© Det Norske Samlaget 2019

www.samlaget.no

OMSLAG: Martin Kvamme

EPUB-PRODUKSJON: Napp A/S

ISBN 978-82-521-8987-2

Om denne boka

Kan det vere livsfarleg å bli forelska?

Carlo trekkjer pusten og fyller lungene med frisk sjøluft. Strekkjer ut armane og smiler mot alt og alle. Skjøner ikkje kva som ventar han. Veit ikkje betre. Aner ikkje at denne vesle øya langt ute i Atlanterhavet vil forandra livet hans for alltid. Om fem dagar vil alt vera annleis.

Seksten år gamle Carlo reiser til Syden med den rare kunstnarmora si. Han ser fram til ei roleg ferieveke i varmen, men slik blir det ikkje. Isla Bonita viser seg å vere ei øy full av skumle typar og store mysterium. Og så møter han Julieta, den dansande jenta på kaien. Av og til kan det vere livsfarleg å bli forelska.

Terje Torkildsen

ISLA BONITA

Roman

Oslo 2019

Takk til Øyvind, Oda og Martin frå Myre i Vesterålen for gode lesingar og nyttige innspel.

día uno

la chica bailando

Ho er den første Carlo legg merke til når han stig i land på Isla Bonita: Jenta som dansar. Ho har lyst hår som rekk ned til skuldrene, og solbrune armar. Ein grøn sommarkjole dekkjer det meste av kroppen, men ikkje føtene. Ho dansar berrbeint på betongen. Kaiområdet er fullt av folk som kaklar og kaukar på ulike språk, men Carlo enser ingen andre. Blir berre ståande ved landgangen med dyffelbagen i handa og stira på jenta som dansar. Ho er i lag med ein gjeng hippiar. Dei har slitne klede og langt, uryddig hår. Den eine speler bongotrommer. Dei andre sel sjølvlaga smykke og dingeldangel til turistane. Jenta er eit dansande reklameskilt, og ho funkar. Mange av damene som kjem av ferja, går beine vegen bort til hippiane og kikkar på varene, men mora til Carlo er ikkje ei av dei. Ho er kunstnar sjølv og har inga interesse av jugl og stæsj som andre lagar.

– Der er det, seier ho og peiker mot nokre kvite, låge bygningar lenger inn i hamna. – Me skal henta nøklane til leilegheita i den butikken der.

Ho grip den store, blomstrete trillekofferten sin i handtaket og byrjar å hala han med seg bortover det ujamne betongdekket på kaien. Ho er rosa i fjeset og har synlege sveitteringar under armhòlene. Har snakka oppglødd om denne sydenferien i fleire månader og vil nok ikkje mista eit sekund av han.

Carlo løftar den svarte dyffelbagen opp på ryggen og diltar etter henne. T-skjorta klistrar seg fast til huda. Sjølv om dei er langt ute i Atlanterhavet, er det ikkje eit vindpust her. Berre varm luft, støy og ståk. Hamna i San Pedro på Isla Bonita er veldig annleis enn kaien heime i Haugesund.

Carlo vrir på nakken og får auge på den dansande jenta igjen. Han stoppar opp og blir ståande og suga til seg synsinntrykket. Har han nokon gong sett eit så vakkert menneske? Ho møter blikket hans og smiler søtt. Han ser ned og snur seg vekk. Prøver å finna tilbake til leia som mora har laga med den breie baken og den store, fargerike trillekofferten sin, men ei gruppe tyske pensjonistar sperrar vegen for han. Carlo gjer eit forsøk på å gå rundt dei, men blir hindra av nokre surfarar som står og forhandlar pris med ein taxijeep. Ein langhåra gut på hans eigen alder kjem smilande mot han og rettar fram handa. Carlo trur han vil handhelsa, men hippien er ikkje ute etter det.

– Bienvenido a Isla Bonita, seier han med nasal stemme og trykkjer ein tynn, heimerulla sigarett inn i neven hans.

Carlo slepper ut eit lite rop og trekkjer til seg handa. Reagerer som om jointen hadde ei glo i den eine enden.

– No, gracias, stotrar han og peiker med handa i same retninga som mora forsvann, som om det var ho som bestemte om han fekk kjøpa dop eller ikkje.

Jointen ramlar ned på bakken, men den langhåra langaren plukkar han raskt opp igjen og forsvinn i folkemengda. Ein rakrygga politikonstabel med solbriller på nasen og ein pistol i beltet spradar forbi. Carlo prøver å få auge på det gulrotfarga håret til mora, men ho er ingen stad å sjå. Han tek sikte på ei rekkje med barar og restaurantar. Set kursen mot ein pizzeria med uteservering, men endrar retning når det plutseleg bryt ut slagsmål der. Ein fleinskalla, overvektig engelskmann med tatoveringar i panna ramlar over eit kafébord. Ei servitrise roper på politiet utan at det ser ut til å ha nokon effekt.

– Carlo!

Det er mora hans som kaukar, men det er vanskeleg å høyra kor ropet kjem frå. Carlo er nesten ei nitti høg, og han står på tå, men han klarer likevel ikkje å få auge på henne.

Slagsmålet inne på restauranten eskalerer. Dei svære, bleike britane oppfører seg som ein flokk med nashorn under parasollane. Ein kvit plaststol flyg gjennom lufta og landar på fire føter like framføre Carlo. Han jumpar opp på stolen og blir ståande og speida utover folkemengda med den eine handa over augebryna.

– Carlo!

No får han auge på mora. Ho står i inngangsdøra til ein suvenirbutikk og har forma hendene til ein ropert framføre munnen.

– Du må komma hit og hjelpa meg. Dei snakkar berre spansk her!

Carlo nikkar og kikkar seg over aksla. Dei iltre britane blir bortviste frå pizzeriaen av myndige servitriser med truslar om både Policía Local og Guardia Civil. Dei svarer med langfingrar i lufta og rasistiske ukvemsord, men røystene deira blir raskt overdøyvde av ferja som slepper ut ein høg, lang ulelyd. Brunbarka matrosar løyser fortøyinga. Kaiområdet byrjar å tømmast for folk. Dei som ikkje skal vera med båten tilbake til Gran Canaria, spreier seg ut over San Pedro og forsvinn inn i jeepar, butikkar, restaurantar, hus og hotell. Men jenta som dansar, gir seg ikkje. Carlo kastar eit siste blikk på henne før han stig ned frå stolen. Ho står der enno. Trippar framleis berrføtt på betongen og vrikkar på hoftene i takt med bongotrommene.

mi casa es tu casa

Mora til Carlo har bestilt leilegheit på internett. Den ligg i andre etasje over ein nedlagd butikk i eit kvitt, firkanta murhus berre nokre hundre meter frå hamna. Dei bruker likevel ein halvtime på å finna fram. Alle husa i San Pedro er kvite og firkanta. Og det er langt mellom gateskilta. Carlo og mora er dessutan ueinige om retningsforklaringa dei fekk av utleigaren i suvenirbutikken. Det finst ikkje ein meter med asfalt på denne øya, og store trillekoffertar blir til små brøytebilar når gatene er fulle av sand. Så når dei omsider finn fram til rett adresse, ser mora ut som ho har bada med kleda på, og ho høyrest ut som eit øydelagt orgel. Carlo må bera den store, blomstrete trillekofferten hennar opp dei smale trappene til andre etasje.

Det er mykje kjøligare inne enn ute. Mora låser opp inngangsdøra og ramlar med rumpa først ned i ein sofa. Der blir ho liggjande som ei diger, pesande sjøstjerne.

– Puh. Dette var heitt. Me kan i alle fall ikkje klaga på vêret.

Carlo smiler og nikkar. Han set frå seg trillekofferten innanfor døra og slengjer dyffelbagen frå seg på det flislagde golvet. Blir ståande og kikka seg rundt. Ikkje akkurat femstjerners innkvartering, dette, men greitt nok. Rommet er både stove og kjøkken. Alle møbla er laga i mørkt tre. Veggene er kvite og tomme. Carlo går over golvet mot eit par dører og opnar dei. Den eine fører til badet, den andre til eit soverom.

– Du, mamma … Han vrir på nakken og kikkar på mora i sofaen. – Er det berre eitt soverom her?

Ho set seg opp.

– Kva?

Carlo nikkar mot den eine døra.

– Det er berre eitt soverom her, med ei dobbelseng.

Mora tørkar sveitte vekk frå auga med handbaken og reiser seg opp.

– Er det berre eitt soverom? Det var merkeleg. Det stod jo på nettet at det skulle vera sengeplass til fire.

Carlo sukkar og slår ut med armane.

– Vel, det er ikkje det. Eller …, det er i alle fall berre eitt soverom og éi seng.

Mora kjem bort til han og kikkar inn i rommet. Ho er eit hovud lågare enn han og nesten dobbelt så brei.

– Hah. Du har rett. Det er berre eitt soverom og berre éi seng. Ho smiler og klyper han kjærleg i kinnet. – Då må du nok sova i senga med mammaen din, sånn som du gjorde då du var liten. Kan bli koseleg, det.

Carlo rynkar på nasen. Det kjem ein dag i alle gutars liv då det å sova i senga til mamma går frå å vera veldig koseleg til å bli veldig kleint. For dei aller fleste skjer dette lenge før dei fyller seksten år. Mora til Carlo høyrest dessutan ut som ein hagetraktor når ho søv. Og ho beveger seg sannsynlegvis meir om natta enn om dagen.

Han tek eit par steg vekk frå henne og rettar fram hendene.

– Nei, men eg kan sova her på sofaen, eg.

Han tek sats og kastar seg ned på sofaputene for å markera kor enkelt og artig det kjem til å bli å sova der, men han feilbereknar og dunkar skallen mot det eine armlenet.

– Au!

Mora tek eit steg mot han.

– Nei, men huff då, slo du deg, guten min? Skal mamma blåsa?

Carlo sprett opp på beina og blir ståande og gnikka handflata mot hovudet.

– Nei, takk. Det går bra.

Armlenet er openbert laga av eit ganske hardt treslag, og sofaen er mykje kortare enn seksten år gamle gutar bruker å vera. Den er dessutan ganske skeiv og lite eigna til å sova på. Mora går inn på soverommet og slengjer seg ned på senga.

– Ohoi. Denne var mjuk! Reine trampolinen. Her skal me kosa oss. Kan du komma inn med bagasjen, så er du ein engel?

Carlo stønnar, men går bort til trillekofferten hennar og grip tak i handtaket. Han lukkar igjen entrédøra og blir ståande og kopa.

– Mamma?

– Ja. Au, faen.

Det er tydeleg at ho strevar med å komma seg ut av senga.

– Det er ei trapp her.

– Hæh. Ei trapp? Mora kjem ut i døropninga. – Ja, sjølvsagt er det ei trapp der. Me kom jo nettopp opp den trappa. Har du gløymt det?

Carlo flyttar på trillekofferten.

– Nei, eg meiner ikkje trappa ut til gata. Eg meiner denne.

Han blir ståande og peika på ei trapp som går oppover ved sida av entrédøra. Mora verkar ikkje det minste overraska.

– Det må vera trappa til takterrassen.

– Takterrassen?

Carlo nøler i nokre sekund før han byrjar å stiga opp trinna. Trappa er så smal at mora hans kunne blokkert heile oppgangen. På toppen er det ei glasdør som ganske riktig fører ut til ein stor, flislagd takterrasse med tørkesnorer, liggjestolar og solsenger. Den eine halvdelen er dekt av eit bølgjeblekktak.

– Wow.

Carlo stiller seg opp inntil rekkverket og kikkar utover landsbyen. Sola er blitt raudare og heng lågare på himmelen. Dei små, firkanta, kvite husa ligg tett i tett langs smale gater, som ein elendig organisert tanngard. Ser ut som nabolaget til Karius og Baktus, eller Kardemomme by. Thorbjørn Egner må definitivt ha vore i San Pedro på Isla Bonita før han skreiv dei bøkene. Og det er ein ørken her, òg. Framsida av byen vender mot hamna og havet, men baksida vender mot eit goldt, ørkenaktig landskap. Kanskje det bur røvarar der? Den dalande sola fargar sanden og steinane i gull og bronse. Carlo går vekk frå gelenderet og løftar fram ei solseng frå under halvtaket og legg seg ned. Kikkar opp på den skyfrie himmelen og smiler.

– Her kan eg sova, seier han nesten lydlaust til seg sjølv. – Her kan eg bu. Carlo på taket.

Han blir liggjande slik ei stund og kikka opp på nokre einslege måker som svever høgt der oppe. Lyttar etter det fjerne suset frå dei salte bølgjene som rullar kvilelaust innover strendene, men så sprett han plutseleg opp på føtene og listar seg bort til verandarekkverket igjen. Der blir han ståande og lytta. Ørkenen bak byen er taus, men på hamna er det liv og lyd: menneskemylder og bongotrommer. Den smellvakre jenta med det lyse håret dansar kanskje framleis berrbeint på betongen?

Carlo trekkjer pusten og fyller lungene med frisk sjøluft. Strekkjer ut armane og smiler mot alt og alle. Skjøner ikkje kva som ventar han. Veit ikkje betre. Aner ikkje at denne vesle øya langt ute i Atlanterhavet vil forandra livet hans for alltid. Om fem dagar vil alt vera annleis.