Maria Mi

Maria mi

© Wigestrand Forlag, Stavanger

Elektronisk utgave 2016

Første versjon, 2016

Elektronisk tilrettelegging: Sæby Fotosats

ISBN 978-82-8140-185-3

Det må ikke kopieres fra denne bok i strid med åndsverkloven

eller avtaler om kopiering inngått med KOPINOR. Kopiering i

strid med norsk lov eller avtale kan medføre erstatningsansvar

og inndragning, og kan straffes med bøter eller fengsel.

www.wigestrand.no

Kristi Furubotn

Maria mi

Roman

Maria mi

«Queen er skitbra!»

Han ropte det høgt; hadde vel lyden på bånn pinne, skjønte ikkje sjølv at han skreik, eller trudde ho var døv, visst. Ho hadde sunge «Bohemian Rhapsody» i skolekoret, så ho forstod kva han meinte, visste han snakka om bandet, at det var den gamle rockegruppa Queen han høyrde på. Han drog øyreproppane ut frå ipoden og såg rett på ho, kikka litt på puppane hennar òg, merka seg brysta som var runde og fine, akkurat rett storleik, tenkte han vel, ja, ho tykte sjølv dei var passelege. Mina, bestevenninna, meinte det same.

Bestevenninner snakkar alltid sant.

«Kva heiter du?» sa han.

«Maria.»

«Eg er Johannes.»

Sakko, så varm ho vart. Smelta med eit smell. Pang. Midt i hjarta trefte han ho.

«Kom på besøk til meg, Johannes. Eg bur i Odins gate 12.»

Det berre glapp ut. Ho hadde aldri vore så direkte, nesten frekk med nokon før. Han såg forfjamsa på ho. Ho var forfjamsa sjølv.

«Ok», sa han berre, og hadde falle pladask. Ho såg jo det.

Så lett, liksom.

«Eg må på jobb om eit kvarter», sa han.

Ho nikka og visste at ho kom til å gå snart sjølv. Kunne ikkje vera her lenger nå. Orka ikkje venta på Mina meir. Kroppen dirra, fingrane kribla, føtene var urolege. Kva hadde han gjort med ho?

Då ho kom heim, skrudde ho på radioen i stova. Det gamle favorittbandet til pappa, The Beatles, song om Mary, som er Maria, så det måtte vera eit teikn frå Gud og englane.

When you find yourself in times of trouble

Mother Mary comes to me

Speaking words of wisdom

Let it be

Ho skulle berre gi seg over.

Let it be

Let it be

Let it be

Let it be

Dette var ei soleklar melding frå den åndelege verda. Johannes er Den Rette. La ting henda. Livet blir slik Gud vil. Dagen i dag er den første Johannesdagen, kapittel ein, vers ein i Johannesboka. For berre to timar sidan hadde ho vore uvitande, lege i bikini og kvilt på eit berg ved sjøen i Godalen, kjent sola ta tak i nase og kinn, venta på Mina som aldri kom. Så hadde han dukka opp rett framfor kroppen hennar med musikken sin, sete der og rugga fram og attende, berre nokre desimeter ifrå, ja, ikkje lenger unna enn det.

Ho hadde elska han straks.

Ho sjekka fjesboka på mobilen. Der var han på plass, hadde allereie sendt spørsmål om ho hadde hug til å bli vennen hans. Hjarta flimra av fryd. Lyst, lyst! Ville, ville! Ho stadfesta med eit rungande «ja», og «skal me treffast i morgon hos meg, då?»

«Konge.»

Det klirra i hovudet av glede. Ho dobbelsjekka. Jo. Han hadde svart bekreftande.

Noko vondt slo inn i magen. Ei uro som snerta fibrane rundt hjarta, bølga utover bringa. Var han frisk? Folk som ser flotte, kjekke og supernormale ut, kan vera skrekkeleg sjeleleg sjuke. Ho hadde sett fenomenet i mange filmar. Lese om slike tilfelle i bøker òg. Den vakraste, mest strålande guten viser seg å vera løgnaren og bedragaren. Mannen med det fine smilet skiftar ham på bakrommet, transformerer seg om til psykopat, blir kald og ufølsam, verdas verste mordar, ein kynisk ABB, uff, ho skulle foreslått eit kafétreff, i staden for å be han heim. Kunne vel sagt: «Snakkast på Skype?» – slik at det vart anledning til å dobbelsjekka om augo skjulte noko eller pynta på sanninga eller laug ho rett i fleisen, og nå angra ho så vanvitig at det prikka og isa i heile nedre delen av rumpa, der det alltid stakk når ho vart uroleg. Det kjentest ømt å svelga. Typisk. Når ho funderte for hardt, kom verken i halsen, deretter feberen, til sist kvalmen og oppkastet. Ho fatta samanhengen, visste korleis ting hang i hop. Psykologiske prosessar gir kroppslege uttrykk. Kjenslelivet knyter seg opp mot spesifikke organ. Psyke og lekam er bundne i hop. Ho var ikkje noko psykiatrisk tilfelle, langt derifrå, kjente seg sjølv så inderleg godt, hadde god kontakt med livet i sjela. Halsen hovna opp meir og meir, og det er heilt normalt og naturleg når hjernen sukkar og sviv. Men ein kan styrka immunforsvaret med å gi cellene dei rette næringsstoffa. Det er i nedgangstider folk må tilføra cellene kraftfulle komponentar, til dømes kunne ho eta ein agurk, ein agurk er verd å få i seg, folk kan halda seg friske ved å eta agurkar, ho måtte finna agurkane, det var jo alltid agurkar på kjøkkenet, ho rota rundt i skuffene, i kjøleskapet, i mathyllene, på spisebordet, fann til slutt eit eksemplar som låg på lur bak radioen i stova, mamma hadde vel tenkt å ha han for seg sjølv, men det var Maria som trong næringa nå, og ho måtte eta den lange dingsen, fort, for å bli frisk til Johannes kom. Ho byrja å kutta på tvers, i altfor store bitar, skulle det visa seg, burde sjølvsagt ha skore på langs, heller, agurkar blir finast når dei er splitta i lengderetninga. Ho sveitta og fraus. Det verkte kraftig i tungerota. Agurken såg sjuk ut, han òg; oppskoren og omskoren og ussel, ho mista totalt lysta der han låg mellom fingrane hennar; vassen, smadra og fornedra. Dessutan: Korleis kunne fast føde passera gjennom eit slikt sårt og hove halshol? Ho kasta det grøne slapset i boset og bar ut søppelposen, før nokon såg. Vart så mykje styr då. Mas og oppstuss over ingenting. Johannes, tenkte ho. Johannes. Johannes. Johannes. Namnet ville ikkje sleppa. Bokstavane dansa framfor augo, og ho sov mest ikkje den første Johannesnatta. Johannes, tenkte ho, om og om att, til stemma vart rusten av tanken. Neste morgon kunne ho ikkje snakka, for kråsen stakk og mandlane stod på spreng. Målaren viste 39. Ho vart liggande strekk ut, medan øyreverken auka og det fine namnet heldt fram med å dundra i øyro. Johannes, Johannes, Johannes. Mamma såg redd ut. Ho gjekk ut og inn av rommet og masa om kor viktig det er med frisk luft og trim og ferske vitaminar og næringsrik og sunn mat og økologisk mat og giftfri mat og mat utan sukker og kvikksølv, og Maria tenkte at han må ikkje komma her nå, til denne galskapen, og ho såg seg nøydd til å senda ein SMS, midt i ei kraftig skjelvetokt.

«Ikkje kom. Fått influensa, sorry.»

Ho trudde først ho såg syner. Men plutseleg var han der, likevel, heilt inne i huset, altså, ved puta, tett attmed senga der ho låg og sveitta. Han hadde stilt seg opp utan at ho merka det, slik han hadde komme til ho dagen før ved sjøen i Godalen. Det knitra av kraft frå masta i rommet, for Johannes var masta, sett opp av sterke maskinar i frisk natur, langt oppå vilt fjell. Energien frå leidningane i sjela hans lyste, og dei elektriske ladningane bora seg inn gjennom feberheit hud då han lente seg fram over brysta hennar og sa: «Men er du sjuk, du?» Og så strauk han ho forsiktig nedover på det kinnet som ho var mest gloheit febervarm på.

«Maria mi», kviskra han. Lyden han laga, minte om stemma til ein mann i ein italiensk film ho hadde sett saman med Mina. Dei hadde måtta gøyma seg på rommet til Maria for å få sjå han i fred, for mamma skulle alltid analysera alt mogeleg, og foreldra til Mina tolte ikkje naturlege filmar om sex. Både mannen og dama i filmen kledde av seg til dei vart kliss nakne. Men filmen var ikkje spekulativ, for før paret låg saman, snakka og snakka dei, i sikkert ein time, på ein ivrig, kjærleg og lengtande måte, som om dei var kjempeglad i kvarandre. Eit veldig naturleg opptak. Verkeleg. Ligginga kom etter snakkinga. Samleiet varte like lenge som praten. Den høge, mørke elskaren kviskra og tiska med akkurat slik stemme som Johannes hadde nå, og dama stønna då han putta tissen sin inn i ho, og Maria kjente kor opphissa ho vart når ho tenkte på den høge, mørke mannen.

Nå kom mamma styrtande. Ho bar noko raudt på eit fat.

«Ja, herr kommerr jeg, med deilig, sunn rrødbeteskvalderrkålpai. Men så kooselig. Harr du besøk, Marria?»

Liksom. Det var jo ho som hadde sleppt han inn.

Johannes lo høgt, sikkert av mora, for det er ikkje er normalt å trenga seg på slik, kaklande og kaukande, lata som om ein ikkje hugsar at ein nett har opna ytterdøra for ein framand gut. Han tok imot eit stykke av den raude rotretten, takka superfint og åt opp kvar einaste smule på rekordtid.

«… Mmm, god pai, mamma til Maria.»

Mamma var strålande glad og nøgd.

«Trrivelig fyr», sa ho ut i lufta, som om han ikkje var der lenger. Ho sette seg i ein stol. «Jeg sitterr herr til du spiserr litt også, Marria.»

Eit skittent knep. Maria tvang i seg to tygg. Den blaute massen smaka så surt og sært at ho måtte grina på nasen, og då lo Johannes høgt att av den rare mora, det var nok mora han lo av, og latteren laga eit trygt og fast fundament for framtida, det bølga av goodwill frå han, her er godt å vera, liksom, og nå reiste han seg opp, framleis leande, knepte jakka, strauk handa gjennom håret og gjekk ut dørene, følte vel han måtte gå når mamma berre sat der.

Først då Maria fór ut på badet for å spy, oppdaga ho kor stygg ho var. Fleire blonde hårtustar stakk rett opp frå kraniet, panna var sveitt, kinna blanke og munnvikane fulle av gule skorper. Magen kunne definitivt vore mindre. Dessutan var haka litt for spiss, sett frå høgre.

Beinpiper kan tyta fram frå plassar på kroppen der ein minst skulle venta. På Hollywood-sjukehus blir slike utvekstar saga av og kasta i store forbrenningsomnar. Røyken frå anlegga pustar me inn, slik at folk blir eitt, for alle deler dei same avfallsstoffa, og alle har det like vondt og like godt. Dyr blandar seg òg. Når ein sau døyr i fjellet, skyl regnet han bort. Me drikk dropane. Eg er du og sauen er eg og mamma er eit insekt.

Men Gud er ingen.