© Det Norske Samlaget 2015

www.samlaget.no

Omslag: Stian Hole

Kart: Wikimedia Commons Atlas of the World,
Wikimedia Foundation

Tilrettelagd for eBok av
BookPartnerMedia, København 2015

ISBN 978-82-521-8713-7

Om denne boka

Ein klima-thriller frå framtida.

Året er 2052. Startskotet for tidenes heftigaste nettreality, ein klimakonkurranse sett til isolerte Bouvetøya i Sørishavet. Konseptet er utvikla og sett i scene av den rike, eksentriske kinesiske nettgründaren Wu Lo.

Fem deltakarar, ein ungdom for kvar verdsdel med kvar sine ekstrem-eigenskapar, skal knive om enorme pengesummar. Dei skal vere tre dagar offline, mens resten av verda kan følgje dei gjennom liveoverføringar. Men er Bouvetøya 2052 verkeleg ein sjanse til å endre planetens framtid? Mot sin vilje blir den norske aktivisten Roland vikla inn i nettrealityen. Og det som skal snart vise seg å vere eit spel på liv og død.

Lars Mæhle

BOUVETØYA 2052

Roman

Oslo 2015

ÉIN DAG FØR OPPSTART

BOUVETØYA, LAURDAG 21. DESEMBER 2052

1

Det var i ferd med å blåse opp.

Tunge skyer kom drivande inn frå vest, og ville om kort tid øydelegge den uvanlege utsikta: Bouvetøya i Sørishavet i klarvêr. Det vulkanske klippelandskapet hadde lege der og knitra i ein knallraud solnedgang nokre magiske minutt.

Det var eit syn for gudar.

Kapteinen på isbrytaren «Hanse Explorer», Grol, kom inn i styrerommet.

Han hadde stått på dekk saman med Sven og Armin. Synet hadde fengsla dei fullstendig. Grol kjente seg framleis overvelda, ja, nesten svimmel. Han sokk berre ned på stolen i ei merkeleg sinnsstemning.

I augekroken skimta han skyene som nærma seg. Han grudde seg for vinden. Det rugga i skroget allereie.

«Hanse Explorer» duva i dønningane utanfor Bouvetøya.

Igjen slo det han kor spesielt oppdraget deira var. Dei skulle førebu ein klimakonkurranse på liv og død, der fem ungdommar, ein frå kvar verdsdel, skulle delta. Om knapt eit døgn ville dei tumle rundt inne på øya, i det som var omtalt som tidenes mest spektakulære nettreality:

Bouvetøya 2052.

Han blei rykt ut av tanketrådane av ein smell.

Grol skvatt og sende eit raskt blikk bak aksla. Sven og Armin stod og hutra like innanfor døra, som nettopp hadde smekka så kraftig igjen i trekken. Eit isnande kaldt vinddrag strauk over nakken.

– Dette var verdt heile turen! sa Sven.

Svensken smilte frå øyre til øyre mens han slo flokar.

– Ja, eg håper de hadde glede av utsikta, sa Grol. – Truleg var det første og siste sjanse.

– Så lenge eg får pengane mine, er eg fornøgd, kvitra Sven tilbake. – Og når ein får naturopplevingar som dette på kjøpet, er det rein bonus.

Den 1,95 høge kampsporteksperten gav seg til å stire ut mot veggen av skyer i horisonten.

– Ny vinterorkan på veg?

Grol murra.

– Det heiter sommarorkan her nede. Men de skandinavar veit jo ikkje opp og ned på verda.

Svensken sleppte ein kort latter, før han igjen blei alvorleg.

– Dei skal no jammen få prøvd seg, ungdommane. Klimaet her nede er jo heilt sjukt.

Grol orka ikkje å svare. Han vende berre blikket mot instrumenttavla igjen, førte på seg head- og fingersettet og kopla seg til Nettet via satellittlinken.

Deretter heiste han ankeret og sette «Hanse Explorer» i rørsle.

Det bar rett mot uvêrsskyene. Isbrytaren støytte mot stadig større bølgjer.

Snart ville Sven bli sjøsjuk. Han tolte ingenting, svensken. Den vesle pygmeen Armin, derimot, den skalla nettprogrammeraren med runde briller, hadde vist seg langt meir sjødyktig.

Grol kasta eit blikk mot den underlege fyren. Han var uunnverleg for dette oppdraget, hadde vore med systemutviklingsteamet i Wu Lo Productions under oppbygginga av Nettet.

Dei var elles handplukka for sin spisskompetanse alle tre, for å kunne opphalde seg mutters aleine i Sørishavet i to månader og førebu nettrealityen. Oppdraget deira var todelt: 1) å gjere alt klart for konkurransen og 2) å sikre tryggleiken undervegs i sjølve spelet. Og ein ting visste Grol allereie: Gjekk ikkje ting etter planen her nede, så var det han, kapteinen, som ville bli stilt til ansvar. Wu Lo, den eksentriske nettgründeren bak Bouvetøya 2052, ville ikkje vere nådig.

Grol forsøkte å skyve dei dystre grubleria bort. Han bøygde seg i staden mot Armin, som sat fordjupa framfor multiframvisaren og dei mange, små hologramma. Dei fleste var refleksjonar av dei viktigaste punkta på Bouvetøya. Kameraa var sett opp på ulike stader i Nyrøysa, mens eitt viste trebua på Larsøya, fjernlageret deira på holmen sørvest for sjølve øya.

Det siste hologrammet viste livesendingane frå Bouvetøya 2052 på Nettet. Grol lente seg litt nærmare. Blikket hans peila seg inn mot deltakaren kalla «Hjernen», som nyleg var blitt presentert i dagens sending. Ei sped, boksmart jente frå Filippinane. Grol lurte på korleis ho ville meistre dei barske omgivnadene her nede. Tre av dei andre fem deltakarane var òg klare: «Strategen», «Goliat» og «Auget».

No stod berre den mystiske «Jokeren» att.

Grol kremta:

– No, kva ser du i krystallkulene, Armin?

Nettprogrammeraren svarte ikkje. Han var heilt klart djupt inne i sine eigne tankar. Grol kjente at han blei irritert. Han vifta med hendene framfor ansiktet til Armin.

– Hallo? Er det nokon heime?

Armin rikka ikkje på eit augelokk. Han sat framleis med blikket stivt retta mot hologramma. Grol begynte å lure på om fyren var blitt sjuk, men såg no adamseplet klatre i halsen framfor seg. Altså måtte han vere i live, tenkte han tørt.

Den tynne stemma til Armin skar plutseleg ut i lufta.

– Du må sjå på dette, sjef. Det er noko rart her.

– Rart? Kva da?

Grol lente seg over skuldra til Armin. Han merka samtidig at skuggen til den svære svensken vaks i gjenskinet frå instrumenttavla. Auga fór over hologramma.

Han såg ingenting uvanleg.

Armin retta peikefingeren mot det eine hologrammet. Konturane av Larsøya var så vidt synlege der i skumringa. Den vesle hytta, som ein biologisk ekspedisjon sette opp ein gong på 2040-talet, lyste mot han.

Grol rista på hovudet.

– Eg ser ingenting uvanleg. Kan du ikkje berre seie kva det er?

Armin mønstra kapteinen med eit alvorleg blikk.

– Lyset.

– Lyset? I hytta på Larsøya? Kva er det med det?

– Det skal ikkje vere der. Det er det som er med det.

I same augeblikk gjekk alt opp for Grol. Nakkehåra reiste seg eitt etter eitt.

Lyset i bua på Larsøya. Dei hadde slått det av sist dei var der. Ingen andre hadde vore der i mellomtida. Ingen andre hadde vore i nærleiken i Sørishavet. I det heile tatt.

Men no hadde nokon – nokon andre enn dei tre – slått lyset på.

JOKEREN

ÉIN DAG FØR OPPSTART

OSLO, LAURDAG 21. DESEMBER 2052

2

Kvite gneistar. Lyskula senka seg over tankane til Roland. Kjensla av ro. Endeleg kunne han puste. Sakte, tikkande pulsslag. Prikking i kroppen. Det mørke blei sakte brunt, det gule kvitt. Lyset breidde seg i synet, vidare ut i kroppen, det sitra og spraka heilt ut i fingertuppane, han skalv av fryd, segla av garde på ei bølgje av vellyst som omslutta alt, alle kjensler og tankar. Ved Moder Jord, så herleg. Å ikkje kjenne. Å ikkje tenke. Berre gløyme alle dei små, urolege tanketrådane, som tråkla seg så pinefullt fram i kvardagane – og gjorde kvar dag til ein rastlaus ørken av tid.

Plutseleg var ho der. Enda tidlegare enn sist. Ansiktet tindrande klart. Den vesle føflekken øvst på kinnet. Ringen i nasen. Dei rolege, brune auga som forstod alt.

Stefi.

Det var ho som steig fram frå draumane. Igjen. Det var hennar ansikt som gøymde seg der nede, i laga av fortrengde tankar. Ho var den han lokka fram, gong etter gong, trass i at han av og til forsøkte å gløyme henne, fordi han visste kor fjernt ho var frå ein plass i det verkelege livet hans.

Men no. Var ho. Her. Inni han.

Ho skein så sterkt at det nesten gjorde vondt. Latteren. Dei kvite tennene. Fingrane som i det eine augeblikket tvinna seg rundt det farga, raude håret, og som i det neste kunne strekke seg fram mot han og sende strålar av elektriske støytar gjennom kroppen.

Det sitra i kvitt.

Og ei ro – som han aldri klarte å oppdrive elles – følgde med. Rastløysa forsvann. Den oppkava ballen av bekymringar som alltid låg der og stakk i brystet, løyste seg opp. Alt rann ut og samla seg i eitt kvitt fokuspunkt, som om lyset var ein magnet som trekte alt det vonde til seg.

Stefi … ansiktet ditt … det lyser svakare … skurrar … blir utydeleg …

Lydar skar inn i hovudet. Ein eksplosjon av skrik og skvalder.

Roland kvapp til på stolen. Ein vrimmel av kafégjestar. Klirring i glas. Stemmer oppå stemmer. Dei to jentene ved nabobordet forsvann mot kvarandre i eit knis. Dei skjønte kvar han hadde vore, misunnte han truleg for at han torde, eller såg opp til han av same grunn. Blikket hans virra vidare.

Han skjønte først ingenting, så alt.

Han var på Mensch nede i Brugata, kafékonseptet som stadig var på flyttefot, og som ikkje var så nøye på aldersgrensa. Roland mangla rett nok berre få månader på 18 år, men han hadde vanka fast på kafeen i minst to år allereie. Tryggingspolitiet hadde hatt fleire rassiaer mot Mensch-lokale, og innehavaren, den kjente hackaren Rashid, sat for tida inne på Ila.

Men Mensch var seigliva.

Kafeen dukka opp att i nye lokale, under andre dekknamn og med stadig nye tilsette bak disken. Og berre stamgjestane, dei som abonnerte på nyheiter og stimulipakker via ulovlege sidekanalar av Nettet – for det meste unge, arbeidsledige austingar – visste kvar dei skulle gå.

Dei heldt tett.

Ein annan fin ting med Mensch, syntest Roland, var at Rashids namn og rykte garanterte for billig, overvakingsfri tilkopling til Nettet. Dei hadde også tilgang til ulovlege, systemstimulerande program, som var testa ut og godkjent av folka bak kafékonseptet.

No hadde Roland nettopp brukt dei siste, usle nettslantane sine på ein slik kort stimuli. Eit femminutts program som kopla seg til det ubevisste og trekte fram bilda frå botnen av alle botnar, skjønnmåla dei, pensla alt det grimme, kvardagslege i lyse farger – og etterlét han i ein rus av herlege, svevande kjensler. Og dei ville leve i minnet ei god stund, alt etter kor kraftig dosen var.

Det var verdt kvar nettkrone. Ansiktet til Stefi skein no klart og sterkt i han. Det ville ta minst eit døgn før minna frå stimulien blei viska ut.

Han grudde seg allereie til nedturen.

3

Roland trekte leidningen ut med eit sukk, og regulerte head- og fingersettet tilbake frå nedlastingsmodus til livemodus. Han sjekka innboksen i handa. Ingen nye meldingar. Ingen åtvaringar om dårlege stimulifiler. Bra.

I same augeblikk braut noko inn i synsfeltet. Kaféverten Junaid erstatta utsynet til vesting-jentene. Han sette ein kopp kaffi på bordet og blunka.

– Sat som eit skot, kva?

Roland nikka åndsfråverande. Han prøvde å late som om han var opptatt, ville berre sitje og kjenne på godkjensla frå stimulien litt til og ikkje bli forstyrra av verdsleg prat. Men den androgyne skikkelsen til Junaid rikka seg ikkje.

I staden lente han seg nærmare.

– Skal helse deg frå Rashid.

Det gjekk eit rykk i Roland.

– Har du besøkt han i fengselet?

Junaid rista på hovudet.

– Han har smugla ut meldingar via dekkaliaset.

– Men har ikkje Tryggingspolitiet konfiskert headog fingersettet hans?

Junaid kasta eit raskt blikk mot jentene på nabobordet, før han la ein finger diskré over munnen – og lente seg enda nærmare Roland.

– Rashid fryktar at det er ein dobbeltagent her nede.

– På Mensch? kviskra Roland tilbake. – Ein som arbeider for Tryggingspolitiet?

Junaid nikka.

– Det er med nød og neppe vi har klart å rigge ned og rømme før dei siste rassiaene. Infoen har dukka opp i siste liten.

– Ulovleg overvaking av sidenettkanalane?

Eit brennande alvor i det feminine ansiktet.

– Vi veit ikkje. Men du må varsle John offline. Eit eller anna drit er på gang.

Junaid tok to steg tilbake og sa påtatt høgt:

– Denne er på huset. Enjoy!

Han blunka ein siste gong og forlét bordet.

Roland hadde atter fritt utsyn mot jentene på nabobordet. Dei var faktisk usedvanleg vakre, og dei sette i eit knis da han atter såg i deira retning.

Om han hadde hatt fleire nettkroner på kontoen, kunne han ha leigd rom på Hotellet for ein time eller to og fått seg litt ekte stimuli. Dei ville garantert ikkje vore uvillige, desse to.

Men ei uro var sakte begynt å spreie seg i kroppen. Eit skurr som prikka utover armane som små elektriske støytar.

Hjartet kava i brystet.

Roland reiste seg brått. For raskt. Han blei ståande og svaie eit par sekund. Det svimla for han. Herregud. Raud aura prikka fram i synsfeltet. Berre det ikkje var programvarefeil i den stimulipakka likevel. Men Mensch var jo kjent for nettopp det, at programvara deira, sjølv den mørkaste og mest ulovlege, alltid var fri for bugar.

Roland brukte eit par sekund på å summe seg, vikla deretter på seg den svarte skinnjakka og skjerfet. Han nikka så til Junaid, før han sette kursen mot utgangsdøra. Sjølv utan å sjå i deira retning skjønte han at stemninga dalte på nabobordet. Vesting-jentene ville nok finne det dei var ute etter, om dei absolutt ville. Men han var ikkje den som skulle søkke så lågt i kveld.

Langt viktigare ting venta.

4

Ute i Oslo-gatene hang eit tjukt lag av desembertåke.

Yr dryste lett mot kinna idet Roland dreidde ut i Storgata. Folk myldra overalt. Stemninga var spent. Grupper av unge arbeidsledige av talrike nasjonalitetar virra rundt i gatene. Mange av dei var truleg klimaflyktningar, frå middelhavsland så vel som tropeland, som i tillegg til si personlege armod òg ofte bar med seg epidemiske sjukdommar. Det var offisielt hovudgrunnen til at myndigheitene i Noreg praktiserte nulltoleranse for klimainnvandring.

Men sanninga var ei anna, nemleg at regjeringa klamra seg til dei ynkelege restane av gammal oljemakt. Dei få på toppen innan olje og finans hadde i årevis knebla alle satsingar på klimavennleg teknologi. Da den formelle etableringa av Oljetriangelet, alliansen mellom Noreg, Danmark og Skottland, blei stifta i 2045, blei det straffbart i det heile å ytre seg til fordel for klimasaka offentleg. Klimavaktarane måtte derfor møtast i skjul, på flyttbare konsept som Mensch eller via ulovlege sidekanalar av Nettet.

Blei dei ferska, ville dei få årelange dommar. Det gjekk også rykte om at klimaaktivistar blei torturert i fengsel.

Roland lukka auga og forsøkte å gløyme alle verdas bekymringar for ei stund. Stefi skein og gneistra. Bildet av henne førte med seg ei sitrande ro.

Det kilte i sjela.

Han håpte intenst at han ville møte henne for første gong i kveld. Under appellen. Truleg ville ho vere der ein stad. Det var forventa rekordoppmøte, kanskje så mykje som hundre tusen demonstrantar på Youngstorget ved midnatt. Tryggingspolitiet ville også vere der, og dei kom til å sikte seg inn på dei mest radikale klimaaktivistane.

Det ville bli rått. Og stygt.

Denne kvelden, natt til 22. desember 2052, skulle gå inn i historiebøkene. Det ulma i Oslo denne ettermiddagen. Heile byen var ei glødande kruttønne.

Alt som trongst, var éi sprakande fyrstikk.