Originaltittel: Schijnbeweging

First published in Belgium and the Netherlands in 2008 by Clavis Uitgeverij, Hasselt-Amsterdam-New York.

Text and illustrations copyright © 2008 Clavis Uitgeverij,

Hasselt-Amsterdam-New York.

© norsk utgåve: Det Norske Samlaget 2017

www.samlaget.no

Omslagsdesign: Trine + Kim designstudio

Epub-produksjon: Specialtrykkeriet Arco A/S

ISBN 978-82-521-9377-0

Om denne boka

Stein og Storm har sjansen til å komme med på juniorlandslaget som skal delta i den europeiske fotballmeisterskapen i Barcelona! Samstundes skal Kick ’69 spele Champions League-finale i same byen. For å bli valde må gutane vise kva dei kan på banen. Er dei gode nok?

Under treningsleiren kjem Stein og Storm på sporet av ein dopingskandale, som vennene deira også blir dregne inn i. Dei vil avsløre dei skuldige, men gjer dei det, risikerer dei også å miste si eiga deltaking i meisterskapen.

Les også:

Kampen om pokalen

Farleg spel

Gerard van Gemert

FOTBALLGUDANE 3
Utfinting

Frå nederlandsk ved
Anne Lande Peters (MNO)

Oslo 2017

Stein prøvde å lausrive seg frå motstandaren, men fekk ikkje ein centimeter fritt rom. Likevel sende indreløparen ei pasning til han. Han hadde alt merka seg at her fekk ein ballen sjølv om ein ikkje stod heilt fri. På toppen av det heile var tempoet mykje høgare her enn hos FK Rapitas.

Han pressa seg framfor forsvarsspelaren, tok ballen og snudde seg raskt vekk. Dette gav han ei opning på ein halv meter. No var det om lag atten meter til mål. Frå augekroken såg han at keeperen stod litt for langt ute frå målet. Ein tanke skaut igjennom hovudet hans: han måtte sende ballen i ein boge. Men i same sekund ombestemte han seg. Trenaren hadde sagt fleire gonger at han ikkje måtte prøve å gjere alt så vakkert heile tida. Han måtte vere meir målbevisst og bruke kvar einaste sjanse han fekk, til å skyte på mål.

Stein trippa kvikt for å få foten ved sida av ballen og skaut så hardt han kunne mot mål. Ein strak og låg ball flaug av garde og trefte bakken fem meter før mål. Det våte graset gav ballen ekstra fart. Keeperen var sjanselaus. Ballen susa forbi stonga og inn i mål.

«Fint mål, Stein», høyrde han ein av trenarane rope. «Dette er det eg meiner! Ikkje somle, men skyte.»

Det kjendest godt. Dette var første gongen under treningsleiren at han hadde fått eit kompliment. Han hadde alt scora fleire gonger, og nokre av måla var fine, men likevel hadde trenaren ikkje vore nøgd med han. Det gjorde han usikker.

Kort etter bles trenaren i fløyta for å signalisere at treninga var over. Kvar trening blei avslutta med å springe to rundar rundt banen. Etter det måtte det laget som hadde tapt, rydde opp, og så kunne dei gå i dusjen. Ein time etter kvar trening kom dei saman igjen. Då fortalde trenarane kva dei syntest om treninga, og kva kvar og ein måtte arbeide vidare med.

Stein gjekk over banen og tørka ansiktet med skjorteermet. Det hølja ned i bøttevis. På grunn av regnet og fordi dei nyss hadde klipt graset, hadde det festa seg grasstrå overalt. På fotballskoa, på beina og til og med i ansiktet.

FK Rapitas hadde nesten gått til topps i det nasjonale meisterskapet. Stein spelte der saman med vennen sin Storm. Dei hadde tapt i finalen. Men fotballspeidarane hadde lagt merke til Storm og Stein. Derfor hadde John Desmet, trenaren til gutelandslaget, invitert dei til å delta på denne treningsleiren.

Førti spelarar trena for å førebu seg til det europeiske meisterskapet for aldersbestemte landslag. Ei veke var dei i lag. Tjueto av dei førti spelarane skulle få vere med til meisterskapet i Barcelona. Atten gutar ville med andre ord falle frå.

For kvar trening blei spelarane delte i to lag, med tjue gutar på kvart lag. Trenarane hadde i byrjinga fortalt at dei ville operere med eit A-lag og eit B-lag. På A-laget var dei spelarane som på det tidspunktet var valde ut til å vere med til Barcelona. Men om dei tvilte på nokon, eller om nokon på B-laget spelte betre, blei dei bytte ut med det same. «Vi har berre ei veke på å bestemme oss, så de må gjere dykkar beste på kvar trening», hadde trenaren sagt. Stein og Storm var på A-laget frå dag ein.

«Det gjekk ganske bra i dag, synest ikkje du òg det?» sa Storm kvikk og glad. Dei hadde dusja og var no på veg til salen der dei hadde samling for å gå gjennom den siste treninga.

Utan å seie noko drog Stein på skuldrene.

«Syntest du ikkje det?» heldt Storm fram.

«Var greitt nok», svarte Stein. Han hadde ei kjensle av at plassen hans på A-laget var utrygg, og det gjorde han usikker.

«Det siste målet var jo ikkje verst», sa Storm og prøvde å oppmuntre vennen sin.

Stein såg litt gladare ut. «Ja, den sat godt, sant?» sa han og smålo.

«Rein flaks», høyrde dei nokon seie bak dei. Dei snudde seg og såg to gutar komme gåande. Stein kjende igjen den eine. Han var på A-laget og var også spiss, akkurat som Stein. Han heitte Sjurd.

«Er det oss du snakkar til?» spurde Storm i ein tone som ikkje akkurat var vennleg.

«Ser du andre kanskje, din pappskalle?» sa Sjurd uvennleg.

Guten som gjekk ved sida av han, braut ut i latter. «Den var god, Sjurd.»

Stein såg bort på Storm og blei straks uroleg. Han såg uttrykket i auga til vennen. Det var eit blikk han kjende. «Roleg, Storm», kviskra han. Han visste at Storm hadde kort lunte, og det siste han ønskte no, var ein slåstkamp.

Storm hadde stoppa opp og snudd seg. Sjurd stod rett framfor han. Dei var like store. «Kva meinte du med det?» spurde Storm i ein truande tone.

«Kva då, pyse?» svarte Sjurd.

«Det med at Steins mål var flaks?»

Sjurd smilte og ville til å gå vidare forbi Storm. Men det lét ikkje Storm skje. Han stilte seg framfor Sjurd. «Får eg eit svar, eller?»

Stein merka at Storm blei utolmodig. «Kom, vi går», sa han.

«Nei», svarte Storm utan å sjå på Stein. «Først skal denne fyren gi meg eit svar.»

Sjurd lét blikket gli frå Storm til Stein og tilbake til Storm. «Det målet til vennen din var rein flaks. Det var alt eg ville seie.»

Storm rista på hovudet. «Og eg spurde kva du meinte med det.»

Sjurd drog på skuldrene. «Ingenting, eigentleg. No ja, kanskje meinte eg at det er tydeleg at de ikkje speler i ein proffklubb. De er her berre fordi de er yndlingane til trenaren.»

Stein såg at Storm blei raud i ansiktet. «Berre kom, Storm», sa han og prøvde å få Storm på andre tankar. «Ikkje bry deg.» Og han tok Storm i armen.

Men Storm reiv seg laus. «Vi er absolutt ikkje yndlingane til trenaren.»

Sjurd lo hardt. «Yeah, right, den einaste grunnen til at de blei valde ut, er det spetakkelet i England. For spele fotball, det kan de ikkje.»

Sjurd sikta til noko dei hadde opplevd i England i lag med stjernespelaren til Kick 69, Bert Pringel. Stein kjende også korleis sinnet bobla opp i han, men han greidde å kontrollere det. Det gjorde ikkje Storm. Han tok eit steg fram og kasta seg over Sjurd. Begge gutane rulla bortover golvet. Guten som hadde gått ved sida av Sjurd, prøvde å dra i Storm. Men det greidde han ikkje.

Stein greidde heller ikkje å halde seg no. Han dytta guten vekk. Dei to kranglevorne lét han drive på. Han kikka opp for å sjå kvar den andre guten hadde teke vegen, og først då såg han trenaren.

Han hadde høyrt bråket. Han drog dei to kamphanane frå kvarandre. Gutane heldt fram med å slåst, men då det gjekk opp for dei kven det var som prøvde å stoppe dei, roa dei seg, begge to. Andre spelarar hadde også samla seg og stod og såg på.

«Kom med meg!» kommanderte trenaren. «De òg», sa han til Stein og guten som hadde gått ved sida av Sjurd. «Og de går inn i salen», sa han til dei andre gutane.

Utan eit ord følgde dei fire gutane etter trenaren. Så. Det var altså det, tenkte Stein. Vårt eventyr på landslaget varte i to dagar. Han kjende skuffelsen velte opp i seg.