Originaltittel: Pizza med svamp och ost

© Gull Åkerblom 2002

© norsk utgåve: Det Norske Samlaget 2005

www.samlaget.no

Omslagsillustrasjon: Karin Södergren

Omslagslayout: Christian Leborg

ePub production: Specialtrykkeriet Viborg A/S

ISBN 978-82-521-9172-1

Om denne boka

Pizza med skinke og sjampinjong er den første boka om Moa og Samuel

Moa har kjent Samuel heilt sidan barnehagen. Ho trur ho veit akkurat korleis han er; den mest bråkete fyren i klassen, men også ein racer på skateboard.

Men denne fredagen – når ho skal på disko for første gong i sitt liv, men må sitje barnevakt – kven er det som står i døra? Jo, Samuel. Og i armane har han ein MammaMoa-pizza for å trøyste henne. Kven skulle trudd det om Surre-Samuel?

Les også: Pizza med skinke og sjampinjong, Hamburgar og Coca-Cola, Potetgull og graffiti, Lussekatt i lucianatt, For ei suppe!, Vatn og brød og Smak på denne!.

Gull Åkerblom

Pizza med skinke og sjampinjong

Første boka om Moa og Samuel

Teikningar av Karin Södergren
Frå svensk ved Eva Jensen

Oslo 2016

1

Moa Persson slamrar med dørene. Ho slår knyttnevane i bordet. Ho rasar.

– Ååå, drittmamma! roper ho.

Det er ingen som hører raseriet hennes. Ingen som ser det raude ansiktet. Det er nesten det verste. At ingen er heime. At ho må vere rasande i eit tomt hus.

Det er berre Muff som ser det. Men han bryr seg ikkje det minste. Han ligg og søv i korga si i gangen. Iblant opnar han eit brunt auge og tar ein titt på Moa. Det er som om han tenker:

– Kan du ikkje vere sint litt meir stille!

Kva veit hundar om slikt som er viktig? Om diskotek og dans og rytmar som går rett inn, inst i kroppen? Om lyset som dirrar i alle fargar? Om kjensla …!

Ingenting veit hundar om slikt. Stakkars dei! Korleis skulle vel Muff kunne forstå korleis ho kjenner seg?! No når ho ikkje kjem seg dit! Når ho ikkje får danse tett inntil ein annan, ikkje får ta i han … Ikkje kjenne den varme lukta av han, ikkje streife kinnet hans, handa …

– Dumme hund! freser Moa og gir korga til Muff eit spark.

Men Muff bryr seg ikkje. Han reiser seg berre og trør rundt nokre gonger, rotar litt i teppet.

Så kryp han i hop som ei kringle med ein fornøgd sukk.

Moa legg seg på kne attmed korga.

– Vesle, vesle Muffegubben, kviskrar ho.

– Unnskyld! Det er ikkje deg eg er sint på … Ho borar det varme og sinte fjeset sitt i hundepelsen. Å, kor han luktar god, trøytt hund!

Då kjem tårene. Først ei, så fleire og deretter alle. Som ein foss sprutar dei ut av auga hennes og ned i den krøllete pelsen til Muff.

Muff ristar på seg.

– Veit du kor urettferdig det er? snøftar ho.

– Veit du det?

Og så får Muff høre heile den sørgjelige historia.