© Det Norske Samlaget 2016

www.samlaget.no

Omslag: Stian Hole

Epub-produksjon: Specialtrykkeriet Viborg A/S
ISBN 978-82-521-9237-7

Forfattaren har motteke støtte
frå Det faglitterære fond

Om denne boka

Ei oppdagingsferd inn i biologien i hendene dine.

Hendene dine er eit resultat av ei utvikling over milliardar av år. Biologen Åsmund Eikenes tek oss frå ursuppa og fram til hendene dine. Kvifor er hendene som dei er? Korleis fungerer dei, og korleis samtaler dei med hjernen? Korleis beskyttar huda oss mot farlege bakteriar og virus? Og kva om vi kuttar av oss ein finger, kan vi i framtida produsere ein ny finger i laboratoriet? “Åsmund Eikenes fortel i denne boka ei rekkje engasjerande historier om ny vitskap, medisinske gjennombrot og fascinerande oppdagingar, alt med utgangspunkt i hendene dine. Boka er ei oppdagingsferd i biologien, ei reise bakover i tid, innover i kroppen og framover mot neste vitskaplege gjennombrot.” Du blir også kjend med dine eigne hender gjennom observasjonar og små eksperiment.

Åsmund H. Eikenes

HANDBOKA

Alt du vil vite om hendene dine – og litt til

Oslo 2016

Innhald

Innleiing

Del 1 Ein fisk på land

Samlemani

Ursuppa

Ei eksperimentell oppsummering

Å stamme frå apane

Del 2 Eg, den nye Terminator?

Meir enn Mona Lisa

Frå fingertupp til hjernebork

Muskelkontroll

Moderne trebein

Del 3 Revolusjonerande forsvarsstrategiar

Kollektiv transport

Papirkutt

Nye oppdagingar

Del 4 Potensialet i ein fingertupp

Ein framtidsdraum

Frå HeLa til ein 3D-printar

Del 5 Hender for framtida

Klipp og lim på labben

Crispr revolusjonerer og utfordrar

Takk

Referansar

Innleiing

Handboka er ei oppdagingsferd i biologien i hendene dine, ei reise bakover i tid, innover i kroppen og framover mot neste gjennombrot.

Kvar av delane i boka startar med spørsmål om hender. Kvar kjem hendene frå, og korleis fungerer dei? Korleis beskyttar huda oss mot alt det farlege vi er i kontakt med, og kva potensial finst i cellene i ein finger? Korleis kan hendene våre vere til nytte for å forme framtida? Svara inneheld både fascinerande eksempel på korleis menneskekroppen fungerer, og inspirerande historier om kva vi kan få til med hendene våre.

Dette er også ei bok om handverket som ligg bak forskingsresultata. Historiene gir innblikk i korleis forsking kan brukast som eit verktøy for å finne fram til ny kunnskap om kven vi er. Boka viser korleis nye oppdagingar bidreg til revolusjonar innanfor medisin, ingeniørkunst og teknologi for framtida.

I Handboka vert du betre kjend med dine eigne hender gjennom observasjonar og hypotetiske ulukker. Eg håpar du kjem til å sjå på hendene dine med eit nytt blikk.

God lesing!

Del 1
EIN FISK PÅ LAND

Hendene mine er nokså vanlege. På kvar av dei er det ein tommelfinger, ein peikefinger, ein langfinger, ein ringfinger og ein veslefinger. Peikefingrane er svakt bøygde ut mot langfingrane, men elles er det ikkje noko gale med hendene mine, etter det eg kan sjå. Dersom eg held fingrane strakt framføre meg, vert det hud til overs på oppsida av alle ledda, hud som faldar seg som eit gamalt ansikt. På enden av kvar av fingrane veks neglene fram, tolmodige og ustoppelege.

Stort sett er hendene mine uinteressante, keisame og nokså nøytrale. Når eg ikkje har bruk for dei, er dei ofte i vegen eller til bry: Armane er for lange, hendene er klumpete og store, og fingrane er stive og kalde. Sidan eg har hatt dei i snart tretti år, har dei også mista verdien av å vere nye og overraskande i konkurranse med alt det andre som kjempar om merksemda mi.

Dei to hendene mine er involverte i nesten alle aktivitetane eg gjer, kvar einaste dag, heile livet. Eg tenker likevel sjeldan på kor komplekse og samansette hendene mine er. Når eg tek meg tid til å stoppe opp og sjå etter, ser eg overraskande og nye detaljar. Dei ti fingrane er slett ikkje uinteressante eller keisame, for i hendene skjuler det seg eit mangfald av celletypar, eit komplekst samspel over store avstandar og historier om medisinske gjennombrot.

Heilt sentralt er spørsmålet om kvar hendene våre kjem frå. Kanskje er det slik at historia om hendene våre også er ei historie om utviklinga av det moderne mennesket?

For å finne svar på dette spørsmålet skal vi ta ei reise bakover i tid, til einskilde celler i havet, ein fisk på land og samtalar kring bålet. Men heilt fyrst: sommarfuglar.

Kapittel 1
Samlemani

Då eg var liten, samla vi på steinar, klinkekuler og klistremerke. Eg hadde også rommet mitt fullt av ting frå naturen: pinnar, drivved, gevir, planter og skjel sorterte etter storleik og farge. Ein kort periode var eg frimerkesamlar, men det eg nytta store delar av barndommen til, var å fange, preparere og systematisere sommarfuglar.

I ei solrik fruktbygd på Vestlandet var det eit rikt dyreog planteliv, og ein kunne oppdage ei rekke fascinerande insekt om ein berre var på utkikk. Ofte sprang eg rundt mellom brennesle og epletre med ein finmaska håv i hendene, på jakt etter fargerike og ukjende flygarar.

Sommarfuglane gjorde inntrykk på meg fordi dei var komplekse, vakre og samtidig så enkle. Etter ei magisk forvandling frå larve til sommarfugl hadde dei korte og hektiske liv framføre seg, på jakt etter ein make og ein trygg stad å legge egg slik at neste generasjon kunne gjenta prosessen. Ikkje alle var like heldige. Nokre av insekta enda liva sine i eit rømmebeger frose ned til 20 minusgradar i mor mi sin fryseboks.

For å preparere sommarfuglane nytta eg ei isoporplate med ei smal grop på midten. Eg sette ei tynn nål gjennom kroppen til sommarfuglen, plassert nedi gropa i isoporen. Deretter bretta eg vengene til kvar si side, og nytta knappenåler og små strimlar av matpapir for å halde vengene i ro mot underlaget. Slik låg sommarfuglane i press nokre dagar. I mellomtida bladde eg i insektbøkene mine for å identifisere rett art og skrive ned namnet på ein liten papirlapp, slik eg hadde sett i utstillingane på Naturhistorisk museum.

Dei to favorittane i samlinga mi var ein admiralsommarfugl og ein sitronsommarfugl. Sistnemnde var som namnet tilsa, knallgul, med ein hypnotisk og intens farge. Vengene hadde elegante spissar og eit par oransje flekkar på midten, som ein bloddrope på kvar side. Admiralsommarfuglen hadde svarte venger med brunraude band og kvite prikkar i eit stilfullt mønster. Med ei lupe kunne eg sjå nærare etter på detaljane på vengene, på den spiralforma snabelen og dei elegante følehorna på toppen av hovudet på det vesle insektet.

Når eg ser tilbake på samlinga mi, med nokre titals sommarfuglar, var ho verken imponerande eller nyskapande i innhald og organisering. Slike samlingar er likevel starten på svaret om kvar hendene våre kjem frå.

Innsamling av datamateriale frå naturen har vore ei svært viktig kjelde til kunnskap om utviklinga av livet på jorda. I fleire hundre år har profesjonelle samlarar leita etter små og store dyr og planter. Carl von Linné gav latinske namn til sommarfuglane i samlinga mi allereie midt på 1700-talet. Han laga klassifiseringar og system som vi framleis nyttar for å sortere verda rundt oss. 100 år seinare var det ein ung Charles Darwin, om bord i skipet HMS Beagle, som skulle ta samlemanien eit steg vidare, til ein teori om korleis dei ulike artane og mangfaldet har vorte til.

Profesjonelle samlarar

Dei fleste biologar har ein eller annan gong tenkt at «eg burde nok ha lese Darwin». Eg er ikkje noko unnatak, og kjøpte ei utgåve av boka On the Origin of Species By Means of Natural Selection, by Charles Darwin (korta til Origin) for nokre år sidan. Eg hadde nettopp byrja som masterstudent ved Universitetet i Oslo, og tenkte at slike monumentale referansebøker var ein sentral del av danninga som høyrde til graden. Forventingane var store.

Eg såg fram til forteljingar frå oppdagingsreiser til ukjende verdsdelar og til detaljerte skildringar av skjelpadder og finkar på Galapagosøyene. Eg var førebudd på inspirerande observasjonar og vitskaplege revolusjonar. Det heile skulle resultere i tydelege argument for naturleg seleksjon som den viktigaste drivkrafta bak utviklinga av nye artar.

Publiseringa av boka Origin vart framskunda då Darwin brevveksla med ein annan biolog, ein ung Alfred Russel Wallace. På oppdagingsferd i Asia hadde Wallace samla ei rekke insekt og dyreartar. Også han vart overtydd av variasjonane han såg, og foreslo ein teori om at det var gradvise endringar frå ein generasjon til den neste som var grunnlaget for utvikling av nye artar. Året før Origin vart publisert, presenterte Darwin og Wallace funna sine saman på eit møte i det vitskaplege miljøet i London. Det er som oftast berre Darwin vi refererer til, sjølv om dei begge er krediterte for evolusjonsteorien.

Det tok Darwin og Wallace lang tid å formulere konklusjonane, men det var ikkje nokon tvil om kva datamaterialet viste. Variasjon mellom individa i ein populasjon gjer dei ulikt tilpassa, og berre dei best tilpassa vil føre variasjonen sin vidare til neste generasjon.

Eg var ikkje førebudd på at fyrste kapittel i Origin skulle handle om brevduer, og eg kom ikkje lenger enn til side 25 den gongen. Pocketversjonen min har beige, resirkulert papir, og setningane går nesten heilt ut til kanten. Når eg held boka framføre meg, er det berre så vidt at tomlane mine ikkje dekker eit par bokstavar i kanten på kvar linje, og dei smale margane bidreg til inntrykket av at dette er eit historisk dokument med pondus.

Det er fint mogleg å skrive engasjerande om tamme fugleartar, men Charles Darwin sikta ikkje mot formidlingspris som populærvitskapleg forfattar. Darwin nytta over 25 år av livet sitt på å samle bevis for variasjon i naturen. Han nytta hendene sine til å samle og sortere planter, dyr, fuglar og skjel frå øyene i Galapagos. Resultatet er forsiktige, nyanserte og audmjuke setningar som ofte strekker seg over både 5, 6 og 7 linjer, med ei handfull innskotne leddsetningar. Klassisk akademisk språk, altså.

Pollinering som heiltidsjobb

På same tid, ved eit kloster i Europa, nytta augustinarmunken Gregor Mendel hendene sine til å pollinere erteplanter. I staden for å la pollineringa skje tilfeldig ved hjelp av insekt var Mendel tilhengar av systematikk og struktur for å løyse denne oppgåva.

Ved å nytte ein pensel kan botanikarar forsiktig plassere pollen frå ei bestemt plante over på ei anna, og så undersøke korleis avkomet vert sjåande ut. Mendel valde erteplanter med ei rekke ulike karakteristikkar, synlege trekk som var enkle å bedømme, til dømes fargen eller overflata på ertene. Ertene var gule eller grøne, og overflata var glatt eller ruglete.

Mendel gjekk systematisk til verks, og lét ikkje pollineringa skje tilfeldig. Tolmodig handpollinering av erteplanter i alle moglege kombinasjonar resulterte i ei mengd nye planter, alle med erter i ulike fargar og fasongar.

I staden for ein skog av handdyrka erteplanter såg Mendel eit system i det økologiske kaoset. Dette vart til slutt til tre teoriar om arv – sanningar som ligg til grunn for korleis vi forstår kompleks genetikk og arv også i dag.

Både menneske og erteplanter har to kopiar av kvart gen, eitt frå far og eitt frå mor. Vi kan forenkle eit gen til ei oppskrift på ein eigenskap, til dømes gule eller rynkete erter. Genet frå far og genet frå mor er ikkje alltid prikk like kvarandre, sjølv om dei styrer same eigenskap. Mendel sin fyrste regel er at vi berre kan gi eitt gen vidare til kvart av barna våre.

I ein populasjon kan det vere mange ulike versjonar av eit gen. Dei ulike versjonane resulterer i nyansar av den same eigenskapen, anten gule eller grøne erter. For å halde styr på dette mangfaldet nyttar vi uttrykket allel om ein versjon av eit gen. Allel vert uttala med lang e, og rimar på ballspel.

Mendel observerte vidare, som regel nummer to, at gena som styrte ulike eigenskapar hjå ertene, ikkje vart arva saman. Det var ingen automatikk i at dei gule ertene alltid var runde, eller at dei runde ertene alltid var gule. I staden vart gena for form og farge arva uavhengig av kvarandre.

Til slutt observerte Mendel at to allel som verka inn på den same prosessen, påverka kvarandre. Ei erteplante med eitt gen for glatt overflate og eitt gen for ruglete overflate fekk alltid berre glatte erter. Nokre gen var dominante, medan andre var recessive, forklarte Mendel.

Kampen for å overleve

Darwin og Mendel kjende ikkje til kvarandre, sjølv om dei levde samtidig og jobba mot same mål: å forstå korleis utvikling og arv føregår.

Ein viktig observasjon, og eit viktig spørsmål, er dette: Kva er samanhengen mellom at det er variasjon mellom individa i ei gruppe, og samtidig store skilnader mellom to artar som liknar kvarandre?

Om du ser nøye etter på andleta til apane vi er nærast i slekt med, ser du tydeleg at to sjimpansar ikkje er like kvarandre. Det er skilnad i storleik på augnebryna, i blikket, i forma på kjeven og i området rundt munnen. Samanlikna med orangutangar, dei oransjebrune kjempene, er det endå større skilnader i utsjånad. Men også mellom orangutangane er det individuelle skilnader. Det er altså både variasjon mellom individa innanfor ein art, og variasjon mellom to nære artar.

Løysinga til Darwin og Wallace var ein elegant teori, den vi no kjenner som evolusjonsteorien. Dette er kortversjonen: Dyr og planter får fleire avkom enn det er mat og plass til, så nokre kjem ikkje til å overleve. Fordi individa er ulike, vil dei ha ulike føresetnader for å tilpasse seg og overleve. Dei som overlever alle farane, kan finne seg ein make og vidareføre variasjonen til avkoma sine. Denne vesle familien, med sine særeigne variasjonar og tilpassingar, kan vere starten på at arten utviklar seg i takt med utfordringane som er i omgivnadene deira.

Evolusjon er også svaret på spørsmålet om kvar hendene våre kjem frå. Variasjon mellom individa gjorde dei ulikt tilpassa, og ei rekke tilfeldigheiter over lang tid har resultert i at eg og du har fem fingrar på kvar hand. Tre omgrep vil gjere dette lettare å forstå: variasjon, seleksjon og tid.

I dag veit vi at variasjon både kjem frå nye kombinasjonar av gen frå dei to foreldra, slik som Mendel observerte i erteplantene, og ved at det skjer små mutasjonar slik at det dukkar opp nye versjonar av gena. Nokre gongar er nye gen skadelege for organismane, og dei døyr utan å få avkom. Oftast er endringane irrelevante fordi mutasjonen ikkje spelar særleg stor rolle. Men nokre gongar fører ein mutasjon til at genet vert betre eigna for tilpassing enn den vanlege versjonen. Slike nye gen er viktige for utvikling av ein populasjon.

Eit gen er oppskrifta for eit protein, maskinene som gjer det meste av arbeidet i levande celler. Nokre protein gir bestemte eigenskapar hjå organismen, slik som farge og form til Mendel sine erteplanter. Nye versjonar av eit gen kan resultere i nye versjonar av eit protein. Kanskje gjer det nye proteinet jobben fortare enn det gamle, eller det kan brukast til andre føremål inne i cella. Dersom denne vesle endringa gjer at cella eller organismen får ein fordel over dei andre, er det denne cella som overlever, og som gir opphav til neste generasjon. Slike fordelar kan vere å finne, fange eller samle meir mat, få fleire ungar eller overleve fleire farar.

Om lag her går evolusjonsteori frå å vere ei kort liste med nokså enkle prinsipp og teoriar til å verte eit spennande, stort og komplekst fagfelt. Moderne evolusjonsteori inkluderer matematiske modellar, nyansar, ordlister, avgrensingar, unnatak og kritiske tilnærmingar. Faget vert meir spennande og utfordrande for dei som er interesserte, men endå vanskelegare å fortelje om til svigerfar.

Det er nemleg ikkje så lett å halde tunga rett i munnen når ein snakkar om korleis nye artar vert til, og korleis evolusjon har resultert i hender med fem fingrar. Til ein viss grad er det tunga i munnen vår som er problemet. Språket vårt er nemleg fullt av omgrep, metaforar og anekdotar som kan gjere evolusjon nokså vanskeleg å forstå. Det er på tide å rydde opp.

Naturleg seleksjon

Eit av dei språklege triksa som gjer det enklare å snakke om dyr, planter, celler og gen, er å gi dei menneskelege eigenskapar. Å gi menneskelege eigenskapar til noko som ikkje er eit menneske, vert kalla for antropomorfisme, til dømes å seie at ei celle «snakkar» med naboen sin. Blar du vidare, kan du finne ei rekke døme på at eg har nytta menneskelege skildringar for å fortelje om hendene våre. Det vert enklare å forstå fagstoffet dersom vi kan kjenne oss att i motivasjonane til cellene i kroppen vår. Samtalar, samarbeid og konkurranse mellom ulike celletypar er metaforar til hjelp for å formidle faget. Biologisk upresist, men nyttig.

Kvardagsspråk er nyttig for å kommunisere mange av konsepta og prinsippa i biologien. Språket er samstundes forvirrande fordi det gir intensjonar til ting som ikkje har intensjonar. Hudcellene i hendene dine snakkar ikkje med naboane sine. Dei responderer via mikroskopiske kjedereaksjonar på signala i omgivnadene sine. Kjemiske reaksjonar, drivne av energimolekyl som flyt rundt i cellene, gir fysiologiske og mekaniske responsar, til dømes ein finger som flyttar seg over tastaturet.

Cellene har verken vilje eller ein langtidsplan for liva sine. Dei er i staden summen av dei kjemiske reaksjonane som tilfeldigvis skjer på innsida av og i området rundt dei. Eg innrømmer gjerne at biologien vert tørrare og mindre engasjerande utan språkleg hjelp frå metaforar vi kan kjenne oss att i.

Det same gjeld omgrepet konkurranse for å antyde at celler eller organismar er medvitne om at dei kjempar mot nokon. Sjølvsagt er det konkurranse mellom individ og ulike artar om dei tilgjengelege ressursane som sikrar at dei overlever og produserer avkom. Planteetarar er instinktivt redde for rovdyr og andre farar, medan rovdyra snik seg varsamt fram for å lure eit uvitande bytte. Konkurranse og kampen om mat, plass og ein make ligg til grunn for Darwin sitt omgrep the struggle for life, der berre dei best tilpassa individa vil overleve.

Likevel er dei aller fleste av artane på jorda ikkje medvitne om at dei er deltakarar i ein verdsomspennande konkurranse, dei er i staden opptekne av seg og sitt. Planter, insekt og bakteriar har, i motsetnad til meg og deg, verken intensjonar eller sjølvrefleksjon. Dei følger i staden kjemiske oppskrifter for å vidareføre gena sine. På dette området er ikkje alle fagfolk einige i den nøkterne framstillinga mi, men poenget er at metaforane vi nyttar for å forstå evolusjon når vi snakkar saman, også bidreg til å gjere evolusjon mindre forståeleg.

Prakteksempelet på evolusjonær forvirring er når vi seier at «sjiraffen utvikla lang hals for å nå opp til dei øvste greinene». I staden for å seie at det var dei sjiraffane som tilfeldigvis hadde lengst hals, som klarte å ete mest mat, overleve og få flest ungar, seier vi at sjiraffane hadde ein plan om å få ungar med lengre hals. Sjiraffane hadde ingen slik plan. I tillegg til variasjon i halslengde, som førte til at enkelte sjiraffar kunne ete meir mat enn andre, har nokre forskarar ei anna forklaring på den lange halsen. Når to hann-sjiraffar konkurrerer om å bli far til neste generasjon, slenger dei hovudet mot overkroppen til motstandaren. Ein lengre hals gir større kraft til det svingande hovudet, og ein hypotese er at desse duellane også har bidrege til å favorisere sjiraffar med lengst hals. Det mest oppdaterte datamaterialet syner at duellar mellom hannane truleg ikkje er den viktigaste drivkrafta. Dagens sjiraffar er, uansett hypotese om kvifor, resultatet av naturleg seleksjon som favoriserte sjiraffane som tilfeldigvis, grunna mutasjonar og variasjon i gena, hadde litt lengre hals enn dei andre i flokken.

Eg har også ein lang hals. Om eg strekker halsen og gapar høgt, minner eg om ein støvsugar. I motsetnad til sjiraffane i eksempelet ovanfor er det ingenting som tyder på at den lange halsen min gir meg eit fortrinn framføre andre menneske når det gjeld å føre mine eigne gen vidare. Det er ikkje noko som favoriserer verken kort eller lang hals i grupper av menneske i den vestlege verda.

For å få evolusjon må det både vere variasjon mellom individa og samtidig seleksjon som påverkar kven av individa som overlever. Døme kan vere jegerar som spring stadig fortare, eller ulik tilgang på mat på nærliggande geografiske område (til dømes på øyene i Galapagos). Andre variasjonar som fører til ein kamp for å overleve, er evna til å fordøye meir næringsrike planter, eller den evige kampen mellom kjønna for å få lov til å ha sex.

Tid

I tillegg til variasjon og seleksjon trengst det tid. Dersom det er tilstrekkeleg med tid til små variasjonar og endringar, kan resultatet verte stort og imponerande. Hendene dine er eit resultat av mikroskopiske variasjonar over mange millionar av år. Dette er både enkelt og vanskeleg å forstå.

Vi menneske er ikkje så strenge på at tida alltid skal gå like fort. Dersom du står i planke på det lokale treningssenteret, er det fint om tida går lynraskt, men når du spring for å rekke bussen til jobb, hadde det vore innmari greitt om tida hadde gått litt saktare. Dei fleste av oss er i tillegg nokså dårlege på å estimere tid, og det å forklare skilnaden på fem veker og fem månader er ikkje alltid så lett. Når vi no treng å sjå føre oss hundrevis av millionar av år, vert det heile nokså umogleg. Tid er ikkje så lett å førestille seg og få grep om, sjølv ikkje for evolusjonsbiologar. Her kan metaforane vere til hjelp, og ikkje berre til forvirring.

Eitt av triksa som gjer tida meir handterbar, er å nytte daglegdagse referansar. Det er 4,5 milliardar år sidan jordkloden vart til, men vi kan skalere tida ned til noko vi kjenner betre, til dømes eit år, eit kakestykke eller ei veke. Dersom vi estimerer at slekta Homo (som du og eg er levande eksempel på) dukka opp for om lag to millionar år sidan, svarar det til om lag fire timar av eit heilt år, under fem minutt av ei veke, og berre førti sekund av eit døgn. Om døgnet representerer tida jordkloden har eksistert, har vi menneske vore her om lag like lenge som det tek deg å lese dette avsnittet.

Fysiske avstandar kan også nyttast som metafor for tidsperspektiv og evolusjon. I boka Livet – en kort reise gjennom fire milliarder år nyttar Dag O. Hessen ei togreise frå Bodø til Oslo som ramme for utviklinga av planeten vår. Turen tek om lag 18 timar, men det er ikkje før toget er like nord for Oslo, i toppen av Groruddalen, at ein kan sjå menneskeapane ut gjennom vindauget i kupeen.

Ein siste metafor, denne om dorullar: I filmen Birdman, som fekk Oscar for beste film i 2015, nyttar ein av karakterane ein dorull for å symbolisere kor kort tid mennesket har vore på jorda. «[Moderne] menneske har vore her i 150 000 år, like lite som dette eine tørket frå dorullen», får vi høyre. Ein finurleg metafor som du kan tenke på neste gong du er på toalettet. Eitt tørk av ein ny toalettrull representerer kor lenge menneska har vore på jorda. Målt i tid på jorda har vi ikkje vore her så lenge, men målt i øydelegging og økologiske endringar har vi verkeleg sett spor.

Med dei tre evolusjonsbiologiske termane variasjon, seleksjon og tid i bakhovudet skal vi no ta fatt på milliardar av år med variasjon og naturleg seleksjon på veg mot hendene dine. Før vi byrjar: Ta eit lite minutt til å sjå på hendene dine. Sjå etter korleis dei er bygde opp, kvar fingrane er festa til handflata, korleis ledda bøyer seg, og korleis huda faldar seg rundt knokane. Sjå og kjenn etter på skjelettet på innsida, senene som strekker seg fram mot fingertuppane, og huda som dekker det heile. Denne kompleksiteten, det utrulege samspelet og mangfaldet av celler i hendene dine er resultatet av variasjon, seleksjon og milliardar av år.