© Det Norske Samlaget 2019

www.samlaget.no

Omslagsillustrasjon: John S. Jamtli

Omslagsdesign: Torill Stranger

Epub-produksjon: Napp A/S

ISBN 978-82-521-9820-1

Utgitt i samarbeid med

Leser søker bok

Om denne boka

Bekmørk og iskald grøss

Hanna er på veg heim frå kjærasten Leo. Ved eit fråflytta hus dukkar det opp ei jente bak henne.

Jenta tek til å følgje etter Hanna. På brua set ho i eit grufullt skrik, før ho brått forsvinn. Neste natt skjer det same.

Kven er denne svartkledde jenta? Kvifor oppsøker ho Hanna?

Og kor kjem dette forferdelege skriket frå?

Boka er del av GRØSS OG GRU – ein grøssarserie for ungdom, utvikla i samarbeid med Leser søker bok.

A. Audhild Solberg

Den svartkledde jenta

Roman

Oslo 2019

1

– Her, sa Leo.

– Sprit hjelper mot kulde.

Eg tok imot flaska, skrudde av korken og tok ein slurk.

Eg hadde stått ute og venta på Leo i eit kvarter,

i ti minusgrader, utan lue eller skjerf.

Eg var så kald at eg rista.

– Drikk så mykje du vil, sa Leo.

– Eg har meir heime.

Han rygga ut frå parkeringa ved kyrkja.

Det var alltid her han henta meg, i den gamle,

brune Volvoen sin.

Det var sjeldan folk ved kyrkja seint på kvelden.

Liten risiko for at nokon såg meg og sladra til
mamma og pappa.

Dei ville ikkje at eg skulle treffe gutar.

Ikkje før eg fylte seksten.

Leo svinga av hovudvegen

og tok inn på ein smal skogsveg.

Det var midt i februar, snøen låg framleis overalt.

Grantrea var kvite i toppane, vegen frosen og blank.

Det tynne islaget glitra i lyset frå frontlyktene.

– Korleis går det, Hanna? sa Leo.

– Får du varmen i deg?

Han la handa på kneet mitt og blunka mot meg.

– Om ikkje spriten hjelper,

veit eg om ein annan måte.

Det er god plass i baksetet, veit du.

Eg tok ein slurk av flaska.

– Det går bra.

Snart opna landskapet seg,

grantrea stod meir spreidd.

Vi nærma oss elva.

Berre det ikkje var glatt på brua.

Den var ikkje lang, men så smal at

berre éin bil kunne køyre over om gongen.

Rekkverket var dessutan rotent

og fallet ned til elva høgt.

Mista Leo kontrollen på bilen her,

styrta vi rett ned i djupet.

Eg lukka auga.

Opna dei ikkje før vi var over brua.

På andre sida av elva tjukna skogen.

Grantrea hang over vegen,

det var som å køyre i ein tunnel.

Eg dukka ned i setet.

Brått kjentest det som det var nokon der ute.

Nokon som følgde med på oss.

Eg såg fyrst ut igjen da vi passerte prestegarden.

Den låg i skogbrynet innmed vegen og

bestod av eit stort, kvitt hus og eit falleferdig fjøs.

Før i tida budde presten i bygda her.

Nå minte huset meir om eit spøkelseshus.

Kvitmålinga skala av, vindaugsrutene var knuste og –

Kva var det?

Eg syntest ei gardin rørte på seg i andre etasje.

Var det nokon der inne?

– Hanna?

Eg skvatt til.

– Kva er det? sa Leo.

– I-i-ingenting, sa eg.

Eg sette spritflaska for munnen igjen.

Eg måtte ha innbilt meg det.

Prestegarden hadde stått tom i årevis.

– Forresten, sa Leo.

– Er det greitt at du går heim i kveld?

Eg svelgde.

Skogsvegen var opplyst.

Men det var langt mellom lyktestolpane

og tett skog mesteparten av vegen.

– Du er ikkje mørkredd, vel?

Leo snudde seg mot meg.

Ansiktet sprakk opp i eit flir.

– Nei da, høyrde eg meg sjølv seie.

– Eg kan gå heim, eg.

Det går fint.

Eg ante ikkje kva som venta meg.