Originaltittel: Hest, hest, tiger, tiger

© Mette Eike Neerlin & Høst&Søn,

Publisert etter avtale med Gyldendal Group Agency

København 2015

© norsk utgåve: Det Norske Samlaget 2017

www.samlaget.no

Omslagsillustrasjon: Christian Ramsø, We are popular

Omslagsdesign: Torill Stranger

Epub-produksjon: Specialtrykkeriet Viborg A/S

ISBN 978-82-521-9255-1

Om denne boka

Tragikomisk og prisvinnande bok

Honey er van med å klare det meste: Lage mat. Handle inn. Ta seg av søster si. Og på skulen prøver ho å vere venn med alle.

Men ho har eit problem: Ho lyg. Det er nesten så ho ikkje kan kontrollere det. Og slik kjem ho ein dag til å ta ein buss ho slett ikkje skulle med – ein busstur som snur opp ned på kvardagen hennar.

Det her er simpelthen en af de bedste bøger, jeg længe har læst. Glæd dig!

– Stine Reinholdt Hansen, Weekendavisen

Er det en sørgelig bog? Nej. Den er fuld af kærlighed til personerne, så man får lyst til at gå ud og gøre ligeså – tage den forkerte bus og se, hvad der sker. Forfatteren fik fortjent årets Skriverpris.

***** – Steffen Larsen, Politiken

Mette Eike Neerlin viser her, at hun er en fornem fortæller, der med elegance og styrke kan fortælle en svær historie på en meget enkel måde.

(5/6 stjerner) – Merete Reinholdt, Berlingske

Dette er en virkelig både pinlig og komisk, men også rørende og livsbekræftende historie.

– Kirsten Aggerholm, Børn & Bøger

Mette Eike Neerlin

Hest, hest, tiger, tiger

Frå dansk ved Brit Bildøen (MNO)

Oslo 2017

Kapittel 1 – Om mat i nasen

La meg seie det som det er. Mor mi har ikkje vore spesielt heldig med barna sine.

Og no tenkjer du vel straks «argh, ok» og «ver no ikkje så streng mot deg sjølv», men det stemmer. For først kom Mikala, som er hjerneskadd, og dei sprang konstant til undersøkingar og møte – og gjer det forresten enno, sjølv om Mikala i dag har fylt nitten. Så reiste far til Mikala, Bjarke, til Nederland, og mor møtte far min i staden, og så kom Honey, altså eg. Med leppeganespalte og tallause operasjonar og mat som sette seg fast i nasen då eg var lita.

Eg såg ærleg talt ut som eit monster. Aldeles ikkje den nusselege, fine, lyseraude babyen dei fleste går og drøymer om. Og sjølv om eg har sloppe billig unna i forhold til mange andre med leppeganespalte, så kjem ein ikkje utanom at eg ikkje er altfor pen å sjå på. Faktisk det stikk motsette. Nasen min er flat og skeiv, overleppa mi er stor og arrete. Pen blir eg aldri. Slik er det berre.

Rundt den tida eg fylte to år, stakk far min av. Eller mor kasta han ut, eg er litt i tvil. Dei snakkar aldri saman meir. Eg kan faktisk ikkje hugse at dei har gjort det. Dei roper alltid.

Far bur på Nørrebro, slik som oss, berre eit par gater unna. Eg ser han annakvar helg, laurdag i oddetalsveker, når eg skal heim dit og overnatte. Og av og til når han ventar på meg ute framfor skulen og seier: «Kva trur du, Honey. Skal vi gå ein tur og få oss ein kopp kakao?»

Då er det som regel i slutten av månaden, og fordi han vil låne pengar. Berre ein hundrelapp til i morgon. Eller så mykje som eg har. Eg får ikkje seie det til mor.

Av og til får han litt. Mor sender iblant med meg ei handfull myntar eller eit par setlar til lunsj og innkjøp, som eg likevel ikkje treng å bruke alt av. Og far stikk pengane i lomma og kyssar meg på håret og seier at han ikkje veit kva han skulle ha gjort utan meg.

For det meste set vi oss berre på ein benk i parken og sludrar litt, og far røykjer eit par sigarettar og kastar sneipane etter duene. Kanskje viser han meg ei ny tatovering som han har fått laga. Eg har faktisk aldri fått ein kopp kakao.

Kapittel 2 – Om musklar, kanelsnurrar og andre ting

Fleire gonger har eg høyrt folk seie at far min et steroid, som er noko ein får store musklar av. Eg veit ikkje om det er sant. Eg har ikkje spurt. Men dersom det stemmer, må eg seie at dei verkar godt.

Far min har svære overarmar. Kolossale, faktisk. Dei er så store at han ikkje kan halde dei rett ned langs sidene. Dei står alltid eit stykke ut frå kroppen og strittar som på ein actionhelt, sjølv om det eigentleg ikkje er mykje action over han. Ein gong jobba han som flyttemann, så fekk han vondt i ryggen og slutta. Så vidt eg veit, ser han temmeleg mykje på tv. Men heldigvis kan han framleis løfte vekter på treningssenteret eit par gonger i veka.

Då eg var yngre, syntest eg at det var ganske kult, det med steroida og musklane. Men etter ei stund fann eg ut at det var det ikkje. Eg kunne sjå det på måten andre folk kikka på han på. Dei frå klassen, foreldra deira, folk på gata. Og det gjekk opp for meg at musklane til far var blitt for mykje. Slik er det nemleg med mange ting. I starten er det bra og kult, men når det kjem til ei viss grense, blir det for mykje, og så er det ikkje bra lenger. Verkeleg ikkje.

Det var det same som skjedde den gongen eg hadde kanelsnurrar med i matpakken. Mor hadde gløymt å kjøpe rugbrød, og ho hadde ingen kontantar, men minikanelsnurrar har vi alltid fleire posar av på lager. Mikala er tussete etter dei.

«Du er då vel heldig», sa Maria, klasseforstandaren vår, då ho såg det.

Og eg smilte glad og stappa i meg.

Men allereie dagen etter, då mor framleis ikkje hadde kjøpt rugbrød, og vi hadde massevis av kanelsnurrar igjen, kunne eg sjå på ansiktet til Maria at eg ikkje var så heldig lenger. For ikkje å snakke om den tredje og fjerde dagen. Barna begynte også å kviskre. Og den femte dagen, som var ein fredag, ringde Maria heim til mor om kvelden og sa at det var noko på skulen som heitte matpolitikk. Mor var raud i kinna då ho la på. Det med kanelsnurrane var blitt for mykje.

Og det er slik med fleire andre ting også. Dei fleste, faktisk, når ein tenkjer over det. Det gjeld å halde seg innanfor grensene. Ikkje gjere noko for mykje, ikkje gjere noko for lite, men akkurat passe.

På den måten slepp ein blikka frå folk. Og kviskringa. Bak i klassen og i skulegarden og mens ein står og ventar på bussen. Det heiter å passe inn, og det har eg blitt god til. Den beste i min familie.

Etter meg kjem mor, og til slutt Mikala og far, som er direkte dårlege.