© 2008 Det Norske Samlaget

www.samlaget.no

Tilrettelagt for eBok av BookPartnerMedia, København 2013

ISBN 978-82-521-8553-9

Om denne boka

Kjærleik og action er viktige ingrediensar i denne eventyrlege thrilleren.

Den seksten år gamle Marco bur i byen Moulindam i Belgia. Ein morgon då han snik seg inn i slottsparken, der han går for å studere fuglelivet, oppdagar han ei naken kvinne som står og røyker. Denne oppdaginga blir starten på den beste og verste sommaren i Marcos liv. Både terroristar, galne skogvaktarar og også Marcos næraste familie blir ein livsfare, og Marco må gå i dekning.

Marki Marco er utvikla i samarbeid med 10. trinnet på St. Svithun skole i Stavanger gjennom skoleåret 2005/2006. I 2008 fekk Terje Torkildsen Uprisen for boka, etter å ha blitt stemt fram av 220 niendeklassingar over heile landet.

Terje Torkildsen

Marki Marco

Roman

Oslo´

PROLOG

I juli 1995 gjekk bosnisk-serbiske militærstyrkar og den serbiske spesialstyrken Skorpionane til åtak på lokalbefolkninga i og rundt Srebrenica i Bosnia-Hercegovina. Me vil truleg aldri få vita nøyaktig kor mange som blei myrda i dette åtaket, men Den føderale kommisjonen for sakna personar opererer med ei liste på 8373 sakna og avretta. Det var i hovudsak mennene som blei drepne, alt frå tenåringar til oldingar, men soldatane drap også kvinner og barn. Srebrenica-massakren blir rekna som det største massemordet i europeisk etterkrigshistorie. Det internasjonale krigsforbrytartribunalet for det tidlegare Jugoslavia har konkludert med at Srebrenica-massakren var eit folkemord, og fleire av dei ansvarlege for folkemordet er tiltalte og dømde av den internasjonale straffedomstolen i Haag. Leiaren for Skorpionane, general Ratko Mladič, og den bosnisk-serbiske leiaren Radovan Karadšič, er likevel i 2008 framleis på frifot. Før massakren i Srebrenica hadde FN erklært området som sikker sone, men dei nederlandske FN-soldatane som skulle sikra tryggleiken der, hadde verken makt eller mot til å hindra folkemordet.

1 SYNET I SKOGEN

Marco vaknar langt utpå dagen, mange timar seinare enn han hadde planlagt. Sola har stått opp for lenge sidan og gjort den vesle plasthytta hans til eit drivhus. Det er sikkert over femti grader der inne. Marco er gjennomsveitt og har problem med å pusta. Han kastar seg ut av hytta og riv med seg den eine veggen. I fallet smeller han kneet mot ein stubbe. Det gjer vanvitig vondt, og han gaular ut stygge namn på kjønnsorgan, avføring og djevelen. Så kjem han på kor han er, skrur ned volumet og kviskrar i staden dei same stygge orda. Han ligg krylt og forkommen i sivet og kviskrar og gnikkar frenetisk på kneskåla. Når den verste smerta har gjeve seg og han har fått summa seg litt, prøver han å minnast gårsdagen, og han innser at han må ha vore mykje fullare enn han trudde. Truleg har jentene i parallellklassen skjenkt han ved å hella sprit i rusbrusen hans. Det går kaldt nedover ryggen på han når han tenkjer på den ville sykkelferda og den amatørmessige klatringa over muren, men utover det vonde kneet og ein kraftig hovudverk, er han i rimeleg fin form.

Marco konstaterer raskt at det er både meiningslaust og farleg å sitja her på observasjonsposten å sjå på fuglar no. Det er for seint på dagen, og vêret er for bra. Den diabolske skogvaktaren de Boer kan dukka opp kva tid som helst. Marco reparerer den øydelagde veggen i kamohytta etter beste evne, og pakkar saman utstyret og puttar det i ryggsekken. Det einaste han ikkje pakkar ned, er kameraet. Det har hendt meir enn ein gong at han har støytt på fine motiv på vegen til eller frå fotoposten, og då er det alltid irriterande når han ikkje har kameraet tilgjengeleg.

Han er meir nervøs enn vanleg når han går gjennom slottsparken til klatrestaden, og han skvett sikkert ein halv meter opp i lufta når han er nær ved å trø på ei padde. Han unngår dei opne partia i skogen der han vanlegvis går, og kryssar i staden gjennom nokre pilekratt langs ein gammal kanal. Han kjenner seg rolegare etter kvart som han nærmar seg muren, men brått er det noko som får han til å stivna. Han klarer ikkje å setja fingeren på kva det er med det same, men det er noko der som ikkje skal vera i skogen. Det er ei lukt han aldri har kjent der før. Det er lukta av ein sigarett, med ei glo i den eine enden og eit menneske i den andre. Han kryp saman i krattet og skjerpar alle sansar. Det ville vera nærliggjande å tru at det var den mannevonde skogvaktaren de Boer som var i skogen, men de Boer røykjer ikkje. Det er vel kanskje også det einaste positive ein kan seia om han. Marco løftar sakte nasen opp mot den svake vinden og trekkjer vêret. Då ser han ei sped blå røyksky siva opp bak ein liten voll snautt tretti meter framføre han. Plutseleg ser han ei rørsle. Det kjem eit menneske mot han. Det er ei kvinne, og ho er naken. Marco trur han ser syner, og det er ikkje så lett å sjå klart heller, der han ligg delvis nedgraven i gammalt bøkelauv. Kvinna hoppar opp på ei stor tue mellom to bøkestammar og lener ryggen mot det eine treet. Ho tek eit djupt drag av sigaretten og blæs den blålege røyken opp mot trekronene. Den fyrste tanken som slår Marco, er at han har snubla over ei pornofilminnspeling, men så ser han at kvinna ikkje er naken. Ho har på seg truse og tøysko, men puppane er berre. Han ser brysta hennar i silhuett mot skogen, der den sterke sola sender lyssverd gjennom lauvtaket. Utan å tenkja seg om tek Marco opp kameraet og byrjar å knipsa. Dette er utan tvil det vakraste motivet han nokon gong har sett, og han fotograferer på autopilot. Kameraet er innstilt på fleirskot og tek tre bilete i sekundet. Det høyrest ut som eit maskingevær i den stille sommardagen. Den nakne kvinna enser lyden, men klarer ikkje å lokalisera han. Ho ser seg uroleg rundt og stumpar sigaretten brutalt mot bøkebarken. Så forsvinn ho inn i skogen.

Marco ligg roleg i krattet i fleire minutt etter ho er gått, men så kjem han på at ho kanskje har oppdaga han og vil komma tilbake med forsterkingar. Kanskje ho hentar skogvaktaren? Marco får det travelt og småspring dei siste par hundre metrane til staden der han bruker å klatra over muren. Han forserer hinderet i løpet av nokre sekund og er heime i Rue des Grenouilles få minutt seinare.

2 KVEN ER HO?

Denne ettermiddagen har Marco Morris store problem med å konsentrera seg om noko som helst. Heldigvis er det sommarferie, og han har ikkje så mange plikter, så det er ingen som legg merke til at han går rundt som ein zombie. Det som opptek han mest, er naturlegvis spørsmålet om kven kvinna er, og kva ho gjorde i slottsparken denne dagen. Han har overført bileta av henne til PC-en. Det er gode bilete med høg oppløysing. Det digitale spegelreflekskameraet er ein konfirmasjonspresang frå mora og tante Janna. Det kosta ein liten formue og er kanonbra. Mora ville eigentleg gje han mobiltelefon, men han ville heller ha eit skikkeleg kamera med gode linser. Kompisane Pit og Sebastian meinte dette var ei vanvitig prioritering, og dei er stadig irriterte på han fordi dei ikkje får tak i han viss det er noko på gang eller dei treng hjelp med leksene. Dette plagar ikkje Marco noko særleg. Han liker ikkje å vera tilgjengeleg for alle heile tida, og han veit at kompisane uansett meiner at han er åndssvak som bruker mesteparten av fritida si på sitja i skogen og sjå på fjørfe. Men når han no sit med bileta av denne topplause dama frå skogen på skjermen framføre seg, må han flira. Verken Pit eller Sebastian har nokon gong hatt ei dame, og dei ville betalt med ein vital kroppsdel for å sjå det som han no sit og ser på.

– Kva seier du no, Pit? kviskrar Marco for seg sjølv medan han smiler. – Ornitologi er kanskje ikkje så dustete likevel?

Det er ti bilete av henne på skjermen. Det er som å sjå stillbilete frå ein film. På dei to fyrste bileta står ho upåverka og røykjer, men så blir ho gradvis meir engsteleg i uttrykket, og på det siste biletet er ho openbert redd. Utsnittet viser torsoen og hovudet, brystet, skuldra og ansiktet. Det som straks slår Marco når han studerer bileta, er at dette er ei veldig vakker kvinne. Ho har eit nydeleg ansikt som er perfekt i profil. Verken nasen eller haka er særleg store, men dei er likevel markante. Ho har tydelege kinnbein og noko som ser ut som smilehòl. Leppene er raude, og håret er kort og svart. Auga er blåe, og ho er ganske lys i huda. På det siste biletet har ho vendt seg mot han, sånn at begge puppane visest. Dette er det beste biletet. Ikkje berre på grunn av brysta, sjølv om dei er fantastiske, men mest på grunn av blikket hennar. Ho har eit engsteleg uttrykk i ansiktet. Når han sit sånn og studerer biletet, går det med eitt opp for han at dette ikkje er ei kvinne. Det er ei jente. Ho har kvinnekropp, men blikket avslører henne. Ho er neppe eldre enn han sjølv. Seksten–sytten år, kanskje?

Det einaste Marco har planlagt å gjera denne sommaren, er å hjelpa fader Duplessi med dei vanlege gjeremåla i Eglise de Notre Dame, den gamle kyrkja i sentrum av landsbyen. Mor til Marco er ein ivrig kyrkjegjengar, og Marco har vore med henne i kyrkja så lenge dei har budd i landsbyen. Det er ikkje så mykje å tena på dette arbeidet, berre tre euro i timen, men det er då meir enn ingenting, og han ser at det gjer mora veldig glad. Presten, fader Duplessi, var til veldig god hjelp for Marco og mora i den fyrste tida etter at dei kom til landsbyen, og i periodar då mora var arbeidslaus.

– Utan Gud og den gode Duplessi hadde me aldri klart oss, bruker ho å seia. – Gløym aldri det, Marco.

Marco liker fader Duplessi. Sjølv om han er ein ganske gammal mann og veldig gammaldags, er han ein fin fyr som alltid er i godt humør. Når han og Marco er åleine i kyrkja, kan han finna på morosame ting som å setja fyr på fisane sine eller rapa så høgt at det klirrar i glasmåleria. Somme tider, når han er skikkeleg oppglødd, bruker han å springa gjennom kyrkjesalen oppå benkeryggane. Det hender ofte at kyrkjebenkane kvelvar når han gjer dette, og det blir eit salig spetakkel i kyrkjesalen. Ein gong gjekk det skikkeleg gale. Fader Duplessi var kommen om lag halvvegs ned gjennom salen då han sklei og ramla over skrevs på ein benkerygg. Han slo seg naturlegvis vanvitig, men den fyrste kommentaren hans etter at han fekk igjen pusten, var likevel:

– Ja, ja. Eg lever jo i sølibat uansett, så kva skal vel eg med testiklar?

Det beste med jobben i kyrkja er at Marco kan studera eit par kyrkjeugler som hekkar i tårnet. Ugler er vanlegvis ganske skye og kan vera direkte aggressive viss dei føler at reiret er truga, men Marco har vore svært varsam, og gradvis er uglene blitt vane med han. Han kan difor sitja berre eit par meter frå reiret og filma og fotografera. Bileta frå kyrkjeuglereiret har skaffa han mykje blest i det lokale ornitologmiljøet, og ornitologforeininga i Oostende har gjeve han eit lite infraraudt webkamera som han har installert like over reiret. Kameraet står på opptak døgnet rundt, og det er mogleg å sjå utviklinga i reiret frå minutt til minutt på Internettet. Marco har oppretta si eiga nettside, og her legg han ut informasjon om fuglelivet rundt Moulindam. Han har skaffa seg domenet www.flyvion.com, og dette reknar han sjølv som ein genistrek. Ei ornitologforeining i Canada har vore i kontakt med han og vil kjøpa adressa for tusen euro, men Marco har takka høfleg nei. Etter at han fekk installert kameraet i kyrkjetårnet, har besøkstalet på sida auka til nesten tusen treff i månaden, og han reknar med at viss denne utviklinga held fram, vil han kunne tena langt større pengar på reklameinntekter frå nettsida i framtida.

Marco er difor alt i alt ganske nøgd med jobben som kyrkjetenar, og ein dag han står og vaskar vindauga inni kyrkja, hjelper jobben han dessutan til å finna ut kven den mystiske jenta i skogen er. Lucy van der Loos kjem nemleg innom. Lucy er den einaste utanom markien som bur på slottet. Ho er kokke og hushjelp og gjer stort sett alt som finst av arbeid på Chateau de Moulindam. Frøken van der Loos er ikkje særleg høg, men ho er til gjengjeld veldig brei og blir difor fort lagd merke til når ho er i landsbyen. Ho bur i eit eige husvære i nyefløya på slottet og er berre i landsbyen når ho skal handla eller gjera andre ærend. No er ho kommen til kyrkja for å skrifta, og etter at dette er unnagjort, set ho seg til å drøsa med fader Duplessi. Marco står høgt oppe i ein stige like over dei og høyrer alt dei seier. Han er ikkje så oppteken av samtalen før Lucy spør presten om han kan be for den stakkars jentungen på slottet. Frøken van der Loos fortel at det er markiens seksten år gamle dotter som har flytta heim. Marco har aldri før høyrt snakk om at markien har barn, men det har han altså. Dottera har budd hos mora heile livet, men no er mora død av kreft, og det er difor Lucy vil at presten skal be for pikebarnet. Marco forstår av måten ho omtaler jenta på, at det er vanskeleg og ubehageleg å ha henne buande på slottet, og Lucy insinuerer ved fleire høve at den unge markisa ikkje akkurat er noko englebarn. Ho er kasta ut av skulen, og no veit dei ikkje heilt kva ho skal ta seg til. Presten lovar henne at han skal be for barnet, og Lucy van der Loos forlèt kyrkja. Marco veit at han ikkje skal spørja presten om kva folk fortel han. Dessutan har han fått med seg nok. Då han trefte den unge markisa i skogen, hadde ho sikkert stukke seg vekk for å smugrøykja. Det var difor ho blei så engsteleg når ho oppfatta at nokon såg på henne. Alle brikkene fell på plass, og Marco bestemmer seg for dra på fuglekikkingsekspedisjon til slottsparken igjen tidleg neste morgon.