© Det Norske Samlaget 2019

www.samlaget.no

Omslag: Stian Hole

E-bok: akzidenz as | Dag Brekke

ISBN 978-82-521-9794-5

Diktet «Ogmund rid heim» er trykt med løyve frå Bodil Cappelen.

Ein tidlegare versjon av dette manuset har stått på trykk i Dag og Tid.

Jeg har ingen bandasje

Ingen bagasje

Ingen staffasje

Jeg kommer hjem igjen

Frå låta BLOD, HOMIE av Karpe

Ogmund rid heim

Du kunde godt venda heim.

Ingen jorsalfar hadde lenger veg.

Stengd av drivis i Kvitehavet.

Lange var elvane i Russland.

Med askespjot frå Spånheim

stod de ved Jeriko.

No rid du heim yver sletta i Ungarn.

Kveldsoli skin,

og vinden helsar frå nord.

Då ser du skautet på Vassfjøro.

Tårone dryp under hjelmen.

Olav H. Hauge, Dropar i austavind (1966)

Det er ein søndag morgon i mai.

– Då går eg, roper eg.

Eg roper, så lågt som eg kan.

Ingen svarar. Godt, tenker eg. Eg leitar fram eit ark, legg det på kjøkenbordet. Eg har gått, skriv eg. Kort og presist. Så legg eg til: Glad i dåke!

Eg løftar sekken på, lukkar varsamt døra til leilegheita, låser, går ned trappa, ut i solskinet.

– Går du no?!

Det er naboen, Eskild. Han står borte ved trampolinen, tidleg oppe, han. Småbarnsfar.

– Ja, no går eg.

– Den store turen?

– Jepp.

Eg løftar handa, han gjer det same, og eg held handa litt for høgt, litt for lenge, det blir som ei markering, det blir pompøst, men no går eg ned bak hekken, ut av syne, eg senkar armen.

Eg går.

Eg skal heim.

Dei første skritta

Dag 1: Smestad–Liertoppen, 29,4 kilometer

Eg står på toppen av livets fjell. Ser eg meg tilbake, kan eg sjå dalen der eg blei fødd. Ser eg fram, kan eg skimte dalen der eg skal døy. Herifrå kan eg for første gong sjå alt i samanheng.

Når eg skodar ut over det heile, og utanfor det heile, ser eg at livet er eit blaff av lys mellom to mørke evigheiter. I det blaffet er det ikkje ei grenselaus mengd med levedagar, tvert om. Eg er over halvvegs no. Det minkar på dei.

Ei slik erkjenning kan skape grobotn for depresjonar, men òg for eksistensiell oppvakning. Nokre kallar det for midtslivskrise, eg vil kalle det for realitetsorientering. Eg innser at eg er på jorda berre denne eine gongen, og alt eg drøymer om å gjere, må gjerast no – før det er for seint. Denne innsikta kan få ulike utslag; ansiktsløfting, leopardkjole, hatt, hipsterskjegg, sportsbil, Harley-Davidson, tatoveringar og samlivsbrot. Vi tenker: Livet må då vere noko meir enn reprisar av det som alt er opplevd.

For meg er det blitt mange reprisar det siste året. Etter at dei to eldste sønene flytta ut, har eg fått altfor mykje tid. Det er berre éin tenåring igjen i leilegheita, det er færre å rydde etter og færre å irettesette: Stå opp, rydd rommet, gjer lekser, slå av data, gå ut, ta med søpla, kom heim; det er mindre henting og mindre nattevak. Mi oppgåve på jorda er i det store fullenda, det er justeringar av 14-åringen, som å lære han å snitte roser, henge opp toalettpapir, lage eggerøre, men dette er ting han kan lære av andre. Han står støtt på eigne bein, og vi kunne slengt han uti det meste, og han ville landa kattemjukt. Mine tre søner klarer seg sjølve no, og det at mi viktigaste livsgjerning er over, at dei ikkje lenger har bruk for meg, gjer at leilegheita og livet innimellom kjennest gjallande tomt.

Når eg har rydda kjøkenet etter middagen, ser eg på veggen, der eg har hengt opp ei veggklokke frå Clas Ohlson. Den lagar lyd, tikkar ned tida, og når eg høyrer den, minner den meg om at det er mange sekund til kvelden er over og eg kan legge meg. Det er tre–fire timar, over ti tusen sekund. Sekunda tikkar langsamt mot sengetid, men raskt mot døden. Hah, det er eit slikt paradoks: Livet er kort, men kvelden er lang.

No kunne eg sett meg ned med fjernsyn eller Facebook, og slik går tida for mange. Då lever vi i noko anna, og livet er leveleg, men etterpå kjennest den tida ofte meiningslaus, bortkasta, og eg har ikkje meir tid å kaste bort. Jo, det er mykje anna eg kunne fylt kveldane med, og det gjer eg også, men stadig oftare trakkar eg på meg skoa, seier: «Eg går meg ein tur, eg.» Og så tek eg med søpla og går. Eller ruslar, for eg er ein ruslar. Med hendene på ryggen ruslar eg i halvannan til to timar. I helgene kan eg rusle fire–fem timar. Aleine.

Å rusle kjennest meiningsfullt. Livet har ikkje stansa heilt opp. Eg er i bevegelse. Men er det nok?

Ideen kom til meg ein vårvarm onsdag i mars. Eg sat og småslumra på flyet mellom Oslo og Stockholm. Eg er rett ofte på jobb i den svenske hovudstaden, og når eg skal reise dit, ringer vekkarklokka fem på seks om morgonen. Det er buss til togstasjonen og tog til flyplassen, det er innsjekking og sikkerheitskontroll, og straks eg kjem om bord i flyet, spenner eg beltet på, lener hovudet mot kabinveggen, lukkar auga og – poff – ute av verda.

I det hjula dunka hardt i dekket på Stockholm Arlanda Airport denne marsmorgonen, bråvakna eg, og då var ideen der alt.

Yes, tenkte eg, YES!

Ideen var så opplagd. At eg ikkje hadde tenkt på det før! Dei neste minuttane eksploderte hovudet i flammande entusiasme.

Eg skulle gå heim til Odda, til bygdebyen i Hardanger, industristaden, røykholet og no i dei siste åra turiststaden, home of sjølvaste Trolltunga. Eg skulle gå frå dør til dør, frå leilegheita i Oslo til barndomsheimen i Odda. Eg skulle rusle langs vegen. På asfalt. Heim til mine gamle foreldre, før det var for seint. Dette ville bli mitt livs rusletur. Eg fann meining i det.

Dei neste vekene tenkte eg ikkje på anna enn å gå heim. Kor lang tid ville eg bruke? Eg hadde inga aning. To veker? Tre veker? Fire veker? Eg visste ikkje. Til saman er det 345 kilometer, og med bil tek turen fem–seks timar, litt avhengig av føre og trafikk, men irekna dieselstopp i Lier, polstopp på Notodden og ein pissestopp på Haukelifjell rundt seks timar. Fleire hundre gonger har eg køyrt over fjellet frå aust til vest. Vestover til jul og til påske, til dåp, sommarferiar og klassejubileum, til konfirmasjonar, trettiårsdagar og haustferiar, til femtiårsdagar, litteraturfestivalar og bryllaup, til vinterferiar, åttiårsdagar og gravferder. Og så har eg køyrt tilbake. Aust, vest, aust, vest, aust i nøyaktig 30 år. Det var eit jubileum.

Eg kjenner kvar ein sving på denne vegen, kvar bakke, kvar tunnel, eg veit kor eg kan køyre forbi, og kor eg kan fylle diesel, eg kjenner kvar avkøyrsel; Liertoppen, Saggrenda, Nørsteteig, Våmartveit, Smørklepp, Valldalen. Denne vegen ligg i armane mine, eg rattar, girar, blinkar, eg slår på radio, vindaugsviskar og drikk kaffi, denne vegen ligg i beina mine, eg kløtsjar, bremsar og trampar takta, og bilen han er trong, så den reisa den blir long, men i kveld så blir det song – falalalala.1 Eg kan den vegen.

No skulle eg gå han til fots, og det er klart at det ville bli ei anna oppleving å traske skritt for skritt enn å suse av garde i 80–90 kilometer i timen. Det ville òg bli noko lenger. Det er ikkje alle stader det er lov til å gå på bilvegen, og der må eg ta omvegar. Imellom sette tvilen inn: Er det så sikkert at eg ville klare å gå heilt heim? Fleire hundre kilometer på asfalt krev sterk vilje og gode føter, og det første har eg meir enn nok av, men har eg det siste? Rusle er eg god på, men kan eg vandre? Har eg det i meg? Det ville tida og vegen vise.

Heimturen ville bli noko meir enn ei fysisk forflytting, det kunne bli ei mental reise i eiga historie. Eg skulle gå tilbake til røtene mine. Det er mange som i vår biografi har ein fysisk plass vi kallar heim, ein stad der vi har røta oss, og då snakkar vi ikkje om det veike, blodlause «hjem», men det kraftfulle imperativet heim. Og dette heim kan vere så mangt: ein landsdel, ein by, ein bydel, ei blokk, ein bygard, ei øy, ei grend, ein gard; og sjølv om vi har flytta ifrå, kjenner mange framleis ei tilknyting til denne heimen. Sjølv etter tre tiår i Oslo kallar eg Odda heim, og eg er ikkje eingong fødd der. Kva er eigentleg heim?

Eg går mot vest

Det er søndag, klokka går, eg er i gang, bokstavleg tala, for no er eg ute av burettslaget, eg er forbi Smestaddammen, og eg går langs den trafikkerte motorvegen Ullernchausseen. På ryggen ber eg alt eg treng for å gjere livet leveleg dei komande vekene. Eg har telt, sovepose, liggeunderlag, gassbrennar, steikepanne og tre pakkar Real Turmat. Eg har regnklede, stillongs, lue, vottar, joggesko, ein liten høgtalar, GPS og ein 356 grams Leatherman Wave, eg har iPad med tastatur, eit trekk som kan gjere liggeunderlaget om til ein lenestol, kamera, våtserviettar, dunjakke og ei 400 grams svart Moleskine notisblokk, og eg kjenner alt at sekken er i tyngste laget. Eg vog han i går kveld, og tala stansa på 17,7 kilo, men eg kjenner at skoa er gode, beina er gode, humøret er godt, vêrmeldinga er uvanleg god, og det er godt endeleg å vere i gang.

Eg har sett opp nokre reglar for turen.

Du skal GÅ heile vegen.

Du skal ikkje gå for langt. Hugs pausar!

Du skal ikkje gå for fort.

Du skal ikkje vere redd for omvegar. Omvegar fører òg heim.

Regn er godt.

Du skal snakke med alle du treffer.

Du skal takke ja til alle tilbod.

Du skal gå etter klokka.

Den siste regelen heng saman med den andre regelen, altså at eg ikkje skal gå for langt, og at eg må pause. Anten eg går, bilar, syklar, padlar eller går på ski, vil eg bli ferdig. Eg pressar meg og står på til målet er nådd. Det er effektivt, men stressande og gledelaust.

Derfor skal eg no gå etter klokka, og dette er noko eg lærte av å sjå på fjernsyn. Då den utrente komikaren Truls Svendsen på ufatteleg vis klarte å krysse Grønland med eventyraren Cecilie Skog, gjekk dei etter ein mal: Dei skulle gå i femti minutt og ta pause i ti. Fylle på med sjokolade/nøtter og så gå. Sidan eg ikkje har ein turleiar til å styre tida, bruker eg telefonen. Den tel ned frå femti minuttar, og på 0 speler han «Valse Caprice» av Rikard Nordraak.2

Planen er å følgje vegen vestover mot Lilleaker, der eg skal inn på ein gangveg, for så å krysse Lysakerelva, som er grensa mellom Oslo og Akershus. Når eg er over i Bærum, er planen å skrå mot sørvest til eg treffer på Gamle Drammensvei, og når eg finn den, ja, då er vegen strak, om ikkje heilt til Drammen, så til Sandvika.

På Lilleaker raknar planen. Eg har gått i 3,5 kilometer når gangvegen endar i eit to meter høgt stålgjerde. Dei bygger nye leilegheiter. Eg må snu og gå tilbake, og eg likar dårleg å gå tilbake, å gå tilbake er tapt tid og energi, for kvart steg fjernar eg meg frå målet. Eg prøver vegen på oppsida av trikkeskjenene, for trikken skal jo til Bærum, det veit eg, men så svingar min veg bort frå trikkeskjenene. Eg vil ikkje snu ein gong til, eg fortset, og snart har eg rota meg bort. Allereie etter 40 minuttar har eg rota meg bort, og eg er ikkje eingong komen ut av eigen bydel.

Eg kjenner frustrasjon over at eg kastar bort tid. Eit eldre ektepar stig stivt ut av ein elbil, dei har tights og gåstavar, og eg ventar til dei har lukka bildørene og retta ryggen. Unnskyld, seier eg, dei snur seg mot meg og er straks på vakt. Eg fortel at eg leitar etter gangbrua over Lysakerelva.

Kor skal du, spør ho, og eg klarer ikkje la vere, eg må berre seie det, og eg svarar at eg skal til Odda. Det synest dei er morosamt. Odda, ha-ha. Eg ler med. Om dei kan hjelpe meg over elva, skal eg klare resten av vegen sjølv, seier eg. Dei diskuterer seg imellom, dei peiker og korrigerer kvarandre, og brått speler telefonen «Valse Caprice», eg har gått i femti minuttar, eg skal ha første kvil, men her kan eg ikkje pause, ikkje midt i vegen, men der blir dei omsider samde om at det skal vere ei gangbru nokre hundre meter lenger ned.

Eg finn brua og kryssar Lysakerelva. Terningen er kasta, eg er i bevegelse.

På under ein time har eg kryssa første fylkesgrense. Eg er i Akershus, og all frustrasjon er borte. No er det kjensle av framgang, eg har berre tre fylkesgrenser att, Buskerud, Telemark, og så er eg i Hordaland og Odda kommune. Eg set sekken frå meg på ein benk og kjenner på, ja, er det heimlengt? Kva eg lengtar etter, er ikkje godt å sette ord på. Det er nok ein lengt som ligg i oss alle. Saman med kjærleik, liv og død har jo heim vore eit grunntema i poesi og song, ja, sidan folk begynte å dikte og synge. Odysseen, som Homer skreiv 720 år før Kristus, handlar jo om kong Odyssevs’ ti år lange reise heim til øya Itaka. Men heim er ikkje nødvendigvis ein fysisk plass, heim kan òg vere ein mental tilstand, heim er kjensler av tryggleik, identitet, samhald, minne og venskap. Gjennom livet kjenner mange av oss på ein lengt mot alt dette, ja, den same lengten som Odyssevs kjende på for nær tre tusen år sidan. Han ville heim til det kjende, til det trygge. Som det blei nedskrive i Håvamål på 1200-talet: «Heime er livet lett.»

Det kan eg kjenne meg igjen i. Eg kan livet der heime. Det er kan hende det eg lengtar etter. Meistring.

Det var ein laurdag i august 1988 eg flytta til Oslo. Eg kom køyrande over Haukeli i ein tolv år gamal Mazda 818 De Luxe med leopardmønstra setetrekk og Wunderbaum i spegelen, og i bagasjerommet låg alt eg trong til eit studentliv: sengeklede, steikepanne, klokkeradio, ei splitter ny elektrisk skrivemaskin med rettefunksjon, spegelreflekskamera og – på golvet bak passasjersetet – ein yuccapalme. No skulle livet begynne, no var eg på eiga hand, no var eg fri frå Odda. Eg var ute av den tronge dalen og la bak meg familie, gamle vener og alle dei som trudde dei visste kven eg var, tilbake låg nederlag, grums og skuffelsar, no opna ei ny tid seg. Eg hadde ei raud postparebankbok smekkfull av stipend og studielån, og der inne i hovudstaden, i den myldrande asfalttua av innvandrarar, narkotika, knivstikking og hurtigsnakkande austlendingar, venta ein plass på Norsk journalisthøgskole.

At eg var komen inn der, var ei overrasking for mange, også meg, for karakterane mine var så som så, og dette var i ei tid då ein måtte ha toppkarakterar for å kome inn på journaliststudiet. Men eg hadde jobba halvtanna år som journalist i Hardanger Folkeblad, og då eg ville søke på høgskulen, skreiv redaktør Øivind Madssen ein attest med følgjande setning: «Etter mi meining er Hallgeir Opedal eit journalistisk naturtalent.»

Eg var eit journalistisk naturtalent! Hah! Den setninga sprengde opp dørene til journalistutdanninga – og hovudstaden.

Syrintida er her

Eg slenger sekken på ryggen og går inn i Bærum. Eg har ikkje store forventningar til fotturen gjennom Bærum og Asker, og reknar denne strekka meir som ein transportetappe. Slike forstader er så preglause, så identitetslause, så sjellause, og det som ein gong fanst av preg, identitet og sjel, er vatna ut gjennom ei massiv utbygging og tilflyttarar frå heile landet. Dette kan eg trygt skrive, for sjølv i vår tid er det ingen som blir krenkt på vegner av Asker og Bærum.3

På Stabekk, over utstillingsvindauga til ein lampebutikk, ser eg omsider skiltet: Gamle Drammensvei. Det er som å finne ein raud T i fjellet, og livet er så mykje lettare når ein veit at ein er på rett veg. Nokon har varda vegen eg skal gå.4 Gamle Drammensvei følgjer terrenget, viser det seg, han svingar innom det som ein gong var gardar og grender, og ikkje ante eg at Bærum var så kupert, men det burde eg ha visst, for på Wikipedia har eg lese at namnet Bærum kjem av det norrøne bergeimr, som er sett saman av berg og heim. Vegen går opp og han går ned og snirklar seg gjennom villastroka. Eg har òg lese at Bærum har landets høgste gjennomsnittlege utdanningsnivå og landets høgste inntektsnivå, og eg gjer ei sosialantropologisk oppdaging: Bærum har uvanleg høge hekkar. Dei er tre–fire, ja, opp mot fem meter høge.

Ein hekk er meir enn ei markering av kor tomtegrensa går. Ein velvaksen tujahekk er eit signal til omgivnadene: Ikkje trø meg for nære. Ein høg og tett hekk er eit vern mot innsyn og inntrengarar, han signaliserer avstand og mistru mot dei som er utanfor, ja, i nokre tilfelle frykt. Kan det vere ein samanheng mellom utdanning/pengar og høge hekkar? Dette er ein hypotese eg må utforske. Bak hekkane har bæringane skapt sine private paradis. Eg høyrer vasspreiarar, barnelatter, eg høyrer trampolinar og grasklipparar. Eg kjenner angen av nyklipt gras og syrin. Syrin!

Når syrinen blømer, er Noreg på sitt optimale.5 Vinteren har mista sitt kaldgrøssande grep, og landet struttar av forventningar til det som skal kome. Syrintida er ei slik velsigna lys og løfterik tid, då syng svarttrasten og kjøtmeisen sine klåre tonar, og fleire kjem til, bokfinken, lauvsongaren, flugesnapparen, svalene, og snart er det ein symfoni av fuglesong. Blad foldar seg ut, knoppar brest, og varme vindar frå sør ber i seg løfte om betre tider.

Men syrintida varer ikkje lenge. Det er nokre få veker av ange og skarpe fargar før blomane krøllar seg brunt og tørt saman. Nedbrytinga begynner. Då kjem myggen, flåtten og knotten, då kjem brennmanetene, brenneneslene og brunsniglane, då kjem husflugene, vasspesten og eingongsgrillane, fuglesongen stilnar, inn frå vest kjem lågtrykk og regn, og vi sit på nett for å finne fly til Syden, og så snur sola.

Eg har gått i tre timar når eg ser Sandvika. Sjølv i solskin er Sandvika eit nitrist syn. På breidda av Sandvikselva stod ein vinter den franske impresjonisten Claude Monet6 med pensel og palett, og med lette strok fanga han lys, landskap og hus. No er heile Sandvika eit surrealistisk brøl av vogntog, vegstøv og diesel, det er eit ormebol av rundkøyringar, tunnelar, jernbane, motorvegar og parkeringshus. Og så er det Sandvika Storsenter som strekker seg som ein uoverstigeleg mur tvers gjennom heile betonggrenda. I dag er det søndag, og kjøpesenteret er stengt, og det er ikkje lett å gå til fots gjennom Sandvika når senteret er stengt, det er nærast umogleg. Skal ein komme gjennom Sandvika, må ein gjennom senteret.

Eg går meg fast og må snu, éin gong, to gonger, men så spør eg meg for og blir losa gjennom ein passasje mellom kinoen og kulturhuset. Eg fortset langs kjøpesentermuren til eg kjem meg forbi Thon Hotel Oslofjord, under E18 og hamnar på sjøsida. Eg er gjennom Sandvika, YES, og no atter til den lyse heim går ferda.

Eg er i Asker no, skjønar eg, for der ser eg IKEA, men kor går grensa mellom Asker og Bærum? Eg aner ikkje, men det kan vere det same, for Asker og Bærum er to stadnamn som har smelta saman. Askeråbærum er som sognåfjordane, møreåromsdal, som aurskoghøland og tsjekkoslovakia, men dei er ulike, dei to kommunane, for her i Asker opnar landskapet seg, det er meir av det opphavlege, det er gardsbruk, frukthagar og beitande hestar, og brått kjenner eg møklukt. Eg er rett ut forbausa over kor landleg her er. Når eg køyrer bil gjennom, ser eg lite til det. Eg noterer meg at hekkane er lågare her.

Asker sentrum. Klokka er kvart over fire, og eg har gått i fem timar og kjenner det i føtene. Eg kjenner det òg i rygg og hofteledd, eg er ikkje van med å gå med tung sekk. På Narvesen kjøper eg ei baconpølse og ein iskald Coca-Cola. Det er fordelen med vegtrasking kontra fjellturar, tenker eg, det er mat og drikke å få undervegs. Eg set meg på ein benk i betongparken med namnet Asker Plaza. Det er ikkje Firenze, akkurat, men det er meir folk og liv enn i Sandvika. Eg tek av skoa, leitar fram telefonen, sjekkar kartet på Google. Eg har gått 19,8 kilometer. Ikkje dårleg. Eg hadde ei vag von om å nå Lier denne første dagen, for der er det mogleg å slå opp telt. Eg har sett det på kartet. Ned mot eit vatn som heiter Damtjern, ligg ei grøn grasslette. Men det er langt dit, eg sjekkar på telefonen: 9,9 kilometer. Ei heil mil!

Opp frå Asker sentrum er ein bakke som aldri tek slutt, og beina er støle. Eg har begynt å gå med stavar og klikkar meg oppover. Eg har leita gjennom sekken, men finn ikkje gummiproppane til stavane. No lagar dei ein irriterande metallyd og får heller ikkje tak i asfalten. Eg går framoverbøygd og ser ned i vegen. Eg har for lengst brote regelen om ikkje å gå for langt, men det visste eg på førehand. Dette er ein transportetappe. Eg er sliten og vurderer å kvelde, men kor? Her er ingen plass å slå opp telt, ingen hotell, ingen pensjonat, ikkje husrom. Kven vil hit? Når folk er komne så langt, vil dei til Oslo. Eller til Drammen. Sola står i vest og brenn midt imot, eg er tørst. Vassflaska er tom. Telefonen speler endeleg «Valse Caprice», eg søkk saman i eit busskur.

Jag är på vandring till mitt hem

Klokka ti over seks kryssar eg fylkesgrensa mellom Akershus og Buskerud, eg er i Lier, og det gir eit mentalt løft, berre to fylkesgrenser igjen. Mot meg kjem den første traktoren, eg høyrer sauebjøller, og bakom susar E18.7

Ein song slår brått ned i hovudet mitt. Eg kan ikkje hugse når eg første gong høyrde den, sannsynlegvis var det i Ønskekonserten. Det er tre–fire år sidan eg begynte å høyre på Ønskekonserten, det er eit utslag av nostalgi, trur eg, for der speler dei melodiar eg høyrde i barndomen, songar som eg aldri høyrer elles. Og det var truleg der, ein søndag ettermiddag, at eg høyrde den dirrande røysta til tateren Elias Akselsen – Jag är på vandring genom livet …

Den trefte noko i meg.

Eg ser meg rundt, ingen menneske langs vegen, eg tek til å synge, først lågt.

Jag är på vandring genom livet …

Så høgt.

… jag är på vandring till mitt hem …

Langt der framme ser eg noko som kan likne ein bensinstasjon. Snart etter stavrar eg inn gjennom glasdørene, fyller vassflaska på toalettet og kjøper ein boks Red Bull, går ut og drikk den i to–tre slurkar.

Det er tungt no, og eg er våt av sveitte. Eg er komen til kjøpesenteret på Liertoppen, som strekker seg kilometerlangt mellom motorvegen og skogen og verkar å vere endå lengre enn senteret i Sandvika. Det går seint, og for kvart steg kjenner eg det i hoftene. Kor lenge har eg gått langs denne kjøpesenterveggen av teglstein? 20 minutt? Ein time? Eg har slått Damtjern inn på mobilen, gløttar ned, 21 minutt igjen, 19, 16, 15, 14 …

Eg er framme. Ein grøn grasbakke ned mot vatnet. Eit bord med benkar. Eg slenger frå meg sekken i graset. Set meg ved eit bord og dreg av sko og sokkar, eg har eit blodraudt gnagsår på venstre fot. Eg blir sittande lenge, eg er svolten, men tiltakslaus. Når eg til slutt reiser meg, har eg stivna i ankelledda. Eg går stokkstiv rundt, eg er som ein zombie, alt går langsamt. Eg får opp teltet, varmar vatn og et Real Turmat ut av posen. «Mulligatawny», les eg, «lammegryte smaksatt med Østens krydder.»

Klokka er blitt elleve når eg krabbar inn i teltet. Eg stirar opp i den grøne teltduken. Herregud, kva har eg gitt meg ut på? Eg har gått éin dag og er allereie utmødd. Har eg hatt ein kjekk dag? Nei. Gler eg meg til i morgon? Nei!

Det er usikkerheita, tenker eg, eg veit ikkje kva som vil skje dei næraste dagane, dei neste vekene, og denne usikkerheita gjer meg uroleg, den gjer meg nedstemd. Eg tenker på Håvamål igjen, heime er livet lett. Det er ei klok innsikt. Alt heime er lett, der er det rutinar og føreseieleg, der er senga, kjøleskapet, dusj og toalett. Undervegs er alt uklart. Kva skal eg ete i morgon, kor skal eg gå på do, kor skal eg sove? Optimistiske meg trudde at eg skulle nå Hokksund på dag to. Det er 28 kilometer, eit par kilometer kortare enn i dag, men då eg starta i formiddag, var eg motivert og opplada.

No er eg tom.

Hokksund verkar tvilsamt. Odda verkar umogleg.