© 2006 Det Norske Samlaget

www.samlaget.no

Omslag: Kobolt / Inger Sandved Anfinsen

ePub production: Specialtrykkeriet Viborg A/S

ISBN 978-82-521-9184-4

Om denne boka

Anders finn ei svart pakke nede i fjøra. Ho viser seg å innehalde eit mystisk, kvitt pulver. Anders gøymer pakka i den hemmelege hòla, den berre han og dei tre vennene hans veit om. Men han er ikkje åleine: Ein mørkkledd mann ser alt som skjer, og begynner å følgje etter guten. Det som såg ut til å bli ein roleg og kjedeleg sommarferie saman med dei tre vennene, blir i staden eit dramatisk møte med ein livsfarleg smuglarliga.

Det kvite pulveret er ei bok om sommar, sol og narkotikasmuglarar. Ein spenningsroman for dei frå 10 år. Les også Skatten i Skutevika og Fangar i natta, om dei same fire vennene.

Atle Hansen

Det kvite pulveret

Spenningsroman

Oslo 2016

Takk til Brynjar Stautland

Ein stor, svart mercedes svinga inn på plassen utanfor den nedlagde skulen. Det skein i lakken som om han kom rett frå butikken. Ein høg mann steig ut. Han hadde svart hår greidd bakover i ein glinsande sleik, og eit smalt skjegg som følgde kjaken som ein strek fram mot haka. Han var kledd i ei tjukk allvêrsjakke, dongeribukse og joggesko. Før han låste bildøra med eit knepp på nøkkelhaldaren, såg han seg rundt og konstaterte at han var heilt aleine. Ingen var ute og gjekk så tidleg ein sommarmorgon. Medan pipet frå billåsen framleis hang att i lufta, snudde han seg og gjekk med bestemte steg over skuleplassen og inn på stien som førte ut mot havet.

Kristian i Vika var inne i skulen for å rydda etter festen som hadde vore der eit par dagar før. Etter at han vart pensjonist, hadde han teke på seg jobben som vaktmeister på skulen, som no vart brukt som grendehus. Han brukte alltid å stå tidleg opp, og rusla då gjerne ein tur opp til skulen for å sjå om det var noko som skulle gjerast eller vølast. Han heldt på å vaska golvet, då han høyrde ein bil som svinga inn på skuleplassen, og lurte på kven det kunne vera. Det var ikkje så mange bilar på øya. Han gjekk bort til vindauga og gløtta ut mellom gardinene.

Han hadde aldri sett bilen før. Ikkje han som køyrde han heller. Det var nok ein sommarturist. At det kom folk ut hit for å fiska frå berga ut mot Nordsjøen, var ikkje uvanleg. Dei kunne få storfangstar der, om dei var heldige. Då brukte dei å parkera her ved skulen og gå bortover same stien som mannen hadde gått. Men denne framandkaren hadde ikkje fiskeutstyr med seg. Sjølvsagt kunne han ha eit snøre i lomma på den svære jakka, men det var heller tvilsamt.

Kristian hugsa at då han var ung, var det vanleg å kasta sluk frå land med snøret tvinna rundt ein boks. Men den skikken var utdøydd for lenge sidan, etter det han visste. Han kunne i alle fall ikkje tenkja seg at menn som han i mercedesen dreiv med slikt fiske.

Det må vera ein av dei byfolka som har kjøpt seg sjøbuer inne i Sundet, tenkte Kristian. Han skal vel berre ut og sjå seg om. Han kjem til å bli våt på føtene. Det er sikkert og visst. Det er vått i marka.

Han gjekk ut på tunet og såg at mannen småsprang vekk frå skuleplassen og bortover lynghaugane vestover mot havet. Snart vart han vekke bak ein fjellnabb.