© Det Norske Samlaget 2014

www.samlaget.no

Omslag: Øystein Vidnes

Tilrettelagd for eBok av
BookPartnerMedia, København 2014

ISBN: 978-82-521-8756-4

2. utgåva

Om denne boka

Arrfjes

Forrykande sjøroman

I april 1812 oppdagar førstereisguten Ejner Tevig og resten av mannskapet om bord på den norske skuta Haabet ein engelsk brigg i Nordsjøen. Kanonbåtkrigen med England er på sitt hardaste og fleire tusen norske sjømenn blir tekne til fange og sende i den engelske prisonen. Kapteinen på Haabet bestemmer likevel at dei skal kapre den engelske briggen. Det burde dei absolutt ikkje gjort.

Arrfjes er ein forrykande historisk sjøroman for ungdom, skrive av den doble Upris-vinnaren Terje Torkildsen.

Terje Torkildsen

ARRFJES

Roman

Oslo 2014

Elleve dagar tidlegare

Torsdag 23. april 1812 kl. 3 natt.
N59° 01’ V2° 34’

Berre den som sjølv har grave ei grav, veit kor tungt det er. Ho skal vera seks fot djup og like lang. Han som grev denne grava, er snautt fem fot lang. Han heiter Ejner Tevig og har enno ikkje fylt fjorten år. For mindre enn to veker sidan reiste han heimanfrå, frå staden han har budd heile livet. No står han og grev ei grav på ei øy mange hundre sjømil lenger vest. Korleis kom han hit? Han er kommen så langt ned i grava no at han ikkje lenger er synleg. Ikkje det at det betyr noko, for det er ingen her som kan sjå han uansett. Det er heilt mørkt, og det finst berre to andre menneske på denne aude øya. Det eine mennesket er dødt og ligg i ein bylt attmed den grå husveggen. Det andre er eit lite barn med englefjes. Ho søv tungt og trygt i senga inne i huset. Ho aner heldigvis ikkje at mora snart skal bli kasta ned i ei seks fot djup og kald grav.

Då Ejner var like liten som jenta, hadde han også eit vakkert ansikt. Alle var einige om det. Men det var før kopparsjuka kom til Tevig. Det var før krigen. No er han ikkje like vakker lenger. Den vesle jenta med englefjeset skreik då ho såg han. Godt at ho ikkje ser han no. Godt at ingen andre enn Gud kan sjå han no, for hadde nokon sett han der nedi hòlet, ville dei nok ha drepe han på flekken. Skote først og spurt etterpå. Han ville uansett ikkje kunna svara for seg, for han kan ikkje språket deira.

Det blir brått stilt. Spadekasta med sand og grus kjem ikkje lenger opp frå hòlet. Har han gitt opp? Eller er han ferdig? Ejner kastar spaden hardt opp av hòlet. Det er tungt å grava ei grav. Ein forstår ikkje kor tungt det er før ein sjølv har gjort det. Ejner strever med å komma opp frå hòlet. Han har grave halve natta, og no er grava djupare enn han er høg. Når han tek spenntak i veggen, rasar berre sanden ned i hòlet. Det burde han tenkt på før han kom så langt ned. Han burde ha funne seg ein stige eller i det minste eit tau. Det er ingen andre her som kan hjelpa han opp. Jenta som ligg og søv inne i huset, er for lita, sikkert ikkje meir enn to–tre år, og viss det kjem nokon vaksne, vil dei nok skyta han på flekken. Dei vil tru at det er han som har drepe den arme mora som ligg i ein bylt borte ved husveggen.

Ejner sit i botnen av hòlet og lener panna mot knea. Har han eigentleg grave denne grava for seg sjølv? Han har vel ikkje tenkt å gi opp no? Det har då sett mykje verre ut før? Då han reiste frå Vigeland, fekk han ein skilling av presten. Den skillingen gav Ejner til ferjemannen i Svinør for å bli frakta over til Mandal. Då han mønstra på som førstereisgut, eigde han ingenting anna enn kleda han hadde på kroppen, og det var ikkje rare greiene. No er han jungmann, og han er rik. Han har både våpen og pengar, fem skilling i støvelen og ei kiste full av amerikanske sølvdollar, men den er det berre han og Gud som veit om.

Ejner reiser seg opp og blir ståande og kikka opp av hòlet. Stjernene er tallause på himmelen, og bak stjernene bur Gud. Han som har skapt alt som lever, og som er herre over døden. Ejner spenner i veggen med høgre fot og hoppar så høgt han klarer. Han grabbar tak i graset og får akslene over kanten på grava. Han klorer i torva og sparkar med føtene i alt han treffer. Sanden rausar ned i grava, men det får ikkje hjelpa. Han klorer seg framover og sparkar seg oppover. Han får brystet over kanten og støvlane støyter mot laget med jord og torv. Ejner rullar over på ryggen. Han blir liggjande slik på bakken og pusta tungt ei lang stund. Ser opp på stjernene. Dei er talrike som sandkorn på stranda. Men han kan ikkje liggja slik heile natta. Jobben er jo berre halvgjord.

Ejner reiser seg og går frå grava bort til bylten ved husveggen. For mange ville nok dette vore den verste delen av jobben, men for Ejner har det nesten blitt ein vane å bera døde kroppar med skamferte fjes til grava, både til lands og til havs. Han bøyer seg ned og tek tak i tauet han har surra rundt liket. Den unge mora er tung å bera, men det går ganske lett å dra henne på det fuktige graset frå huset bort til den mørke gropa. Ejner legg bylten varsamt frå seg ved sida av grava. Han set seg ned på kne og rullar liket ned i hòlet. Det kjem ein dump lyd når den døde kroppen treffer botnen. Ejner tek ein neve sand frå haugen og kastar ned i hòlet.

– Av jord er du kommen, seier han lågt.

Han fyller neven på ny og drysser sanden ned på den døde mora.

– Til jord skal du bli.

Nok ein neve sand finn vegen ned i grava.

– Frå jord skal du igjen stå opp.

Ejner går bort og hentar spaden og stikk han inn i haugen med sand, men så er det som han ombestemmer seg. Han set frå seg spaden igjen og stiller seg opp framføre grava med bøygd nakke. Hadde det vore folk i nærleiken, ville dei høyrt at han syng ein salme. Men dei måtte stått veldig nær, for han syng lågt. Han vil nok ikkje vekkja den vesle jenta med englefjeset. Ho skal få sleppa å sjå at han gøymer mor hennar under fleire fot med sand og jord. Men Gud ser alt. Frå høgt der oppe bak stjernene kan han sjå at jungmann Ejner Tevig står med bøygd nakke og syng salmar om at Gud på dommens dag må henta den døde frå den kalde jorda opp til seg i himmelriket. Han syng lågt, for han er redd for å vekkja jenta med englefjeset, og han er redd for å hamna i prisonen. Men han syng, for han er endå reddare for å hamna i helvete.

Sundag 12. april 1812, kl. 9 morgon.
N59°39’ A2°8’

Ejner skrik som ein nygjelda gris. Sparket frå den jernslåtte støvelen er så hardt at han nesten lettar frå dørken.

– Kom deg opp, pokkertryne! brøler ei grautete stemme. – Kapteinen vil snakka med deg.

Ejner vrir seg rundt på ryggen og ser opp i det skjeggete og tannlause fjeset til båtsmann Smith.

– Er du døv, gut? Kom deg opp! sa eg. – Kaptein Nygaard vil snakka med deg!

Han klynkar og gnir seg på hofta. Den brutale båtsmannen løftar høgrefoten for å gi dekksguten på dørken eit nytt spark, men Ejner klarer å rulla seg unna eit halvt sekund før støvelen treffer han i magen. Han kjem seg på føtene og står samankrøkt og støttar seg til det grove, våte treverket i skuteveggen. Magen er heilt tom, og det mørke håret er limt fast til kinnet med spy.

– Og etterpå kjem du ned hit og vaskar opp etter deg. Forstått?

Ejner nikkar.

– Forstått? Spyttspruten står ut av den tannlause kjeften hans.

– Ja, seier Ejner så høgt han klarer med den spede, utspydde stemma si.

Båtsmann Smith forsvinn ut på dekk. Ejner ventar ei lita stund før han diltar etter. Det verste uvêret ser ut til å ha gitt seg, men han må likevel konsentrera seg for å unngå å gå på trynet. Det er god bør, og alle dei gulkvite segla bular i mastene. Det er ikkje mange metrane frå den våte, mørke kahytta i baugen, der dekksgutane ligg, over til kapteinslugaren i akterstomnen, men det går likevel seint med Ejner. Han haltar og har spy i halsen. Ejner går langs relinga på styrbord side, slik at han kan halda seg fast i det kraftige rekkverket som skil skipsdekket frå storhavet. Møta mellom skutebaugen og dei grove bølgjene sender våt sjøsprøyt over den raude topplua og ned i nakken på han. Ejner ser difor ut som han har vore kjølhalt når han kjem inn til kapteinen, men mesteparten av spyet er i det minste vekke frå fjeset og luggen. Kaptein Nygaard står med ryggen til døra og støttar hendene mot eit stort bord midt i rommet. Han har breibremma hatt og kjøpeklede. Den svarte kapteinsfrakken har sølvknappar på lommene og broderi på kragen. Han studerer eit kart i skinet frå ei kvaloljelampe. Dei fire kuauga på veggen blir jamleg overrisla med sjøvatn og sender ikkje mykje sollys inn i lugaren denne morgonen. Dekksguten er fersk, men han kjenner plassen sin. Han blir difor ståande ei lita stund utan å seia noko. Kaptein Nygaard fortset å studera kartet. Ejner kremtar svakt, og kapteinen snur seg så brått at han skvett.

– Kva er det du vil? Har du ikkje lært at du skal banka på? spør kapteinen med grov stemme.

– Eh … Eg fekk beskjed om å komma …

Nygaard ser ikkje så veldig gamal ut, til kaptein å vera. Håret og skjegget er framleis svart, og munnen er full av ganske kvite tenner. Det fine språket og kjøpekleda fortel at han er bymann.

– Det er du som er den nye dekksguten, ikkje sant? Du mønstra på i Mandal.

– Ja, seier Ejner og nikkar.

– Kva heiter du?

– Ejner Tevig, Ejner Salvesen Tevig.

Nygaard står og studerer den nye dekksguten sin ei lita stund. Han er liten og tynn. Alle kleda ser ut som dei er eldre enn han sjølv. Sjøstøvlane er for store, geiteskinnsbuksa har lapp i baken, men sjøkufta ser ikkje så verst ut: stor og stiv, men solid. Med unnatak av den raude topplua er guten fargelaus.

– Kor gamal er du? spør kapteinen med påfallande venleg stemme.

– Tretten, svarer Ejner og kremtar. All spyinga har gjort halsen tørr.

– Kor kjem du frå?

– Tevig.

Kapteinen flirer.

– Og kor i granskauen er det?

Ejner ser ned i dørken.

– I Mørkesdal ved Sniksfjorden, ei kvartmil inn av Svinør.

Kapteinen nikkar og mumlar irritert noko som Ejner ikkje kan høyra.

– Har du vore om bord i ein båt før? spør Nygard strengt.

Ejner rettar seg opp og svarer raskt.

– Å, ja, eg har …

– Og då meiner eg ikkje ein pram.

– Eh … Ejner veit ikkje kva han skal svara.

Kapteinen ristar på hovudet.

– Folk svelt i hel på gardane over heile landet og prøver å berga barna sine ved å senda dei til sjøs, som om det hjelper? Det er jo krig, for fanden! Har ikkje foreldra dine fått med seg det? Det ligg engelske krigsskip langs heile kysten og ventar på oss. Dette er ikkje ein sundagstur for smågutar.

Kapteinen løftar ein trugande peikefinger opp i lufta og set to nesten kolsvarte auge i førstereisguten. Ejner prøver å møta blikket hans, men klarer ikkje. Nygaard sukkar og står og lener seg mot det store bordet midt i lugaren.

– Ja, ja, ein gong må jo vera den første for oss alle, men du har ikkje akkurat valt deg ein silkeseglas som jomfrutur, for å seia det forsiktig. Veit foreldra dine at du er her?

Nygaard legg hovudet litt på skakke og ser skarpt på den nye dekksguten sin.

– Eg har ikkje foreldre, seier Ejner og ser ned.

Kapteinen reiser seg frå bordet og kjem mot han. Han legg ein grov peikefinger under den skjegglause haka til Ejner og stryk med tommelen over det arrete kinnet hans.

– Du har hatt koppar, ser eg.

Ejner vrir hovudet vekk.

– Er det lenge sidan? spør kapteinen.

– I fjor vår, svarer han spakt.

Nygaard nikkar sakte på hovudet og spør med påfallande mild røyst.

– Var det då foreldra dine døydde, kanskje?

Ejner ristar sakte på hovudet og ser ned i golvet.

– Berre mamma. Ho døydde på langfredag i fjor. Far min forsvann på sjøen for lenge sidan. Kan berre så vidt hugsa han. Han reiste ei veke før bror min blei fødd. Han Samuel er ti år no.

– Og kor held han hus, då, bror din?

– Han er dreng hos presten på Vigeland.

Kapteinen nikkar.

– Er du konfirmert?

– Å, ja. Sjølvsagt …

Nygaard ser skeptisk på han. Han snur seg brått rundt og plukkar opp eit papir frå bordet. Han gir det til Ejner.

– Les dette, seier han.

Ejner tek imot papiret og løftar det til nasen. Han må flytta litt på seg for å finna lys nok til å sjå dei små bokstavane.

– Forordning om Priserætten i Christianssands Amt …

– Takk. Kaptein Nygaard grabbar papiret før han får lese meir. – Det må eg seia. Du les godt. Kan du skriva òg?

– Betre enn presten, seier Ejner og skyt fram brystkassa.

Kapteinen ler ein kort og hjarteleg latter.

– Ja, det skulle ikkje forundra meg. Nygaard legg hovudet litt på skakke og ser nesten ømt på dekksguten sin. – Så då var det ikkje presten på Vigeland som lærte deg å lesa, altså?

Ejner ristar på hovudet.

– Nei, det var mor. Det var ho som lærte meg å lesa.

Kapteinen nikkar og legg ein stor neve på aksla til førstereisguten.

– Ja, då skulle ho nok heller sett deg i ei skulestove no enn langt til havs i gamle Haabet. Her blir det ikkje tid til verken lesing eller skriving, er eg redd.

Det bankar på døra.

– Kom inn! roper Nygaard med bassrøysta si.

Ein dekksgut med pukkelrygg stikk eit audmjukt ansikt inn gjennom dørglipa.

– Framand skute ei sjømil til babord, kaptein.