© Det Norske Samlaget 2014

www.samlaget.no

Omslag og illustrasjonar: Åshild Irgens

Tilrettelagd for eBok av BookPartnerMedia, København 2014

ISBN: 978-82-521-8683-3

Om denne boka

Malin og veslesøstera Molla har flytta inn i eit gammalt trekkfullt hus, i ein by dei så vidt kjenner og utan pappa. Alt er annleis, men jula kjem vel uansett. Eller gjer ho det?

Onkel Thor seier at det er slett ikkje sikkert at det blir jul. Det kjem heilt an på engelen Gabriel og ei rekkje andre ting.

Kvifor landar det heile tida nye juletre utanfor huset til naboen? Og kva er det naboen gøymer der inne? Englane kan umogleg ordne alt åleine. Så Malin må trå til, saman med Molla, naboguten Henrik og fleire til.

God dag, herr Jul er ei vakker og moderne juleforteljing, fylt med varme og undring.

Laura Djupvik

GOD DAG, HERR JUL

Illustrert av Åshild Irgens

Oslo 2014

Til Agnes og Niklas

Innhald

ENGLANE

Første kapittel: Om gatelykter og bitte små sjokoladar

Andre kapittel: Om onkel Thor som elskar jula

Tredje kapittel: Om å spionere (eller berre følgje litt med!)

Fjerde kapittel: Om tusen Jesusbarn

Femte kapittel: Om å ta feil

Sjette kapittel: Om englar

Sjuande kapittel: Om å oppdage eit mysterium

HEKSA

Åttande kapittel: Om ei stemme

Niande kapittel: Om Henrik

Tiande kapittel: Om snøkrystallar og alt som kjem ovanfrå

Ellevte kapittel: Om Mini-Jørgen og heksa

Tolvte kapittel: Om løyndommen til Jørgen

Trettande kapittel: Om alt eg ikkje har visst om mødrer

Fjortande kapittel: Om grunnmuren eller sjøbotnen eller jordsmonnet

Femtande kapittel: Om pappa og 2000 år

MYSTERIET

Sekstande kapittel: Om at jula er ikkje nokon spøk

Syttande kapittel: Om å pynte tre

Attande kapittel: Om å tene pengar

Nittande kapittel: Om tjuveri og politi – eller?

Tjuande kapittel: Om at ingen er som pappa

Tjueførste kapittel: Om å vere lei seg

Tjueandre kapittel: Om ei uventa gåve

Tjuetredje kapittel: Om å la pinnekjøttet og jula vente litt

Tjuefjerde kapittel: Om å feire jul

ENGLANE

FØRSTE KAPITTEL

Om gatelykter og bitte små sjokoladar

Eg visste det med ein gong eg vakna. Jula var på veg. Eg stod opp og sprang ned i berre nattkjolen. Så lista eg meg inn på kjøkkenet. Mamma stod med ryggen til.

«God morgon!» sa eg.

«Å, Malin, er du der alt? Eg hadde tenkt å gjere denne ferdig før de kom ned …»

Ho hadde hugsa julekalenderen! Pinnen med alle dei gamle julehjarta i filt. 24 raude hjarte. Mamma hengde julekalenderen på ein spikar, rett over kjøkkenbordet.

«Han blir litt enklare i år enn han bruker å vere», sa ho.

Like etter var Molla der også. Vi stod begge og såg opp mot trepinnen med dei gamle hjarta på. Alt såg i alle fall ut som før.

Vi opna det første hjartet. Der låg det to små sjokoladar. Bitte små. Ein til kvar. Vi stakk dei i munnen. Smaken frå sjokoladen forsvann inn i meg ein stad. Han var liten, men han var god.

«Berre ein til kvar! Så det er sånn det har blitt?» sa Molla.

Mamma smurde matpakkar. «Ja, sånn har det blitt!» sa ho og nynna fort på ein gammal julesong. Endå ho ikkje er så glad i jula.

Eg såg mot vindauget: «Men kva med julestjerna?»

«Eg skal snart finne henne fram, eg veit berre ikkje kvar ho er. Ho ligg kanskje saman med den gamle kassa med julepynt på loftet, der alt det andre frå flyttelasset eg ikkje har fått lagt på plass enno …» Meir høyrde vi ikkje, Molla og eg, for vi var allereie på veg opp trappa til loftet. Det kunne hende at mamma ikkje hadde skjønt det, men jula kan ein ikkje flytte på. Når jula først kjem, så kjem ho.

Vi sprang opp den første trappa, og så skubba vi kvarandre opp trappestigen til mørkeloftet. Molla fann brytaren, og vi gjekk laus på kassene merkte flytting. Heilt bak, inst under skråtaket, fann vi kassa det stod Jul, obs, jul på. Stjerna låg øvst med leidninga samankrølla. Vi ropte nesten i kor: «Vi fann henne!» Og så måtte vi åle oss varsamt ned trappestigen. Eg heldt godt rundt stjerna.

«Det kunne vel vente til i kveld», sukka mamma. Molla og eg rista begge på hovudet. Så hengde ho stjerna opp i vindauget og sette i kontakten. Stjerna lyste. Heldigvis! Og ikkje såg ho ut til å bry seg om at ho no skulle skine i eit heilt anna hus og i ein heilt annan by enn ho hadde skine før. Også mamma smilte no.

Stjerna kasta lysstrålane ned mot oss medan vi heiv i oss brødskivene.

Ute på gata vinka vi til mamma. Ho vinka tilbake, rett ved stjerna. Stjerna hang litt skeivt, og smilet til mamma stod også litt på skrå.

«Jula blir heilt annleis i år», sa Molla. Sjølv om ho er to år yngre, skal ho alltid vere så fornuftig.

«Ja, men det blir jul uansett», sa eg. «Det blir jul.»

Alt var annleis. Det var fordi pappa budde ein annan stad. Han hadde flytta frå oss, og vi hadde også flytta. Vi hadde liksom flytta frå oss sjølve. Og no budde vi i denne gata i denne nye byen.

«Det går heilt sikkert an å feire jula her også!» sa eg, snudde meg og såg nedover den vesle gatestumpen vår.

Heile gata skein som frå tusen lys.

Då vi gjekk heim frå SFO same dagen, var det alt blitt mørkt. Og idet vi runda hjørnet og kom inn i gata vår, var noko forandra. Noko var annleis, men kva?

Vi kunne ikkje heilt seie kva det var, nokon av oss. Det var nesten umogleg å sjå noko. Molla tok handa mi. Då vi var like ved, såg vi mamma stå utanfor huset vårt med fire handleposar. Ho hadde sett posane på fortauet og stod med armane i kross. Framfor henne stod Abrahamsen, han budde midt imot oss, på andre sida av gata. No vifta han med armane og bøygde seg framover. Molla lo og sa at Abrahamsen likna ein gorilla.

«Hysj», sa eg og lo litt, eg også.

Så med eitt forstod vi kva det var som var annleis. Det var gatelyktene. Nokon hadde slått dei av.

«Ja, no har dei slått av lyset», sa Abrahamsen og nikka fleire gonger. Igjen vifta han med armane.

Molla begynte å fnise.

«Men Kjell, då, det er sikkert berre ein teknisk feil», sa mamma. «Dei kjem sikkert på snart.»

«Eg ringde kommunen og bad om å få snakke med rette vedkommande, men heile tida vart eg sett over til ein annan, og medan eg sa kva det gjaldt, vart eg sett over til ein annan igjen. Sett over og sett over!»

Abrahamsen var raud i toppen no. Han likte ikkje berre å bli sett over når han snakka i telefonen. Det var heilt tydeleg.

«Eg forstår det berre ikkje. Kvifor er lyset sløkt hos oss når det lyser i resten av byen?»

Nei, ingen av oss visste det.

Abrahamsen var ein som passa på. Før var han ingeniør på jobben, men no var han ingeniøren i gata. Det sa han sjølv.

«Gata vår har potensial», brukte han å seie. Og: «Gata vår er framtida for byen, restaurering av gamle hus, det er topp!»

Men no stod han berre og rista på hovudet.

«Det lyser heldigvis inne i husa», sa eg for å lette på stemninga. Også borte i Abrahamsens eige hus lyste det koseleg.

«Jaa», sa Abrahamsen. Han heisa litt på buksa, såg seg rundt og retta på nokre søppeldunkar som stod skeivt.

Mamma brydde seg ikkje om gatelyktene, ho gjekk inn med handleposane. Eg og Molla var også på veg inn, men Molla sa:

«Det lyser ikkje i alle hus.» Ho peika mot nabohuset vårt, det som ligg tett ved vårt hus. Dei to vindauga som vende ut mot gata, var mørke. Berre eit gråleg skin der bak.

Porten inn til nabohagen bles litt fram og tilbake, han knirka stygt. På framsida var det merke etter store sko.

Ein gong såg eg han som bur der, Jørgen, komme heim. Då sparka han opp porten. Eg hadde eigentleg aldri sett han ute utanom den eine gongen. Men frå vindauget mitt i andre etasje kunne eg sjå ned på kjøkkenet hans. Husa stod så tett her, og hagen mellom husa var delt i to med eit digert gjerde, så det vart ein liten flekk på kvar.

Då eg skulle fortelje den nye klassa mi kvar eg budde, gjekk det liksom eit gisp gjennom rommet. Tobias i klassa sa eg budde rett ved heksehuset. Og to av jentene sa framleis at dei aldri ville tore å bli med meg heim. Endå eg sa at det berre budde ein mann der, ein som heitte Jørgen.

Av og til sat han der om morgonen når eg stod opp og kikka ut, og han sat der nesten alltid om kvelden når eg sat ved skrivebordet mitt og gjorde lekser. Men vindauga mot gata hadde eg aldri sett før. Dei var som mørke hòl.

«Nokon seier at det er eit heksehus», sa eg til Molla.

«Tull, hekser finst ikkje», sa Molla. Ho er berre sju år, men likevel så sikker på alt mogleg. «Kanskje han berre er seint ute med jula», sa ho.

«Ja, det kan hende. Det er mamma òg», sa eg.

Dess lenger eg såg på dei mørke stoveglasa, den klagande porten og det stusslege huset, dess meir usikker vart eg.

«Det minner i alle fall litt om eit heksehus», sa eg.

Målinga flassa av her og der, porten svinga og klaga som om han hadde vondt.

«Det er lenge sidan eg slutta å tru på hekser», sa Molla.

Eg nikka, eg var samd. Men som alltid var eg ikkje hundre prosent sikker.

Abrahamsen sjekka noko med gjerdet borte ved huset sitt, og Molla spratt over vegen og spurde:

«Kjenner du han som bur der?»

«Jørgen! Det einaste som er sikkert med den karen, er at det er fint lite med han.»

Medan alle dei andre husa liksom skein og såg glade ut, såg nabohuset trist ut. Vi vart ståande og sjå litt på det. Ein skugge glei forbi stoveglasa der inne i mørket. Eit kaldt gys fór gjennom meg, men eg sa halvhøgt: «Det er berre Jørgen.»

Så gjekk vi inn.

Denne første veka i desember vart dagane berre kortare og mørkare, men enno var det ingen snø.

Kvar dag kasta eg eit blikk mot vindauga i nabohuset for å sjå om det hadde komme noko lys. Men nei. Gatelyktene var mørke, dei òg. Regnet piska mot ruta om kvelden. Vi laga julepynt og venta på snøen, på jula. Kvar morgon plukka vi ut sjokoladebitane frå dei raude hjarta i kalenderen.

Først då veka var over, hadde vi funne att den svarte, runde lysestaken, og mamma hadde hugsa på å kjøpe nye lilla lys.