Originaltittel: Smaka på den här!

© Gull Åkerblom 2003

© norsk utgåve: Det Norske Samlaget 2008

www.samlaget.no

Omslagsillustrasjon: Karin Södergren

Omslagslayout: Christian Leborg

ePub production: Specialtrykkeriet Viborg A/S

ISBN: 978-82-521-9174-5

Om denne boka

Smak på denne! Er den sjuande boka om Moa og Samuel

Moa og Samuel har bestemt seg for å vere venner. Alt var så rotete då dei var forelska – no er alt mykje enklare. Sjølvsagt klarar ein seg utan kjærleik når det finst vennskap! Eller korleis var det no med den saka?

Les også: Pizza med skinke og sjampinjong, Hamburgar og Coca-Cola, Potetgull og graffiti, Lussekatt i lucianatt, For ei suppe! og Vatn og brød.

Gull Åkerblom

Smak på denne!

Sjuande boka om Moa og Samuel
Etterord av Pontus Alv

Teikningar av Karin Södergren
Frå svensk ved Eva Jensen

Oslo 2016

TAKK

Joel Nordkvist

Gällö skola i Jämtland

som fann på tittelen til boka

Dikta i boka er skrivne av

Ingrid Sjöstrand og Eeva Kilpi.

1

Berre venner

Moa og Samuel har bestemt seg for å vere berre kompisar.

– Dei beste kompisane i verda, seier Moa.

– Ja, samtykker Samuel.

– Vi var ikkje særlig flinke til det der med kjærleik, seier ho.

– Elendige, seier han.

Korfor heiter det berre venner? tenker Moa. Det er vel ikkje så berre!

Dei går tett saman på veg heim frå skolen. Moa haltar litt, ho har falle i ein rampe på Bryggeriet og skadd kneet. Dei pratar om sommarferien – ei lang rekke med herlige fridagar ventar dei – og kva dei skal gjere då.

– Når vi kjem heim frå Hellas, skal vi hente hunden min, Nanuk, seier Samuel. – Vil du vere med?

– Då er eg hos farmor på Gotland, seier Moa.

Venner skal vere der når du treng dei, tenker Samuel. Ikkje vere borte når det hender noko viktig.

Moa skulle gjerne blitt med. Endelig skal Samuel få hunden sin, som han har lengta etter så lenge.

Den gamle katten hans, Missan, blei sjuk og dødde for nokre veker sia.

– Det var kanskje flaks likevel, trøsta Samuel seg sjølv med då. – Ho hadde sikkert hata å dele plass med ein bråkete kvalp …

Moa hørte på stemma hans at det ikkje var så mykje trøst i det. Missan hadde alltid vore ein del av livet til Samuel. Ho var der då han blei fødd. Det blei tomt då ho dødde.

Kvalpen Nanuk kjem kanskje aldri til å kunne fylle den plassen. Men at han kjem til å gjere Samuel glad, det er ho sikker på.

– Men eg får jo treffe han når eg kjem heim, seier ho.

Moa og Samuel er nesten like lange, like langbeinte. Dei går med hovuda tett saman.

Ein kunne tru at dei var forelska. Men slik er det altså ikkje. Slett ikkje.

– Blir du med heim til meg? spør Samuel.

– Nei, eg og Linnéa skal til Bryggeriet. Det er jo jentekveld.

Linnéa, tenker Samuel. Det er nok likevel ho som er den beste vennen til Moa.

– Greier du å kjøre med det kneet? spør han.

Eigentlig meiner han at ho skal bli her, hos han.

Men det seier han ikkje. Det ville høras ut som om han var sjalu, og det er han ikkje. Nei, det er han ikkje! Det er slutt med slikt tøys no.

– Det ordnar seg nok, seier Moa, og er på nippet til å fortelje Samuel om det som ho og Linnéa held på med.

Men det går ikkje. Ikkje enno.

– Eg må pugge, seier Samuel. – Til prøva i morgon …

– Eg skal ikkje lese eit einaste ord til, stønner

Moa. – Då går alt i surr for meg.

Det trur ikkje Samuel på. Det går aldri i surr for Moa.

Dei stansar ved banken, slik dei bruker gjere. Dei møtes der, og dei skils der. Før, då dei var forelska, var det vanskelig å gå til kvar sin kant.

Då tok dei nokre steg, og så gikk dei tilbake.

Alltid var det noko som dei hadde glømt å seie.

Eller nokre kyss dei hadde glømt av.

No for tida snur dei seg ikkje. Dei berre går. Dei er ikkje lenger redde for at den andre skal bli borte, gå opp i røyk. Dei er heller ikkje sure eller sinte for noko den andre har sagt. Dei stoler på kvarandre.

– Ha det, seier Samuel. – Ser deg i morgon.

– Ja. I morgon.

Moa nøler litt. Ho står igjen ei stund. Han ventar. Men så snur ho og begynner å småspringe oppover bakken. Samuel får for seg at ho har ein løyndom som ho heldt på å avsløre for han. Men at ho ombestemte seg.

Nei, slik er det sjølvsagt ikkje. Bestevenner har ikkje løyndommar for kvarandre. Kva skulle det vere? Ja, det er akkurat det som er spørsmålet.