© Det Norske Samlaget 2016

www.samlaget.no

Omslag: Mystical Garden Design

ePub production: Specialtrykkeriet Viborg A/S

ISBN 978-82-521-8976-6

Om denne boka

Tredje bok i spenningsserien om Stian og Stine.

Når Stian og Stine treffer ein gråtande gut på gata, som seier han har blitt rana av ein bjørn, er dei sikre på at dei har funne eit nytt mysterium å løyse. Kan det vere ein verkeleg bjørn, eller?

– Har dyrekostymene på garden noko å gjera med overfallet på guten og fleire innbrot?

– Kven er dei to i bilen som spionerer på Stian og Stine?

– Kva er det som skjer på garden Vistad om kveldane?

Stesøskena Stian og Stine har nettopp blitt del av ein ny familie. Men å få ein ny bror eller søster er ikkje alltid like lett!

Då er det flaks at Stian og Stine begge liker å løyse mysterium.

Magnhild Bruheim

Bjørnemysteriet

Stian og Stine

Roman

Oslo 2016

Kapittel 1

Stine

Eit vått snøkorn landa på nasen til Stine. Det var tett i tett av dei i lufta. Ho stoppa opp, la hovudet bakover og rekte ut tunga, slik at ho kunne kjenne det kalde treffe det varme. – Kjenn snøen, sa ho til Stian. – Vinteren er her.

– Tenk at snøen inneheld tusenvis av ulike snøkrystallar, sa Stian og rekte fram hendene så snøfjona kunne leggje seg der. – Veit du kor mange kantar kvar snøkrystall har?

– Eg har sett bilde av det, svarte Stine og lukka munnen. Ho var ikkje heilt sikker. – Dei er kjempefine. Det er rart å tenkje på korleis dei ser ut når ein forstørrar dei veldig.

Stian og Stine var på veg heimover etter eit ettermiddagsarrangement på skolen.

– Men visste du at alle snøkrystallane har like mange kantar? Stian heldt fast i temaet.

– Har aldri tenkt over det, sa Stine. – Det er vel ikkje så viktig.

– Alle har seks kantar. Er ikkje det rart? Dei er ulike på form, men alle har seks kantar.

– Mogleg det, sa Stine, utan å la seg imponere.

– Kvart snøfnugg er samansett av mange krystallar. Stian gav seg ikkje. – Det startar ofte med ein bitte liten vassdrope, og den veks seg større når vassmolekyl i lufta legg seg utanpå den.

– Det hadde eg også visst om eg hadde sete med PC-en og pugga alle slags artiklar, sa Stine og kjende seg irritert.

– Eg synest det er veldig interessant, sa Stian.

– Det er fordi du er ein nerd, sa Stine og angra litt med det same.

– Og du er utruleg dum, sa Stian og gjekk raskare.

– Det var ikkje slik meint, sa Stine og heldt same farten. – Du sit jo framfor PC-en seint og tidleg og finn ut om alt mogleg. Det heiter å vera nerdete.

– Og du gidd ikkje å finne ut om noko som helst og seier frekke ting. Det heiter å vera dum, svarte Stian og lét seg tydelegvis ikkje blidgjera.

– Men du, prøvde Stine seg. – Drit i det med snøkrystallar og dumme og nerdete ting, da, kven synest du var flinkast på scenen i kveld?

– Ingen i grunnen, sa Stian avvisande.

– Nå er det du som er dum, sa Stine og bestemte seg for ikkje å seia meir på ei stund.

Det begynte å bli skumringsblått der dei gjekk, men det kvite, tynne snølaget som var i ferd med å dekkje landskapet, gjorde det lysare. Det første snøfallet denne hausten.

Stine kjende nå at ho gledde seg til vinteren kom på ordentleg, til alt skulle bli heilt kvitt og dei kunne finne fram skiene og alt anna utstyr som høyrde til. Ho drøymde seg så bort i tankane på alt dei kunne gjera om vinteren, at ho skvatt til da ho høyrde ein lyd som likna på eit hyl.

– Høyrde du? sa ho og snudde seg mot stebroren. Ho gadd ikkje vera uvenner med han lenger, det vart for kjedeleg.

Stian stoppa opp og lytta. – Sikkert eit dyr, sa han. – Ulv, kanskje.

– Særleg, sa Stine. – Aldri høyrt om ulv her, så du skremmer ikkje meg.

Vegen dei gjekk, låg ved skoggrensa, derfor var det ikkje usannsynleg at det var eit dyr dei hadde høyrt. Dei budde i utkanten av byen og kjende godt til skogsområdet som låg i gangavstand frå huset.

– Buæh! Ropet ljoma i øyret til Stine, samtidig som nokon hogg tak i armen hennar.

Ho skvatt så hjartet spratt opp i halsen.

Det var naturlegvis berre Stian som hadde sett ein støkk i henne.

– Dumming, sa ho og hadde lyst til å slå og sparke.

Men akkurat da dukka det opp ein skapnad eit stykke framme på vegen. Den likna meir på eit menneske enn eit dyr. Det kom eit nytt hyl, men nå høyrdest det meir ut som høglydt gråt.

Stine greip armen til Stian slik at begge vart ståande og sjå på det som nærma seg.

– Ein gutunge, kviskra Stine, sjølv om ho godt kunne ha snakka høgt. – Grin han, eller?

Gutungen som kom mot dei, kunne vera sju– åtte år. Etter kvart som han kom nærmare, var det ingen tvil om at lyden dei hadde høyrt, var gråten hans.

– Hei, har det skjedd noko? sa Stine da guten var eit par meter unna.

Guten småsprang og hulka, det verka som om han ikkje såg dei og ikkje hadde tenkt å stoppe.

– Kva er det? gjentok Stine og stilte seg opp slik at han ikkje kom forbi.

– Ein bjørn, stotra guten fram. Ansiktet hans var grimete av gråten.

– Bjørn? spurde Stian forundra. – Sa du bjørn?

– Eg har aldri høyrt at det finst bjørnar her, sa Stine, som om det skulle vera ei trøyst. – Dessutan er vel dei i hiet sitt nå. Det kan ha vore ein rev eller kanskje ein elg du såg, la ho til.

– Han tok pengane mine, sa guten, framleis gråtkvelt.

Stine og Stian såg på kvarandre. Dette var meir enn merkeleg. Kva var det med denne guten? Nokon måtte ha skremt han skikkeleg, tenkte Stine. Ikkje trudde ho på at det gjekk bjørnar i området, like lite som det fanst ulvar her. Men enda sprøare var det at ein bjørn kunne ha tatt pengar frå ein gutunge.

Hadde ikkje guten gråte så fælt, ville Stine ha trudd at han prøvde å narre dei. Men så god var han vel ikkje til å spela teater at han klarte å gråte så naturleg på tull? Det måtte vera noko anna.

– Har du mist pengane dine og er lei deg for det, så kan du få av meg, sa Stine.

– Bjørnen tok dei, sa guten og heldt fast på forklaringa si.

Stine visste ikkje korleis ho skulle gripe det an, eller kva ho skulle seia. – Kva heiter du? Det var det einaste ho kom på.

– Oskar, snufsa guten.

– Bur du langt unna? spurde Stian.

– Ikkje så langt, svarte Oskar og såg på Stian. Gråtinga hadde gjeve seg litt.

– Vi følgjer deg heim, sa Stian bestemt og la armen rundt skuldrene til guten.

Dermed måtte Stian og Stine gå tilbake same vegen som dei kom. Det vart ikkje sagt så mykje. Denne bjørnehistoria var så rar at det var vanskeleg å snakke om det. Snart fjerna dei seg meir frå skogen og kom inn i eit tett bustadområde.

– Her, sa Oskar og stoppa framfor eit gult hus, som såg ut til å vera tomannsbustad. – Her bur eg.

– Skal vi følgje deg inn? spurde Stine og tenkte at dei kanskje burde snakke med foreldra om det guten hadde sagt.

Guten var allereie på veg mot huset.

– Du … ropte Stine etter han. – Har du eit telefonnummer vi kan få tak i deg på? For å høyre korleis det går.

– Bjørnen tok mobilen også, sa Oskar, før han sprang dei få metrane til inngangsdøra.

Kapittel 2

Stian

Stian og Stine vart ståande og sjå etter Oskar. Så såg dei på kvarandre. Den vesle krangelen mellom dei var gløymd.

– Ingen blir rana av ein bjørn, sa Stian mens han prøvde å forstå det dei hadde høyrt.

– Men noko må jo ha skjedd, sa Stine. – Eg skulle gjerne visst kva. Ho snudde seg mot huset, som om det var svar å hente der.

Stian fekk ein idé. Han gjekk bort til postkassene som var festa på eit lågt, kvitt gjerde. Det var to kasser. Han tok opp mobilen og fotograferte namna og noterte seg så adressa. – Vi finn eit telefonnummer og ringjer litt seinare, forklarte han.

Så tok dei igjen fatt på heimvegen. Snøen fall tettare. På håret til Stine låg eit tynt, kvitt lag. Plenane rundt husa dei passerte, var nå heilt dekte av snø, men den såg blåfarga ut fordi mørkeret var i ferd med å koma. Vegen dei gjekk langs, var nesten heilt berr der bilane køyrde, men i midten og i kantane hadde snøen vorte til skitten sørpe. Snart kom dei tilbake til skogsområdet der dei hadde møtt den gråtande guten.

– Viss det var eit dyr som skremde han, så kan vi kanskje sjå spor i snøen, kom Stian på. – I så fall kom det sikkert ut frå skogen, så vi må halde nøye utkikk etter alt som kan likne på dyretrakk.

Dei gjekk vidare mens blikket søkte mellom trea. Eit par plassar kunne dei sjå spor, men det var helst etter fuglar eller smådyr. Og snart var det for seint å sjå noko som helst, kvelden nærma seg. Og det ikkje mørkeret skjulte, ville snøen om kort tid dekkje over.

– Der, ropte plutseleg Stine. Ho peikte innover i skogen. – Er ikkje det spor?

Det dei såg, var noko trakk. Men på grunn av nysnøen var det vanskeleg å vita om det var dyr eller menneske som hadde gått der. Dessutan var det såpass mykje at det kunne ha vore fleire. Spora gjekk rett ut i vegen.

– Vi følgjer spora eit stykke, foreslo Stian. – Kanskje finn vi ut noko. Han kjende spenninga koma, slik han hadde gjort før når det skjedde noko mystisk.

Han gjekk med raske steg innover, Stine følgde like bak. Men etter femti meter stod trea så tett at snøen ikkje hadde lagt seg. Dermed vart spora borte.

– Kva gjer vi nå? spurde Stine. – Leiter vi vidare og ser om vi finn noko anna? Kanskje dyremøkk?

– Berre det ikkje er for seint, sa Stian og kjende at han var skuffa fordi det vart vanskeleg. – Snart er det heilt mørkt.

– Vi prøver litt, sa Stine oppmuntrande og gjekk vidare.

Etter eit kvarters trakking fram og tilbake gav dei opp og gjekk ut på vegen att.

– Eg trur vi har eit nytt mysterium, sa Stine mens dei gjekk vidare.

Det var som å bli treft av ein solstråle, så glad vart Stian for det stesøstera sa. Av og til hadde han tvilt på om Stine var like interessert i å løyse mysterium som det han sjølv var, det var alltid så mykje anna ho valde å vera med på. Men nå var det ho som foreslo det.

– Vi skundar oss heim og finn Mysterieboka, sa Stian ivrig. – Det er masse spørsmål å finne ut av. I Mysterieboka hadde dei notert alt som skjedde når dei løyste tidlegare mysterium.

– Eg kom plutseleg på noko, sa Stine og stoppa opp. – Kanskje meinte Oskar ein type som heiter Bjørn? Kanskje er det nokon han veit om som eigentleg heiter Bjørn, som blir kalla Bjørnen?

Tanken var heilt ny for Stian. Det var jo mogleg, ja, kanskje nokså sannsynleg. Dei hadde sikkert misforstått. Men likevel, det hadde skjedd noko som dei måtte finne ut av. Det kunne vera eit stort mysterium, eller eit lite.

Dei hadde ikkje gått mange meter da Stian oppdaga noko i vegkanten. Noko blått. Han tok det opp, det var ei lue.

– Her trur eg det skjedde, sa han. – Oskar vart sikkert overfallen, og så miste han lua i kampen.

– Vi tar den med, sa Stine bestemt. – Da har vi ein god grunn til å ringje foreldra.

I huset lukta det fisk. Stian og Stine sparka av seg skorne og gjekk rett inn på kjøkkenet. Det var bestemt at middagen skulle vente til dei kom heim, og dei var minst tjue minutt seinare enn avtalt. Mor til Stine, Lisbeth, stod på kjøkkenet, men kommenterte ikkje at dei var seine.

– Middagen er akkurat ferdig, sa ho. – Var skolekonserten bra?

– Passe, sa Stian, som eigentleg ikkje syntest det hadde vore så moro.

– Det er ein ting …, sa Lisbeth og såg ut som om ho hadde noko spesielt i tankane. – Det er noko eg skulle ha snakka med deg om, Stine, sa ho.

– Noko spesielt, eller? spurde Stine og sette seg til bords før nokon hadde sagt ver så god.

– Eg tenkte vi kunne ta ein prat etter middagen, berre vi to. Kanskje gå ein tur? Lisbeth blunka til Stine og gjorde Stian veldig nysgjerrig.

– Noko hemmeleg? spurde Stine.

– Kanskje. Meir ville tydelegvis ikkje Lisbeth ut med nå. – Seier du frå om at det er middag til Malin og far din? sa ho til Stian. – Han sit på arbeidsrommet.

Stian og Stine fortalde ingenting om det merkeleg dei hadde opplevd. Dette skulle dei finne ut av åleine. Men det var irriterande at Lisbeth måtte snakke med Stine akkurat nå som dei skulle finne fram Mysterieboka.

Stian og storesøstera Malin fekk i oppgåve å rydde av bordet.

– Kva var det Stine og mora skulle? spurde Malin da ho og Stian var åleine på kjøkkenet.

– Noko hemmeleg, visst, svarte Stian og sette tallerkenane i oppvaskmaskinen.

– Hemmeleg? Kva skal det bety?

– Lisbeth sa ikkje meir. Stian skunda seg å bli ferdig med ryddinga.

Så snart han kom på rommet sitt, sette han seg ved PC-en. Han søkte på namnet og adressa han hadde registrert på mobilen. Torstein Ulen og Elin Molde stod oppført på same adresse, med kvart sitt telefonnummer. Det måtte vera foreldra til Oskar, tenkte Stian.

Han hadde lyst til å ringje eit av nummera med det same. Men det vart ikkje heilt riktig overfor Stine. Ho måtte få vera med på alt, det var jo til og med ho som meinte at dei hadde funne eit nytt mysterium.

Men han var ivrig etter å finne ut noko. Kunne det faktisk finnast bjørn i området? Og nå så seint på hausten? I så fall kunne bjørnen ha skremt Oskar, slik at han begynte å fantasere og kanskje hadde kasta lua for å hefte dyret. Det gjekk an å undersøkje. Først tenkte han å sende melding til Arne, journalisten han hadde kontakt med i avisa der han skreiv for barne- og ungdomssida. Men så kom han på ei anna. Tone Sogeland, lokalhistorikaren dei hadde vorte kjende med tidlegare på hausten, da dei jobba for å løyse eit hyttemysterium. Ho visste sikkert om slike ting.

Han skreiv ein e-post: Har du høyrt om det finst bjørn i området her? Stine og eg har opplevd noko mystisk i dag, kan fortelja seinare.

Sjølv om han rekna med kva svaret var, så var det greitt å slå det fast når dei skulle skrive alt dei lurte på, i Mysterieboka. Dessutan var det moro å gjera Tone nysgjerrig på det nye mysteriet.