Originaltittel: Gevaarlijk spel

First published in Belgium and the Netherlands in 2007 by Clavis Uitgeverij, Hasselt-Amsterdam-New York.

Text and illustrations copyright © 2007 Clavis Uitgeverij, Hasselt-Amsterdam-New York.

© norsk utgåve: Det Norske Samlaget 2017

www.samlaget.no

Omslagsdesign: Trine + Kim designstudio

Epub-produksjon: Specialtrykkeriet Arco A/S

ISBN 978-82-521-9376-3

Om denne boka

FK Rapitas er med som einaste amatørklubb i kampen om ein nasjonal tittel. I tillegg har sponsoren deira gitt dei ei reise til London som lønn for godt spel. Dei skal få sjå semifinalekampen i Champions League, mellom Petchwood United og Kick ’69. Men det som skulle vere ei avslappa og hyggeleg reise forandrar seg til eit mareritt. Ei uventa hending gjer at Stein og Storm blir vikla inn i eit farleg spel av intrigar og fotballbedrag. Heldigvis har dei fotballkløkt nok til å redde situasjonen. Dei får til og med innverknad på resultatet i semifinalen!

Gerard van Gemert

FOTBALLGUDANE 2
Farleg spel

Frå nederlandsk ved Anne Lande Peters (MNO)

Oslo 2017

Stein gjekk det vesle stykket frå midtstreken til straffemerket. Det kjendest uendeleg langt. Det var som om han hadde mista kontrollen over beina sine, så spennande var det. Tenk om det var verdsmeistertittelen det gjaldt, korleis ville ikkje det ha kjenst, rakk han til og med å tenkje. Han tok imot ballen frå dommaren og la han på merket. Han tok eit steg bakover og såg at ballen rulla litt. Han gjekk tilbake og la han på plass igjen. Ikkje bra for konsentrasjonen, høyrde han seg sjølv tenkje. No låg ballen stille.

Dette var finalen i den sørlege delen av landet, alle kretsmeistrane deltok. FK Rapitas var den einaste amatørklubben, dei andre var ungdomsklubbar som låg under proffklubbar.

I gruppespelet hadde dei vunne to gonger og spelt uavgjort ein gong. I sluttspelet hadde dei vunne 3–2 mot The Victory. Motstandaren i finalen var FK Haringdam. Sjølv etter ekstratid hadde det ikkje blitt scora. Om dei vann, gjekk dei vidare til å spele mot vinnaren frå det nordlege meisterskapet.

No var det straffespark som skulle avgjere kven som vann. Stillinga var 4–4. Alle straffesparka til no hadde gått i mål. Stein skulle ta det femte straffesparket. Han gjekk tilbake og venta på fløyta. Så tok han tilløp og sparka med innsida av foten til høgre for keeperen. Då han trefte ballen, følte han at han ikkje sparka hardt nok. Om berre keeperen vel feil kant, tenkte Stein. Men det skjedde ikkje. Keeperen gjetta rett, og ballen gjekk rett imot han. Han strekte ut hendene for å ta ballen. Stein tok seg til hovudet med begge hendene. «Forbaska idiot!» skreik han til seg sjølv.

Men ballen rulla mellom hendene til keeperen og inn i målet. Stein bles letta ut og gjekk tilbake til midtstreken. Der fekk han klapp på skuldra av lagkameratane sine. Alle var glade for at han hadde teke dette straffesparket, og at dei sjølve hadde fått sleppe. No hadde spelaren frå FK Haringdam lagt ned ballen. Om han bomma, ville FK Rapitas vinne. Om han scora, ville kampen fortsetje heilt til det var kåra ein vinnar.

Murrad, den tyrkiske keeperen til FK Rapitas, stod dødsstille på mållinja. Så høyrdest fløyta, og spelaren frå FK Haringdam tok til å springe. Rett før spelaren sparka til, tok Murrad eit lite steg til venstre. Spelaren såg det i augekroken og tvilte ein augeblink. Han skaut ballen til høgre for Murrad, som også lét seg falle den vegen. På grunn av nølinga hadde spelaren ikkje nok kraft i sparket, og Murrad reagerte bra og stoppa ballen utan vanskar. Lagkameratane i midtsirkelen sprang mot han og hoppa oppå han. Så løfta dei han opp på skuldrene og bar han på kongestol til kanten av banen.

I garderoben var det stor fest. Dei kunne enno ikkje tru at dei hadde nådd den store finalen. Tenk! Neste veke skulle dei få kjempe om den nasjonale tittelen!

«Det der», sa Stein, «det greidde vi bra.» Dei sat i bilen på veg heim.

Til og med far til Stein måtte vedgå at dei hadde spelt bra. «Dei var verdige motstandarar, altså», sa han. «No kan de berre førestille dykk kva som ventar i neste veke.»

Stein drog på skuldrene. «Det får vi sjå når den tid kjem. Først skal vi til England med Kick 69, det blir gøy.» Storm nikka.

I morgon skulle FK Rapitas fly saman med Kick 69 til London. FK Rapitas hadde nemleg same sponsor som Kick 69, og reisa var ei gåve frå sponsoren fordi dei hadde komme seg til regionmeisterskapet.

Litt seinare var dei tilbake i Bosdorp. Dei sette Storm av og køyrde vidare heim.

«Og?» spurde mor til Stein då dei kom inn.

«Vi vann!» smilte Stein.

«Bra gjort», sa ho strålande. Ho gav han eit kyss.

«Scora du?» spurde ho.

Stein nikka. «La meg sjå», sa han, «fem gonger.» Stolt heldt han opp handflata si. Mora strauk han over håret. «Du trong visst ikkje å grunde lenge på det.»

Stein visste alltid akkurat kor mange mål han hadde scora. Alle kampane han spelte, og alle måla han scora, skreiv han ned i ei notisbok.

«Å ja», sa mora, som plutseleg kom på noko. «Femke var innom for å spørje korleis det hadde gått. Eg lovde henne at du skulle stikke innom når du kom heim.»

Tilsynelatande uinteressert tok Stein veska si og gjekk opp. Han ville ikkje at dei skulle merke noko. «Greitt, eg går bort om ei stund», sa han. Inni magen flaksa sommarfuglane rundt. Femke var nabojenta og søstera til Mike, ein av Steins beste venner. Han var forelska i Femke. Ho var to år eldre enn han, og han fatta eigentleg ikkje kvifor ho likte han. Men det var no slik likevel.

Mike var sjuk. Han hadde kreft og måtte derfor kvile mykje. Av og til måtte Mike leggjast inn på sjukehuset i eit par veker for å bli undersøkt. Det var også tilfellet no. Etter at Mike var blitt sjuk, såg Stein Femke oftare. Han fortalde henne om det som skjedde på fotballen, og om dei hadde heimekampar, kom ho av og til for å heie. Nokre gonger kom ho saman med Mike, som sat i rullestol.

Stein pakka ut veska og gjekk ned trappa igjen. «Eg stikk bortom Mike og dei», ropte han. «Ikkje ver for lenge», høyrde han mor si rope frå stova. «Vi skal ete snart.»

«Ja då», ropte Stein.

Mora til Femke opna døra. «Hei, Stein», helsa ho glad, «kom inn. Det er vel Femke du vil sjå», sa ho.

Stein nikka. «Ja, ho hadde vore innom for å høyre korleis det gjekk på kampen i dag.»

Mora til Femke såg smilande på han. Ho hadde hjarte for Stein. Sidan Mike var blitt sjuk, kom han trufast på besøk. «Ho sit på rommet», sa ho, «berre gå opp til henne, du.»

Stein gjekk opp trappa. Han stod i gangen og høyrde at mora til Femke gjekk inn i stova og lukka døra etter seg.

Første rommet til venstre var Femkes rom. Døra var igjen. Ved sida av låg soverommet til foreldra, og rommet etter det igjen var Mike sitt. Det visste han fordi han ofte hadde vore på rommet til Mike for å høyre på musikk eller prate om fotball. Det skjedde ikkje lenger, for Mike blei fort trøytt og måtte kvile ofte.

Stein skulle til å banke på døra til Femke, men ombestemte seg. Han gjekk forsiktig bort til rommet til Mike. Her var det lenge sidan han hadde vore. Døra stod på gløtt. Han gav henne eit lite dytt så ho opna seg meir. Senga til Mike, pulten og skåpet stod framleis på same plassen.

Stein gjekk inn i rommet og såg seg omkring. Dei same fotballplakatane hang der enno. På pulten stod eit fotografi. Stein tok opp biletet og såg på det. Han smilte. Tre gutar i FK Rapitas’ fotballdrakt. Det var Storm, Stein og Mike. Biletet var teke for to år sidan. Stein mintest det godt enno. Dei hadde vore med i ei turnering og hadde tapt i finalen. Mora til Mike hadde teke biletet rett etter den siste kampen. Først ville Mike ikkje vere med på biletet fordi dei hadde tapt. Såg du godt etter, kunne du sjå at han hadde gråte.

Plutseleg slo det Stein kor mykje han sakna Mike og det å spele fotball med han. Storm, Mike og Stein hadde leika saman alt frå dei var tre år gamle. Dei hadde alltid gått i same klasse på skulen og alltid spelt på det same fotballaget. Kort etter den turneringa då biletet blei teke, blei Mike sjuk. Etter den første behandlinga hadde det sett ut til at sjukdommen var borte, men så kom han likevel tilbake.

Stein sukka djupt. Kor fint hadde det ikkje vore om Mike hadde spelt i lag med dei i dag. Slik det skulle vere. Etter at Mike var blitt alvorleg sjuk, stakk Stein innom etter kvar kamp, for å gi referat. Stein såg ein gong på biletet før han forsiktig sette det tilbake. Han snudde seg for å forlate rommet. Då først såg han at Femke stod der. Han stokk. «Femke», stamma han fram, «s…sorry … men … eh…»

«Du saknar også den gamle Mike, ikkje sant?» begynte ho.

Stein nikka, det var så vidt synleg. Han visste ikkje heilt kva han skulle gjere. Han følte seg teken på fersken fordi han hadde gått inn på rommet til Mike utan å spørje. Femke såg ikkje ut til å ha noko problem med det. Ho stod om lag ein meter frå han. Han kunne lukte parfymen hennar. Sommarfuglane flaug vilt gjennom magen.