© Det Norske Samlaget

www.samlaget.no

Omslagsillustrasjon: Akin Duzakin

Omslag: Gnilre

ePub production: Specialtrykkeriet Viborg A/S

ISBN: 978-82-521-9187-5

Om denne boka

På veg til skulen må Konrad gå forbi huset på haugen. Her finst dei utrulegaste og mest freistande epla ein kan tenkje seg, og Konrad må berre ta eitt.

Men inne i huset bur ei heks. Etter det folk seier, har ho drepe son sin og gravlagt han i myra bak huset.

Heksa er ei bok som tillèt barn å kjenne ekte, ufiltrert spenning.

Atle Hansen

Heksa

Oslo 2016

Til Herdis, Hannah og Marte

Konrad står utanfor hagegjerdet på Haugen,

like ved den gamle apalen. Berre eit par meter frå han heng dei raudaste og mest freistande epla han nokon gong har sett. Han har halde auga med dei i fleire veker, heilt frå i sommar då han byrja gå forbi denne hagen på veg til skulen. Først var dei små, grøne kart, sidan vart dei større og rundare, og fekk raude flekkar på huda. No er dei endeleg modne, runde og raude, med berre nokre få svarte skurver på. Han kan kjenna den friske og på same tid syrlege og søte smaken i munnen, berre han lukkar att augo og tenkjer på dei. Harde er dei nok òg, og gode å bita i. Men han torer ikkje røra dei, for han veit kven sin hage det er.

Lysta til å smaka på dei freistande epla har vakse seg sterkare og sterkare for kvar gong han har gått gjennom tunet. Trongen til å stoppa opp og gripa eit av dei raude epla er vorten meir og meir uimotståeleg. Han har aldri sett så raude og store eple før. Det finst ikkje slike i fruktdiskane på supermarknaden, heller ikkje i deira eigen vesle hage.

Vintereple hadde faren kalla dei ein gong dei gjekk saman forbi hagen på Haugen, og Konrad hadde vist faren epletreet like ved gjerdet. Dei er ikkje modne før langt oppunder jul, hadde faren sagt. Men det var for fleire veker sidan, og lenge før jula så vidt byrja komma til syne i butikkane som julemenn og peparkakeboksar og posar med valneter og tørka dadlar. Snart kjem også mandarinane og alle dei utanlandske epla. Men ikkje noko av dette freistar Konrad så mykje som dei raude vinterepla på Haugen.

Og no står han her. Med epla rett framfor seg. Store og saftige.

Han greier mest ikkje halda hendene frå å strekkja seg mot den nedste greina og halda føtene frå å ta det ekstra steget fram. Berre eitt bitte lite steg er alt som skal til, så kan han snappa eit eple med seg og springa heimover.

Men han gjer det ikkje. For han veit kven sin hage det er. Han veit ikkje kva som vil henda, dersom ho tek han på fersk gjerning.

Berre tanken på at ho skal dukka opp bak frukttrea, får han til å frysa nedetter ryggen og setja farten opp eit ekstra hakk når han passerer huset på Haugen. Han skal i alle fall ikkje komma i klypene hennar, ikkje for alle eple i verda. Han har høyrt kva ho gjer med ungar. Og han har slett ikkje tenkt å bli Heksa sitt neste offer.