© 2010 Det Norske Samlaget
www.samlaget.no

Omslagsillustrasjon: Per Dybvig
Omslagsdesign: Kine Røst

Epub-produksjon: Specialtrykkeriet Viborg A/S
ISBN 978-82-521-9131-8

Om denne boka

Harry og Ivar er tilbake!

Denne gongen har Harry fått ein grandios idé: å trylle fram ein julekveld i april. I forsøket blir det verken spart på ess eller kaninar – og særleg ikkje på vaflar. Betre blir det ikkje av at superskurken Kameleonen lurer i julepynten. Og som vanleg er det blyge Ivar som må rydde opp i sakene.

Illustrert av Per Dybvig

Lars Mæhle

Harry og Ivar tryllar jula inn

Illustrert av Per Dybvig

Oslo

1

Nissekontoret på Nordpolen, tidleg i april:

– Her er posten, sjef.

Nissens førstehjelpar, Lurius, legg eit einsleg brev på kontorpulten framfor seg.

Julenissen gløttar over brillekanten, grip så brevet, held det opp mot lyset. Han lukkar auga og slepper frå seg eit grynt.

– Enda eit brev frå denne Harry-typen! Det er vel nok ei ønskeliste, kjenner eg han rett.

– Ja, sjef.

Julenissen tar av seg brillene og gnir seg i auga.

– Kor mange ønskelister har han sendt i år, eigentleg? sukkar han. – Tretti? Førti?

– Førtiåtte, sjef.

– Du gode min! Og framleis er vi berre i april, seier julenissen. – Kvar skal dette ende, Lurius?

– Veit ikkje, sjef.

– Men la oss sjå: Kva ønskjer fyren seg til jul denne gongen, tru?

Julenissen hentar brevkniven, opnar konvolutten i ei rask rørsle.

Ritsj!

Og ut av brevet veltar ein laaaang papirrull. Han trillar ut over golvet på nissekontoret.

Nissen stønner og plasserer brillene på nasetippen att. Så stirar han tappert mot brevarket og les høgt kva som står:

Kjære julenissen

Her kjem enda ei ønskeliste, i tilfelle du har forlagt dei førre eg har sendt. Ein kan aldri vere for sikker. Det er også snakk om nokre få justeringar samanlikna med tidlegare lister. Her kjem ønska (det er ikkje mange):

• Tryllesett

• Vaflar

• Karamellar

• Ei kasse blåbærbrus

• Bartetrimmar

• Tryllesett

• Ein ny trylleflosshatt (ein slik det kjem kaninar ut frå – og ikkje ein tom, fillete ein lik den eg har for augeblikket)

• Enda ei kasse blåbærbrus

• Ein tryllestav (ein som verkar – i motsetnad til den eg har no)

• Flatskjerm

• Tjukkskjerm

• Storskjerm (80-tommar, minst! vil gjerne ha akkurat denne julegåva på forskot, om det ikkje er for mykje å be om)

• Trylleskjerm

• Tryllesokkar

• Tryllejakke

• Tryllesett

• Trylleunderbukse

• Tryllehelsetrøye

• Tryllesolbriller (med vindaugsviskarar)

• Boka: Tusen trylleformlar – og korleis uttale dei riktig

• Boka: Tusen måtar å trylle bort din altfor populære venn på – for nokre månader eller så. Minst

• Boka: Tusen måtar å trylle bort stygge, illeluktande hundar på – for evig og alltid

• Boka: Tusen måtar å trylle fram vaffelstablar på – og det på null komma svisj!

• Tryllesett

• Boka: Tusen måtar å trylle fram tryllesett på – med innleiing av Per Oddvar Tryllesen (ja, vi er i slekt, han er fetteren min, faktisk!)

Julenissen lar papirrullen søkke ned på pulten. Enda er han ikkje halvveges gjennom lista.

– Eg orkar ikkje meir! ropar han. – Denne Harry-fyren går meg på nervane. Han kjem til å slite oss ut, Lurius.

– Ja, sjef.

– Trur han at han er den einaste personen i verda?

– Mykje tyder på det, sjef.

Julenissen sig tilbake i svingstolen, fektar ned mot arket.

– Det er eit hav av ting her! Vi måtte arbeide i årevis for å få ferdig desse ønska …

Han stansar, har brått fått auge på noko. Det står skrive eitkvart med lita skrift, heilt nedst på rullen. Nissen myser over brillekanten og les:

«PS: Nemnte eg tryllesett? Eg har hatt dette på ønskelista i snart tre år no, utan at eg har fått det. Eg tillèt meg å spørje om nissen er blitt glømsk på sine gamle dagar. Dette kallar eg dårleg service!»

– ÅÅÅÅÅÅÅÅ!!!!! ropar julenissen.

– Det er visst enda meir, sjef, bryt Lurius han av.

Julenissen tel til ti, sukkar høglydt, vender så blikket mot botnen av papirrullen att.

«PPS: Kunne eg tillate meg å foreslå ein forretningsidé? Kva om ein feira jul fleire gongar i året? Og ikkje berre éin gong slik som i dag? Det er jo så kjedeleg elles i året. Slik ville også nissen kunne få fleire oppdrag – og tene meir pengar! (Og eg ville få enda fleire gåver. Kort sagt: ALLE vil tene på det!)»

Hendene til nissen begynner å dirre. Han legg papirrullen skjelvande frå seg.

– Kva er det fyren innbiller seg!? murrar han. – Trur han ikkje det er travelt nok med ei jul i året?

– Han skjønar seg ikkje på det, sjef.

– Nei, det kan du skrive opp.

– Øh … sjef?

– Ja? brummar julenissen.

– Det står visst noko med ekstra stor skrift på andre sida av arket.

Julenissen snur irritert på papirrullen. Og ganske riktig: Der står det skrive med tjukk tusj:

«I tilfelle nissen ikkje har notert seg namnet før, er det Harry.

H-A-R-R-Y.

Adresse: Tømmerhusvegen 1, Like ved skogen.

Sjå der! Da håpar eg julegåvene er i boks!»

Eit kjempestønn stig til vêrs på nissekontoret.

– Neeeeeeeeiiiii!!!

– Eg skal ta brevet med ut, sjef, seier Lurius fort.

– Fint, sukkar julenissen. – Legg det i haugen saman med dei andre.

– Greitt, sjef.

Etter at nissens førstehjelpar har forlate kontoret, blir julenissen sitjande og gruble. Eg må visst legge opp snart, tenker han. All denne masinga tar knekken på meg.

Men i same augeblikk stig alle barneansikta fram for han. Alle dei små som vil bli så skuffa. Ei jul utan julegåver. Nei, det går ikkje, tenker julenissen og slår handa i bordet. Eg må stå på! Eg kan ikkje la meg skiple av éin enkelt masekopp. Oppdraget mitt er for viktig.

Litt lysare til sinns tar han fatt på juleførebuingane igjen.

Men det gode humøret varar ikkje særleg lenge. Like etter fell han atter tilbake til grubleria. Det er faktisk ikkje mange åra til eg blir pensjonist, tenker nissen. Kven kan ta over den viktige jobben etter meg?

Ingen naturlege kandidatar peikar seg ut, akkurat. Det kunne naturlegvis bli ein av hjelparane mine, tenker han så, for ikkje å seie sjølvaste førstehjelparen.

Men nissen blir sitjande og gruble litt på den nye førstehjelparen. Han kom liksom frå ingen stader for ei veke sidan, da den førre førstehjelparen fekk akutt matforgifting. Merkeleg. Den nye fyren er litt snål òg, om han skal vere ærleg. Ei høg, hengslete slåpe med pilande auge under nokre gigantiske briller. Men han passar arbeidsoppgåvene sine. Det skal hjelparen ha. Og han kom som bestilt i naudas stund.

Men noko murrar.

Julenissen opnar nedste skuffen i arbeidspulten. Han drar fram papira som Lurius hadde med seg til jobbintervjuet. Han les over dei igjen og stussar på ny over namnet.

Lurius Klurius Be-boop-a-luriusen.

Nissen grip seg i å humre. For eit namn! Men ein skal ikkje dømme folk etter namnet, det må han vere den første til å innrømme. Tittelen «nisse» er ikkje alltid det artigaste å komme dragande med, det heller.

Han kikkar nedover lista med jobbar denne Be-boop-a-luriusen har hatt:

• Flugeteljar

• Løveskremmar

• Selsong-konsulent

• Breflabb-imitator

• Meister for bråk i Skjåk

• Meister for tull i Istanbul

• Dirigent av kor i Sandefjord

• Utleigar av hus i Santa Cruz

• Oppdrettar av svin i Aberdeen

I det heile tatt. Det var liksom ikkje måte på kor mykje denne Lurius hadde gjort. Han hadde reist på kryss og tvers over heile jordkloden.

Merkeleg. Veldig merkeleg.

Julenissen tappar fingrane i kontorpulten.

– Sjef?

Nissen skvett og vippar blikket rett opp i kjempebrillene til førstehjelparen.

– Kva er det?

– Bli med hit ein tur, sjef, seier Lurius og går ut i gangen bak kontoret, der sjeldan nokon oppheld seg. – Eg må vise deg noko.

– Hm? Kvar?

– Det er noko rart i kottet her ute.

– Kottet i gangen!? Kva er dette for noko visvas?

– Bli med og sjå. Det har noko med denne Harry-typen å gjere.

– Åååå! Denne Harry! brummar julenissen i skjegget. – Ja vel, da! Eg skal komme.

– Berre ein bitte liten tur, sjef.

– Ja da, ja da.

Nissen vraltar seg opp frå svingstolen, går nokre subbande steg bortover golvet, vidare ut i tussmørket i gangen. Lurius ligg heile tida litt i forkant. Han sleper føtene bortover golvteppet. Og … er det ikkje liksom som om han gnir seg i hendene? Du gode min, for ein snåling, tenker nissen idet førstehjelparen opnar døra inn til kottet.

Nissen skodar inn i det vesle, mørke rommet. Han ser ingenting. Berre mørke.

– Ja, kva ville du vise meg?

– Du må gå lenger inn, nisse, seier Lurius Klurius.

– Grmft, brummar nissen, men tar dei siste stega – og er endeleg heilt inst i kottet.

Det er bekmørkt der inne.

– Kva ville du vise …

BANG!!!

Døra blir lukka bak han.

– Kva … Lurius!? Slepp meg ut!

Nøkkelen blir vridd om i låsen.

– Slutt å tulle! ropar julenissen. – Slepp meg ut, har eg sagt!

Men alt nissen kan høre, er ein ekkel latter. Rett utafor døra.

– SLEPP MEG UUUUUUT!!!

Men ingen svarar. Latteren berre dansar bortover gangen, stadig litt lenger unna. Snart er det heilt stille.

Alt som er tilbake, er mørke.