklaring på at ho går her i skogen åleine i kalde kvelden. Det er jo ingen hus å gå til, ingen å besøkje. Eit par gardar skal liggje nokre kilometer lenger oppe, deretter går vegen vidare til fjells, til eit seterområde der det ikkje er folk på denne tida av året.

Skal ho snu og skynde seg tilbake, slik at ho slepp å møte den som står der? Auga har vent seg til mørkret, det som rører seg, er nå berre om lag femti meter unna. Kami stoppar opp. Tvilande. Er klar for å snu. Men ho kan jo ikkje feige ut heller. Nølande går ho nokre steg vidare.

«Kami?»

Stemma i mørkret kviskrar nesten.

«Kven er det?» Kami går nærmare. «Silje? Er det du? Kvar er dei andre?»

«Litt lenger borte. Eg gjekk for å møte deg. Tenkte du kanskje synest det er skummelt.»

Hjartet roar seg att, og nå lagar dei dobbeltknirk på den snøkvite vegen. Knirka blandar seg med dyrelydane innanfor gjerdet som dei går langs.

Dei to gutane står og ventar. Trampar i bakken og slår floke for å halde varmen betre. Planen er nøye gjennomtenkt. Kurt tar fram ei stor tong frå sekken og gjer seg klar til å klippe hòl i nettingen. Saman med Johan og Silje skal han ta seg inn på farmen med lykter og kamera.

«Du har klart for deg oppgåva di?» Ansiktet til Johan kjem så nær Kami at frostrøyken frå munnen hans treffer henne.

«Ja da,» svarer ho og har lyst til at han skal koma enda nærmare. At han skal kysse henne. Eit kyss som er kaldt utanpå og varmt inni. Men han er visst berre opptatt av at aksjonen skal lykkast. Det må ho også vera.

«Du er ikkje redd?» seier han med munnen full av røyk.

«Dette skal eg klare. Stol på meg.»

«Bra. Tøffing.» Han slår henne kameratsleg på skuldra.

Kami skal stå vakt. Da dei tre har kome seg gjennom gjerdet, kryssar ho vegen og går nokre meter inn i skogen. Spora i snøen bak henne avslører kvar ho er, men det får så vera. Skulle det koma nokon køyrande, kan ho ikkje stå midt i vegen. Ho har mobilen klar og skal ringje Johan dersom det dukkar opp noko uventa.

På andre sida av gjerdet arbeider dei stille. Førebels er lyktene sløkte, dei tar seg fram mot bura i mørkret. Sjølv held ho seg i ro mellom granleggane mens blikket vandrar i alle retningar. Desse tydelege spora plagar henne. Så får ho ein idé: Ho kan laga blindspor. Ivrig begynner ho å trakke seg eit stykke lenger innover skogen. Det går ikkje fort, for ho må heile tida stoppe og sjekke at alt er like stille. Etter 30–40 meter snur ho og går tilbake i spora. Gjer så det same i ei anna retning, deretter i ei tredje. Ho held varmen bra på denne måten, men kjenner kulda i ansiktet så snart ho stiller seg opp ved standplassen.

Nå skimtar Kami lysa frå inne på farmområdet. Veit at dei nå leiter langs bura etter skadde dyr. Kor mange dyr er det der? Kanskje mange tusen. Neste gong vil ho vera med innanfor. Det er mykje meir spennande, ho vil merke kriblinga, få den tilfredse kjensla av fangst når dei finn det dei søkjer. Halde lykta mens Johan filmar, vera saman om noko viktig. Å aksjonere for ei god sak, ingenting er betre enn det. Heretter skal ho bruke livet sitt til slikt som gjev meining. Naturlegvis har ho skolen, men fritida tilhøyrer berre henne.

Ho står så langt inne i sine eigne tankar at det er knapt så ho fattar det da ho ser lyset langt der framme. Billyktene kjem til syne før ho høyrer motordur. Fram med mobilen. Kjapt kjapt. Johan i andre enden. «Det kjem ein bil.» Kami kviskrar det, sjølv om ingen kan høyre henne uansett.

Like etter er dyrefarmen heilt mørklagd att. Ingen teikn til at ubedte gjester er innanfor gjerdet. Kami pustar sakte ut og inn, prøver å ha full kontroll. Bilen skal sikkert til ein av gardane oppe her, naturlegvis skal den det. Eigaren av farmen bur i andre retninga, ingen grunn til at han skulle ha ærend hit om natta. Han kan da ikkje ha lukta aksjonen.

Sakkar bilen på farten? Ho rører seg ikkje, tør knapt puste lenger. Korleis har dei det innanfor gjerdet? Dei sit vel og ventar på nytt signal frå henne. Faren over. Ho vil ikkje sjå det ho nå ser. Bilen kjem glidande så sakte, så sakte. Køyr vidare, ver så snill, ber ho inni seg. Men bønene når ikkje fram. Om lag hundre meter lenger framme stoppar bilen. Hendene skjelv så ho misser mobilen i bakken og må bøye seg ned og ta den opp frå snøen. Det hastar å melde frå, men det tar så lang tid å finne namnet til Johan og trykke på ringjetasten. Ei bildør smell att. Så ei til. Bilen står og rusar på tomgang, lyktene peiker rett fram og gjer det lettare for henne å sjå folka.

«Bilen stoppa. To personar går ut,» kviskrar ho så lågt det går an.

«Oppfatta. Hald deg i ro.»

Dersom dei har kome hit for å sjekke farmen, vil dei sikkert køyre inn på området ved porten. Klarer dei andre å koma seg ut gjennom hòlet i gjerdet i mellomtida? Tankane rasar i hovudet mens ho held auge med dei to personane. Dei traskar rundt utanfor gjerdet, følgjer det eit stykke langs vegen. Så snur dei og går tilbake til bilen. Startar opp.

Ennå er det for tidleg å kjenne seg letta, tenkjer ho. Det er noko urovekkjande ved at dei stoppa. Som om dei ser etter noko mistenkjeleg. Bilen glir sakte vidare, altfor sakte. Snart er den like ved. Ho håpar intenst. Men like etter er håpet ute. På nytt står bilen i ro. Bom stille. Og her og nå forstår ho grunnen. Alle spora i snøen. Det er vanskeleg å få auge på det sundklipte gjerdet før ein står ved sida av det. Men spora avslører kvar dei skal leite. Hadde dei ikkje tenkt på det? Jo, dei hadde tenkt på det, men rekna med at spora først ville bli oppdaga neste dag, eller dagen etter. Og da var aksjonen over.

På nytt er dei to personane borte ved gjerdet. Og nå finn dei det dei ser etter. Hòlet som fortel at folk har tatt seg ulovleg inn på privat område. Dei snakkar saman, ho høyrer stemmene, men ikkje kva dei seier. Dersom dei ser i andre retninga, vil spora peike mot henne. Kami kjenner seg med eitt rådvill. Avtalen var at ho skulle varsle og deretter halde seg skjult. Men bør ho heller gje frå seg lydar, gjera dei merksame på at det står nokon her? Dersom dei får tak i henne, er det større sjanse for at dei andre vil rekke å koma seg unna. Ho kan ofre seg. Akkurat det ordet slår ned i henne. Offer. For at dei andre kan bli redda.

Likevel blir ho ståande utan å røre på seg. Det er som om kroppen nektar. Fastfrosen, mens sekunda går. I staden er den eine personen nå på veg gjennom gjerdet med ei stor lykt i handa. Den andre set seg i bilen og køyrer i retning porten. Snart vil dei tre vennene hennar vera fanga. Gjerdet er for høgt til å klatre over, einaste utvegen er den dei sjølve laga litt tidlegare. Men prøver dei å koma ut der, støyter dei på ein mann med lykt.

Like etter høyrer ho eit brøl, nokon som roper. Enda fleire rop. Ho forstår at det er over. Helvete er laus. Aksjonen er mislykka. Det er ho også, som ikkje har klart oppgåva si. Ingen grunn til at Johan skal bli imponert over henne.