© Det Norske Samlaget 2019

www.samlaget.no

Omslag: Øyvind Torseter

Epub-produksjon: Napp A/S

ISBN 978-82-521-9596-5

Om denne boka

Ei kvinne reiser til barndomsheimen for å pleie si dødssjuke mor. Ho kjenner på skamma over å ikkje ha klart å skape sitt eige liv. I møtet med sjukdom og død oppstår spørsmålet om kven ho er og vil vere. Kan ho konfrontere den religiøse faren? Kan ho frigjere seg frå fortida og igjen komme nær mannen ho elskar?

Laura Djupvik

Hjartet er ingen logrande hund

Roman

Oslo 2019

Imens er skyene hvite og himmelen helt blå. Hvorfor så mye
Gud. Hvorfor ikke lite grann for menneskene.

Clarice Lispector, Stjernens time

Mor mi minte mest om eit insekt der ho sat som fanga i sin eigen lenestol, sokken saman på midten, med dei tynne armane og beina stikkande fram. Berre hovudet hennar var som før, i alle fall så lenge ho ikkje opna munnen og prøvde å seie noko. Ho hadde ei blokk i fanget og konsentrerte seg om fingrane som ikkje ville lukke seg skikkeleg rundt blyanten. Då ho var ferdig, reiv ho lappen av blokka, gav han til meg og venta til eg hadde lese. Far min i stolen ved sida av hadde duppa av med hendene falda over brystet.

– Den blinde som leier den halte, las eg høgt.

Ho lo då, ein mørk, hol lått.

Eg prøvde å le, eg også, før eg sa at bussen straks var her, løfta kofferten og gjekk ut av huset.

Når eg no tenker tilbake på dette, er eg ikkje lenger sikker på om det var slik, at ho lo, for når eg prøver å sjå henne for meg, tolke lyden som kom ut av henne, kan det like gjerne vere at mor mi gret.